John Cale :: Shifty Adventures In Nookie Wood

Zoals John Cale jarenlang tourde op de rug van de akoestische soloplaat Fragments For A Rainy Season, lijkt hij tegenwoordig wel héél erg ingenomen met de richting die hij in 2003 insloeg met de EP Five Tracks. Verwacht dus geen grote verrassingen op Shifty Adventures In Nookie Wood.

En dat is maar goed ook, want dat gestoei met geprogrammeerde beats en R&B-productietechnieken levert op zijn eerste plaat in zeven jaar nog steeds knappe songs op. Opener “I Wanna Talk 2 U”, waarvoor ook Dangermouse even mee in de studio kwam, bijvoorbeeld: funkgitaartje à la Chic, stampende beats, en die bariton die je doet blijven luisteren.

Meer dan ooit bij Cale staat hier de stem centraal. Ze eist dwingend de aandacht op, sleurt de luisteraar in de songs en laat niet los. Zelfs als ze door een autotune-effect wordt gejaagd als in het bezwerende “December Rain” blijft ze dominant en met autoriteit: je blijft luisteren. Zo ook in “Scotland Yard”; een nummer over de Britse rellen van 2011 waarin onder die zang nochtans genoeg te doen is. Loops denderen door, gitaren freaken uit, synths persen de meest bizarre riedels; een klankbeeld zo druk als de Wetstraat in spitsuur. Cale lijkt er boven te zweven als een Olympische god.

Dit is een volgepropte, maar ordelijke plaat. Cale stapelt niet om te stapelen, maar bouwt een meticuleus vormgegeven soundtrack waarin elk geluid, of het nu een piano is die met de vuisten wordt bewerkt als in “Hemingway” of een altviool is, zijn precieze plaats heeft gekregen. Nimmer aflatende beats geven het geheel vaart, waardoor die spitsuurmetafoor niet helemaal accuraat is: dit gaat immers verbazend goed vooruit.

Het resultaat is popmuziek uit een andere dimensie; lichtjes ontregeld, maar niettemin uiterst aanstekelijk. Dat “December Rain” is zo op zijn eigen manier niet ontoegankelijker dan een song van Coldplay. Al verzeilt Cale her en der ook in slaapverwekkende territoria. Het slepende “Mary” sleurt zich moeizaam naar zijn eind op de beat van een sjokkende drum, valt volledig op koude stenen.

En daar zit een zwakte in Shifty Adventures In Nookie Wood: in die laatste helft zakt het tempo, en wat eerst swingend en groovy was, voelt nu koud en afstandelijk aan. Traag gaat dit geluid niet af. “Living With You” klinkt alsof het ingezongen is door een telefoon, “Vampire Café heeft nog het geluk dat een eenzame melodica iets van warme melodie binnensmokkelt.

De vitaliteit van het begin is al lang zoek, de kersverse zeventiger sloft in zijn geruite pantoffels richting uitgang. Zes songs lang bewees Cale dat er nog verdomd veel leven en inventiviteit kan zitten in een prille bejaarde, maar helaas krijgt een mens op die leeftijd ook al eens een korte adem. Hoogst jammer, maar geen reden om deze plaat volledig af te schrijven. Gesteld dat het een vinylplaat was, moest u hem hoogstens nooit omdraaien.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × drie =