Jessica Bailiff :: At The Down-Turned Jagged Rim Of The Sky

Deze dame siert ondertussen al meer dan een decennium lang de muzikale marge met haar eigen variant op shoegaze. Op haar jongste album trekt ze een duisterdere kaart dan ooit tevoren. Het resultaat is een plaat die gemaakt lijkt om uitsluitend alleen in het schemerdonker te beluisteren.

Bailiff beschikt over een stem uit de duizend die niet bijzonder krachtig is, maar met een glaciaal timbre een ontegensprekelijke eigenheid heeft, dat zijn stempel op elk nummer drukt. Beschouw haar als de slowcore-versie van Enya, of beter nog, een meer uitgesproken variatie op Julee Cruise, die met haar glazige gezang destijds perfect de Lynchiaanse bevreemding uitte. “Your Ghost Is Not Enough” had dan ook perfect op de soundtrack van Twin Peaks gepast: een slepende liefdesballade die mateloos intrigeert, voornamelijk wanneer Bailiffs mistige stem erdoorheen begint te waaien.

Er volg al snel meer intrige in de countryrocktrack “Take Me To The Sun” en “Sanguine”, die begint als een 2.0-update van een zeemanslied en na een strakke opbouw eindigt in een dwingend marsritme. Nadien is het spijtig genoeg gedaan met de pret. De intrige van de beperkte doch karakteristieke stem is er steeds, maar de keerzijde van de medaille is dat deze de nummers na verloop van tijd inwisselbaar maakt. Dat nadeel sleept ze ook op At The Down-Turned Jagged Rim Of The Sky weer met zich mee, voornamelijk nu de meeste nummers dwangmatig in het vakje ‘bevreemdend’ gepropt pogen te worden, een ingreep die hier niet altijd even stijlvol uitgevoerd wordt. “If You See It” heeft zo een goedkoop begineffect dat het nummer uit een oud computerspel ontsnapt lijkt. Een mislukte poging om de unheimlichkeit van Lisa Gerrard te evenaren, die uitmondt in het lokale spookhuisgevoel. Dit is niet het enige moment waarop dit voorvalt. De spaarzame instrumentatie bij aanvang van “Goodnight” lijkt ook al uit een Poltergeist-soundtrack te komen, een effect dat niet afgezwakt wordt door de lichtjes geforceerde buikzang.

Als rustpunten belandden er tussendoor nog enkele lichtere nummers op de plaat, maar ook deze missen hun uitwerking. Het bitterzoete “Violets & Roses” blijft eindeloos lang in hetzelfde goedkope, gezapige ritme rondtobben. “Firefly” doet even denken aan het zonnigere werk van The Gathering, maar mist een volle stem die warmte bijdraagt.

“At The Down-Turned Jagged Rim Of The Sky” neemt een sterke start die Bailiff in enkele van haar meest atmosferische omgevingen ooit toont. Nadien verzandt ze echter al te vaak in de audioversie van de mindere B-film.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

13 − 12 =