Vessel :: Order Of Noise

Amerika heeft de elektronische muziek ontdekt. Terwijl artiesten als Deadmau5, Swedish House Mafia en Steve Aoki hun stadion-electro op de Amerikaanse markt afstemmen, komt er vanuit de Europese underground echter een tegenbeweging. Na Actress en Shed eerder dit jaar, komt nu ook Vessel aanzetten met een prima plaat vol intieme, duistere technoklanken.

Vessel is het pseudoniem van de tweeëntwintigjarige Seb Gainsborough uit Bristol. Een bezig baasje, dat als lid van het Young Echo collectief de afgelopen maanden zijn nummer druppelsgewijs op het wereldweide web dropte. Deze wekten de aandacht van de labelbaas van Tri Angle, waar onder meer Balam Acab en Holy Other onderdak vinden. De topman stelde Gainsborough meteen voor om aan een volwaardige langspeler te werken. Zo geschiedde. Met het kenmerkende Tri Angle-geluid, zijnde mistroostige r&b en dromerige triphop, heeft Order Of Noise weliswaar weinig te maken. Vessel zoekt eerder toenadering tot de technoscene. Al moeten we ook hier voorzichtig mee zijn, zo komt er pas in het vijfde nummer (“Lache”) een beat voorbij die je met wat goede wil als dansbaar zou kunnen omschrijven.

Veel liever dan de traditionele structuren te facsimileren, stelt Gainsborough het genre in vraag.
Verschillende lagen vol atonale klanken, vervormde vocalen en verroeste baslijnen (“Aries”) zijn aan zet. Slechts hier en daar schemert er een herkenningspunt in de verte, maar de eindbestemming wordt nooit bereikt. Telkens opnieuw verandert Vessel te midden de tocht van koers. Zo is Order Of Noise één van die platen die bij iedere luisterbeurt anders klinkt. Het dichtste bij conventionele technomuziek komt Vessel op “Court Of Lions”, dat een nerveuze aanloop neemt, vervolgens in het ijle duikt om te eindigen in een hypnotisch dansfeest.

Het nerveuze “Temples” herinnert eraan dat techno een afstammeling is van de zwarte funkmuziek. “2 Moon Dub” en het aan Moritz Von Oswald refererende “Stillborn Dub” vertonen op hun beurt sporen van de oude dub. Op deze meer organische nummers van grijpt Vessel terug naar de oorsprong. Slechts eenmaal slaat Gainsborough de bal mis, zo hebben wij meermaals de wenkbrauwen gefronst bij de potten en pannentechno van “Plane Curves”.

Afsluiter “Villaine” zoekt aansluiting bij de ambient. Meerbepaald bij de grofkorrelige variant die we nog kennen van Moby, toen die de veldopnames van Alan Lomax nog niet ontdenkt had. Dat ruwe karakter is trouwens typerend voor Order Of Noise. Want in tegenstelling tot veel van zijn labelmaten, die graag met gepolijste producties uitpakken, kiest Vessel voor een schetsmatige aanpak, zij het met minstens een even grote impact.

Ach, laat de Guetta’s en de Avicii’s van deze wereld de arena’s maar vullen. Zolang er voor elk van hen een Vessel ergens in een donker keldergat aan nieuwe ideeën prutst, die samen een intrigerend werkstuk als Order Of Noise oplevert, zijn wij al lang tevreden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

1 + zes =