In 2000 bracht Mark Kozelek, hij van Sun Kil Moon en Red House Painters faam, What’s Next ToTthe Moon en Rock ‘n’ roll Singer uit, twee grotendeels akoestische coveralbums die zo goed als volledig aan AC/DC zijn gewijd. Like Rats zet die trend voort, maar deze keer is de coverkeuze eclectisch: van pop-weirdo Bruno Mars tot punklegendes Bad Brains tot “I Got You Babe” van Sonny & Cher. Het resultaat klinkt echter precies zoals je van Kozelek zou verwachten: melancholisch, zwaarmoedig en innemend. Soms.
Het verschil met die platen van dertien jaar geleden is dat “The Koz” nu een veel betere akoestische gitarist geworden is, waardoor de dertien akoestisch gespeelde nummers toch relatief gevarieerd klinken. Dat is grotendeels te danken aan platen als Admiral Fell Promises en Among The Leaves uitgebracht onder de naam Sun Kil Moon, waarop hij met klassieke gitaarpatronen zijn eenzame poète maudit-wereldbeeld extra kleur gaf. Het scheelt dan ook dat “I” van Bad Brains of “Like Rats” van Godflesh zo met Spaanse gitaarlicks in Kozeleks barre winterwereld gesleurd worden. Voor vaste klanten is het alvast niets nieuws onder de zon.
Het heeft over het algemeen dan ook geen zin om Kozeleks covers met de oorspronkelijke versies te vergelijken. Enerzijds is dat een teken dat Kozelek dat prima doet, andermans liedjes zingen alsof ze van hem zijn met enkel maar een gitaar en die slepende stem, anderzijds klinkt het soms wel erg spontaan, en, durven we het zeggen, gemakzuchtig. “I Got You Babe” klinkt dan eigenlijk ook precies zoals je van Kozelek zou verwachten, en of dat nu goed of slecht is, daar zijn we niet uit.
Het is hoe dan ook wel duidelijk: net zoals op Sun Kil Moons recente Among The Leaves, neemt Kozelek hier zich helemaal niet zo serieus. Zelfs “Young Girls” van Bruno Mars maakt hij zich eigen en, geloof het of niet, je zou bijna zin krijgen om mee te zingen. Dat geldt trouwens ook voor het hees gezongen “Silly Girl”, het is een roekeloze, los uit de pols geschudde versie en het wérkt. “I Killed Mommy” daarentegen klinkt ondanks zijn ruwe, vuilgebekte grofheid verbijsterend banaal. Ook “Green Hell” en “Time Is Love” zijn vergetelijke schijfvulling.
De échte hoogtepunten vind je in het midden van het album: “Onward”, niet Kozeleks eerste Yes-cover (zie het majestueuze “All Mixed Up” op Songs For A Blue Guitar van Red House Painters), klinkt heel mysterieus en teder en is zonder meer een absoluut hoogtepunt. Ook “Carpet Crawlers”, voorzien van een ontwapenende a-capella-intro, een haastig gespeelde klassieke gitaar en Kozeleks zwaar verdubbelde stem, klinkt ontzettend dreigend en uitzichtloos. Het is nog steeds niet duidelijk waar die absurde tekst precies over gaat, maar we wisten niet dat baby’s zo verschrikkelijk konden zijn.
Al bij al, horen we u al denken, een aardig plaatje dus? Ja, dat is het zeker en voor ingewijden is het een voorzichtige aanrader. Maar eerlijk, hebben we dit niet al vaker van the Koz gehoord? Wat draagt een zwaarmoedig gezongen cover van “I Got You Babe” bij aan een reeds imposant oeuvre? Kozelek maakt zich elk nummer op deze plaat eigen, maar echt verrassend wordt het nooit. Is het dan zo absurd om liever geen nieuwe plaat te willen en een jaar of twee, drie, en als het moet, tien, te wachten op een nieuw, wereldschokkend meesterwerkje dat hij ergens diep in zijn pen verborgen heeft zitten?
In april al mag Kozelek herkansen met een samenwerking met Jimmy LaValle van het elektronische project The Album Leaf, nog geen jaar sinds Sun Kil Moons vorige plaat. Dat is erg snel en we kijken er dan ook met gemengde gevoelens naar uit. Of Like Rats tot dan zal volstaan voor onze dagdagelijkse portie kwellende melancholie, moet nog blijken.
