The Decemberists :: We All Raise Our Voices To The Air (Live Songs 04.11-08.11)

Het jaar was amper begonnen toen de eerste muzikale lichtbundel van 2011 zich liet opmerken. Halverwege januari kwam de meest welbespraakte folk-rock-outfit ooit, The Decemberists, met The King Is Dead op de proppen, een plaat die doorheen het hele jaar, zo getuigen ook de eervolle vermeldingen in enkele van onze eindejaarslijstjes, regelmatig in onze cd-speler plaats mocht nemen.

Als we onze play-count erop naslaan, blijkt dat die toch een duidelijke piek vertoont in maart. Toen verdedigde The Decemberists in het Antwerpse muziekcentrum Trix zijn reputatie van sterke, doch hilarische live-act (met succes, uiteraard). Op 13 maart 2012, exact één jaar na de passage in Trix, verschijnt We All Raise Our Voices To The Air (Live Songs 04.11-08.11), een live-album op basis van de voorbije tournee.

Opnames uit Trix zijn er echter niet — alle opnames stammen van de Amerikaanse tour — en ook de ‘setlist’ vertoont enkele afwijkingen ten opzichte van wat de gelukkigen een jaar geleden mochten ervaren. “16 Military Wives” uit Picaresque en “Won’t Want For Love (Margaret In The Taiga)” uit The Hazards Of Love hebben bijvoorbeeld het onderspit moeten delven; maar hoewel die laatste plaat met één nummer (“The Rake’s Song”) ietwat ondergerepresenteerd is, heeft The Decemberists op We All Raise Our Voices dan weer wel een mooier evenwicht tussen oud en nieuw te pakken dan in Trix.

We zeiden het al: The Decemberists heeft een ijzersterke live-reputatie. Voor zij die het nog niet in levende lijve meemaakten, schetst We All Raise Our Voices daar ongetwijfeld een mooi beeld van. De rollebollende drums en het swingende duo piano-gitaar in opener “The Infanta”, het uiterst dansbare country-gehalte van “Calamity Song” en de misleidend rustige eerste minuut van “The Soldiering Life”, gevolgd door wederom overenthousiaste drums en, later, uit de band swingende koperblazers — allemaal verraden ze hoeveel plezier er op deze concerten heerst, zowel op als voor het podium.

“Stand up and dance!” krijst een vrouw na “The Soldiering Life”. Blijkbaar hadden ze ook in de States, net als bij de vorige Belgische show van The Decemberists in 2005 — om een nog steeds onduidelijke reden — voor zitjes gekozen. Toch blijft het verbazen dat na het voorvernoemde trio, even onderbroken door het kalmere “Rise To Me”, hoe dan ook nog iemand neerzat. Al is de manier waarop Colin Meloy op dergelijke toestanden reageert sprekend. Met een geestig verhaal over “the Footloose moment of a show” ontrafelt zich een heerlijke wisselwerking tussen frontman, band en publiek — iets wat zeker ook een aandeel heeft in de heerlijke sfeer die over de concerten, én de plaat, hangt.

Hoogtepunt van de interactie is ook hier, zoals verwacht, “The Mariner’s Revenge Song”. Want als u dacht dat uw impressie van ‘door een walvis opgeslokt worden’ al veelbelovend was, dan is die van het Amerikaanse publiek ronduit impressionant. En hilarisch. Er volgen overigens meer (voorspelbare) hoogtepunten: “Billy Liar”, “Dracula’s Daughter – O’ Valencia” en de volledige “The Crane Wife” trilogie. De eerste twee barsten van de energie en rake opmerkingen van Meloy; de laatste combineert alle (ingetogen) schoonheid, inventiviteit en schwung die The Decemberists zo sterk maken.

Met 20 nummers en afklokkend op zowat 2 uur, kan het echter niet allemaal schitterend zijn. We All Raise Our Voices kampt daardoor best met een luxeprobleem, want tussen alle hoogtepunten in verliest de boog regelmatig aan spankracht. Soms is zo’n rustpunt danig op zijn plaats en weet het te ontroeren (“Grace Cathedral Hill” en “June Hymn”), maar even vaak gaat de aandacht wat verloren. Dat dat laatste vooral het geval is bij nummers uit The King Is Dead, doet ons hopen dat het louter een kinderziekte is. Bovendien weet Meloy ons met zijn welbespraakte humor steeds tot de orde te roepen. Soms had We All Raise Our Voices To The Air best wat korter gemogen, maar al bij al is het een verdomd waardig alternatief voor the real thing. En aangezien een nieuwe tournee nog niet meteen op de kalender staat, valt daar nu eenmaal niet al te veel over te klagen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

2 × vijf =