Lubomyr Melnyk :: Rivers And Streams

Hoe lang kan je een specifieke speelstijl blijven uitmelken tot het niet meer dan een gimmick wordt? ’s Werelds snelste pianist Lubomyr Melnyk, pionier van de zogenaamde “continuous music”, loopt op zijn recentste plaat Rivers And Streams een beetje verloren in zijn eigen universum. Dat blijft weliswaar steeds mooi, maar wordt nog maar zelden opwindend.

Melnyk’s lange carrière kreeg in recente jaren een stevige boost toen hij opgepikt werd door Erased Tapes, thuisbasis van neoklassieke pianisten Nils Frahm en Olafur Arnalds. Net als die jongeheren is Melnyk een pianist, thuis te brengen in de minimalistische muziek, een genre waarbinnen hij zijn eigen niche heeft uitgewerkt met langgerekte stukken waarin hij haast continu blijft spelen. Die continuous music wordt bovendien op bijzonder ijle wijze door Melnyk zelf getheoretiseerd in allerlei quasi onleesbare schrijfsels. Zijn muziek is daarentegen alsmaar toegankelijker geworden doorheen de jaren, van bijzonder experimentele en dissonante platen aan het begin naar ongegeneerd mooi en zweverig recent werk dat de hand uitreikt naar de new age.

Die tendens wordt op nieuwste worp Rivers And Streams doorgezet. Concept is hier, zoals de titel al aan geeft, dat van het eeuwig bewegende van water, net zoals Melnyk’s muziek die geen seconde stilstaat. Van machtig neerstortende watervallen tot kabbelende beekjes en ribbels op het oppervlak van een vijver, het eeuwig stromende van water heeft Melnyk proberen te vertalen naar muziek. Leuk idee, maar het had even goed kunnen opgaan voor eerder werk van de Oekraïen.

Melodie is in de stijl van Melnyk duidelijk ondergeschikt aan trance en Rivers And Streams bestaat dan ook quasi uitsluitend uit in elkaar overvloeiende arpeggio’s, een waas van akkoorden met het sustain-pedaal diep ingedrukt. Doorgaans blijft dat allemaal braaf binnen een bepaalde toonaard, waardoor alles lekker weg luistert, maar keerzijde daarvan is dat het niet meer verbaast. Wie bijvoorbeeld Corrollaries, de vorige plaat van Melnyk op Erased Tapes al in huis heeft, zal hier veel van hetzelfde te horen krijgen.

Al zijn er wel enkele details die een eigen smoelwerk aan de plaat verlenen, met name in de arrangementen. Zo wordt het afsluitende tweeluik “The Amazon” opgeleukt met Koreaanse fluit door Hyelim Kim wat het new age plaatje helemaal afmaakt. In de kortere stukken “Sunshimmers” en “Ripples In A Water Scene” komt gitarist Jamie Perera dan weer wat mee spelen wat zorgt voor mooi in elkaar wevende ritmische patronen op z’n Steve Reichs.

Melnyk weet nog steeds als geen ander een klanklandschap op de bouwen waarin je je als luisteraar helemaal kan verliezen, maar vergeet daarbij een beetje om zijn luisteraars op het puntje van hun stoel te houden. Rivers And Streams slaagt er opnieuw in om een overtuigende trance neer te zetten, maar weet zich helaas niet te onderscheiden van eerder werk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

16 − 7 =