Ty Segall :: Twins

De bezigste bij van 2012 wordt ongetwijfeld Ty Segall. Met White Fence gaf hij ons reeds psychedelische rock, met Ty Segall Band koos hij voor meer obscure rock en een plaat met Mikal Cronin moet nog voor het einde van het jaar uitkomen. Met Twins krijgt u intussen de kans om Segall als singer-songwriter te ontdekken.

Mijnheer Segall is een erg veelzijdige man. Hij gaf ons in het begin van het jaar met Singles 2007–2010 nog de indruk de rechtmatige troonopvolger van Jay Reatard te zijn, maar bracht met het daaropvolgende Hair harmonie tussen de psychedelische rock van de jaren zeventig en de indierock van de jaren negentig en trok met Slaughterhouse alweer de kaart van de underground. Met Goodbye Bread uit 2011 liet hij eerder echter nog een heel ander gezicht zien: dat van een interessante singer-songwriter met de wonderlijke gave om John Lennon en Kurt Cobain te verzoenen. Het is bij dat plaatje dat het nieuwe Twins het meeste aansluiting vindt.

Opener “Thank God For Sinners” is hier meteen een heel mooi voorbeeld van. Van bij het eerste akkoord ben je namelijk mee met het grungy gitaarnummer en Segalls onderkoelde, maar beheerste stem kan hier alleen maar lekker op inspelen. Dat het gitaarwerk naar het einde toe rauwer en rauwer wordt, is namelijk geen enkele aanleiding voor hem om oververhit te geraken. Met “Inside Your Heart” en “The Hill” doet hij het echter nog net iets beter. Het is hier dat hij vocaal als een verkouden Lennon klinkt, terwijl de ruige gitaren het nummer aan Segalls andere, net iets minder toegankelijke projecten linken. Voor “The Hill” nodigde hij zelfs een zangeres op de koffie uit om het liedje zonder enige instrumentale begeleiding te laten openen, al blijft hier nog heel weinig van over wanneer het nummer in de derde minuut met veel gekraak tot een einde komt. Het maakt duidelijk dat Segall de ambitie heeft om meerdere rock-‘n-rollniches met elkaar te verzoenen.

Dat Segall de geknipte man is om dat werkje te klaren, was natuurlijk al duidelijk uit het curriculum vitae dat hij kan voorleggen. In het trage “Ghost” laat hij zich enerzijds als liedjesschrijver kennen, terwijl hij met spookachtige koren en zware bassen anderzijds een Pixies-sfeertje creëert zoals men dat van een nummer als “Where Is My Mind?” kent. In “They Told Me Too” mag het gitaarwerk dan weer veel luider beuken en lijkt hij even een uitloper van Ty Segall Band ten berde te willen brengen.

Wie spontaan de wenkbrauwen fronst bij een artiest die zo veel verschillende niches met elkaar in harmonie tracht te brengen, heeft meestal gelijk, maar kan in Segalls geval toch maar beter alle vooroordelen aan de kant schuiven. Hij heeft namelijk een heel belangrijk streepje voor op de rest van het peloton. Segall heeft namelijk ervaring in alles wat hij hier vertegenwoordigt, of het nu om het country-achtige “Gold On The Shore”, het punky “You’re The Doctor”, of net het glammy “Love Fuzz” gaat. Dat maakt het voor hem heel gemakkelijk om tegelijkertijd veelzijdig en toch consistent te klinken.

Het resultaat is niet verwonderlijk een plaat die op verschillende niveaus werkt. Enerzijds is Twins gewoonweg een goed album waarmee een rockminnend publiek nog maar eens op zijn wenken wordt bediend, anderzijds is het een ideale plaat voor niet-ingewijden om Segall in zal zijn facetten te leren kennen. En dat zijn er heel wat, maar Segall beluisteren, is hem in de armen sluiten.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

5 × 5 =