Lubomyr Melnyk :: Corollaries

“Niets nieuw onder de zon” is een waarheid die ook voor de muziekwereld in grote mate opgaat. Elke muzikant heeft immers wel zijn grote voorbeelden die min of meer als blauwdruk dienen voor de eigen sound. Welke folkgitarist kan bijvoorbeeld ontkennen dat John Fahey hem beïnvloed heeft, welke wonkyproducer dat J.Dilla zijn leven heeft veranderd, of welke rockdrummer dat hij wel erg aandachtig heeft geluisterd naar wat John Bonham uitspookte achter zijn drumstel?

Hetzelfde gaat ook op voor de bescheiden vloedgolf aan neoklassieke pianisten die de laatste jaren zijn opgedoken, met figuren als Max Richter, Nils Frahm en Dustin O’Halloran als koplopers. Allemaal werden ze sterk beïnvloed door het minimalisme en de repetitieve muziek van de jaren zeventig. Daarbij horen we terecht vaak namen als Philip Glass, Steve Reich en Arvo Pärt, maar een directere verwant in de pianosfeer is misschien wel de Oekraïense Lubomyr Melnyk, die zich een stijl heeft aangemeten gekenmerkt door tonaal beperkte, maar ritmisch indrukwekkende notenwatervallen die de ultieme trance nastreven. Al ziet Melnyk zichzelf niet als een minimalist of aanhanger van de repetitieve muziek, maar noemt hij zijn eigen stijl “continuous music”. Dat hij het record meest aangeslagen noten per minuut en per seconde op piano op zijn naam heeft staan, illustreert mooi hoe continue die muziek wel niet is.

Melnyk heeft echter, misschien door de overweldigende volheid van zijn muziek, nooit het succes genoten van een collega als Pärt — nochtans evengoed actief binnen de Sovjet-Unie, dus daar ligt het niet aan — en wordt tegenwoordig ook maar met mondjesmaat erkend. Maar kijk: ’s mans recentste release Corollaries wordt uitgebracht op Erased Tapes, thuislabel van redelijk wat van die neoklassieke muzikanten, met Peter Broderick als producer en Nils Frahm als mix- en masterverantwoordelijke. Frahm mag dan als muzikant niet betrokken geweest zijn, zijn invloed is wel duidelijk in de sobere, maar daardoor net perfecte geluidsvorming en mag dan ook niet onderschat worden.

Het lijkt wel alsof de cirkel op die manier rond is: een oude ietwat vergeten legende, wordt opgeduikeld door enkele (al dan niet indirect) door hem beïnvloedde jongelingen, en weet op die manier plots een veel breder publiek te bereiken. Dat Melnyk dan ook nog eens net de plaat The Watcher uitheeft waarop hij samen met de eveneens sterk door hem beïnvloedde gitarist James Blackshaw aan geïmproviseerde continue muziek doet, lijkt erop te duiden dat Melnyks figuur aan een gestage opwaardering bezig is. Zoiets kunnen we overigens enkel maar toejuichen, zeker met een zodanig verzorgde release als Corollaries (met werkelijk prachtig artwork).

Al moet u geen levensschokkende dingen verwachten van de vijf lange composities — samen meer dan een uur luisterplezier — die Melnyk hier heeft afgeleverd. Broderick mag dan wel wat streepjes viool, zang en gitaar hebben toegevoegd aan de rijke arpeggio’s, meer dan een bescheiden arrangement is dat meestal niet; de centrale focus blijft liggen op Melnyks vingercapriolen en die zijn niet zo heel verschillend van wat de man ondertussen al veertig jaar doet. In “The Six Day Moment” mag dat zelfs volledig solo, elders doen Broderick en ambientgitarist Martyn Heyne hun duit in het zakje. De duidelijkste toevoeging is te horen in de lange opener “Pockets Of Light”, waarin Broderick traag zijn zang drapeert over Melnyks kolkende notenzee.

Opvallend aan Corollaries is misschien nog wel het meest dat de muziek hier vaak niet compleet continue is. Notenwatervallen bij de vleet, absoluut, maar er zijn ook behoorlijk wat rustpunten waarin Melnyk de stilte voor zich laat spreken, en zijn boventoonreeksen laat nazinderen zonder ze continu opeen te stapelen. Dat zorgt als geheel voor een plaat die zowel die alomvattende sfeer kan bewerkstelligen waarin je je als luisteraar volledig kan onderdompelen, als muziek kan neerzetten die ademt tussen de perfect gedoseerde geluidsgolven door.

Wat echter allemaal niet wil zeggen dat Corollaries een makkelijke plaat is. In tegenstelling tot Frahm en Broderick speelt Melnyk niet met korte songlengtes en melodieën die meteen op het hart mikken, maar gaat hij voor een uitgestelde voldoening die enkel volledig kan bereikt worden door jezelf in de muziek onder te dompelen. Wie die stap echter zet en zich door de muziek laat meevoeren zal in Corollaries een plaat om te koesteren vinden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vijf =