Destruction Unit :: Deep Trip

Er was eens een tijd waarin Destruction Unit één van de talloze projecten van de inmiddels overleden duizendpoot Jay Reatard uitmaakte. De groep overleefde Reatard echter en anno 2013 blijkt hij met Deep Trip zelfs tot een hoogwaardige psychedelische rockgroep te zijn uitgegroeid.

Niettemin is er heel wat veranderd in vergelijking met Destruction Unit’s beginperiode. Waar de groep in Reatard’s tijdperk nog wel wat weg had van zijn postapocalyptische popgroep Lost Sounds, daar heeft hij vandaag namelijk helemaal de kaart getrokken van de psychedelische rockmuziek. Wat er concreet op neerkomt dat Destruction Unit nu meer noise en minder zang bevat. Weg is namelijk de blaffende zangstijl van de ooit zo dominante Reatard en wat overblijft zijn vaak hypersnelle of felle nummers ondergedompeld in een mist van lawaai.

Dat is in het bijzonder een heel groot verschil met Death To The Old Flesh, het laatste Reatard-plaatje dat ondergetekende ter ore kwam en dat tegenover het debuut Destruction Unit zelfs meer humor bevatte. Wat moesten wij anders denken van het door SM geïnspireerde “Meet The Sadist” of het met fetish doorspekte “Warm Leatherette”? Het moet vooral Reatard’s geesteskind geweest zijn, want op Deep Trip valt er nog heel weinig te merken van dergelijke luchtige intermezzo’s waarvan wij spontaan een onnozele lach op het gezicht kregen.

Neen, dan heeft Deep Trip meer gemeen met het debuut Destruction Unit. Net als in een tot cruisen uitnodigend nummer als “Race Time” is Deep Trip namelijk perfecte muziek om in je CD-speler te duwen wanneer je bijvoorbeeld in je eentje een nachtelijke autostrade op moet. Al lijkt het hier wel alsof de Mad Max-achtige dragsters van Reatards postapocalyptische wereld vervangen zijn door ruimteschepen en je hier dus eerder in een X-Fighter of een A-Wing een meteorenregen moet trotseren. In het voordeel hiervan pleiten titels als “Bumpy Road”, “God Trip”, “Night Loner” en “Final Flight”.

Het openingsnummer “The World On Drugs” laat in ieder geval weinig twijfel bestaan over het psychedelische karakter van Deep Unit. Het nummer opent met trage, zwaar gedopeerde klanken, maar mag even later alweer volop exploderen terwijl de Joy Division-achtige zang een ondergeschikte rol tegenover het gitaargeweld heeft. Wanneer daar in het donkere “Slow Death Sounds” nog een tweede zwaardere stem bij komt, kom je helemaal tot het besef dat je met Deep Trip vertrokken bent voor een psychedelische trip van het betere type.

Nog beter wordt het echter met “Bumpy Road”, een hypnotiserend nummer waarin zanger Ryan Rousseau het publiek met zijn trage zang mag bezweren. Niet dat de stem hier meer boven de muziek uitkomt, maar er is wel een spannende wisselwerking met de traag opbouwende melodie waardoor het nummer als een onvervalst hoogtepunt eindigt. Het hypersnelle “God Trip” dat nauw aansluit had dus niet beter getimed kunnen zijn om het publiek uit de wurgende anticipatie van “Bumpy Road” te verlossen.

Dat Deep Trip een plaatje is dat goed in elkaar zit, is na afloop bijgevolg wel duidelijk. Niet meer dan acht nummers duurt het album, maar het zijn wel intensieve nummers, met het gevolg dat het een tripje is dat je zeker niet geneigd bent te vergeten. Wat maakt dat opperhoofd Rousseau er met verve in geslaagd is Destruction Unit een toekomst na Reatard te bezorgen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

17 − 13 =