Sally Shapiro :: Somewhere Else

Sally Shapiro kookt op deze derde langspeler lustig verder met het beproefde recept. Een extra portie luchtig lekkers vrij van grote verrassingen dus.

De balans tussen de Zweedse zangeres en haar vaste geluidstovenaar Johan Agebjörn zit al langer goed. Agebjörn legt een niet altijd even subtiele laag electronica die Shapiro met haar heliumstemmetje Pitchfork-proof maakt. Over een vocale kruising van Au Revoir Simone en Charlotte Gainsbourg opmerken dat ze niet over het meest forse stel stembanden beschikt is een eufemisme, maar haar vacante, geaspireerde zanglijnen geven de nummers nog steeds het efemere kantje dat ze artistiek verantwoord maken.

In de trant van Disco Romance stelt Somewhere Else zich ook meermaals ongegeneerd in het midden van de dansvloer. De dromerige Annie-kloon “Architectured Love” blaakt niet van de originaliteit, maar kan wel een stevig feestje in gang trekken. Een behoorlijke oorwurm dus, deze alternopopdeun. Het synthpluimpje “All My Life” komt behoorlijk campy uit de hoek, maar wordt door de zanglijn opnieuw richting hipsterville geduwd en toont zo hoe disco nouveau ook de Canvas-meerwaardezoeker zou kunnen boeien. Nog een stap verder op de dansvloer waagt zich een spacy “Lives Together”, een soort herdenking van Donna Summer’s “Sunset People” die weelderig naar Giogio Moroder lonkt. Even verderop eert ook de synth achter “If It Doesn’t Rain” de legendarische snor. Hier mag toch ook al enige diepte geschapen worden dankzij de lichte melancholische toets die het nummer helemaal afmaakt.

In lijn met de voorgangers wil dit album uiteraard ook niet exclusief de dansplaat uithangen. Hier en daar mag het wat ingetogener en ruimt de semiplatte pop plaats voor zweverigheid in de positieve, Ingeborg-vrije betekenis van het woord; een afwisseling die de aandacht hoog houdt. De zoete zachtheid van “I Dream With An Angel Tonight” doet denken aan Caroline, maar de lichte distortion slijpt er een scherper kantje aan. De constante tempowissels van de beat geven de lijzige vocals een extra punch en maken van het nummer de uitgelezen compagnon om na een brakke avond door het ochtendgloren vredevol huiswaarts te waggelen. Een andere hoogvlieger is “Sundown”, een glazige update van de grote dramatische eighties ballade; een tranendal op prozac dat je desalniettemin in zijn greep houdt.

Muzikaal mag Sally Shapiro dan niet de grootste krachtpatser van Noord-Europa zijn, boeien doet Somewhere Else wel. Slechts weinig nummers vechten tegen de vergetelheid. De panfluitlolita “What Can I Do” is er eentje van, hoewel het aardige, sixties-Frans aandoende melodietje na een aantal luisterbeurten best over een suikerige schattigheid begint te beschikken. Minder vergevensgezind zijn we voor “The City’s Local Italo Disco DJ Has A Crush On Me”, dat naast de titel geen spatje originaliteit in zich heeft: monotone melodie, ongeïnspireerde, afgezaagde lyrics en aftandse effecten. De dieptepunten zijn echter zwaar in de minderheid. Toch geen verbluffende score voor deze plaat, omdat ze net te sterk in het territorium van het vorige album blijft hangen. Sally Shapiro heeft al bewezen over een eigenheid te beschikken, maar binnen het oeuvre slaat er toch een zekere eenheidsworstigheid toe. Een bescheiden must voor de liefhebber van indiepop die deze naam niet kent, meer van hetzelfde voor de bezitter van vorig werk.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

veertien − een =