Bruce Springsteen :: Wrecking Ball

De oorzaken en gevolgen van de financiële crisis zijn zo verbijsterend — één woord om er 10.001 andere te vermijden — dat ook de musicerende wereld er met open mond bij staat te kijken zonder er een zinnige noot over te schrijven. Ontkenning misschien. Of gewoon gebrek aan meesterschap om er net die plaat over te maken die nodig is en zegt wat er gezegd moet worden. Die is er nu eindelijk.

“Hold on tight to your anger” spuwt Springsteen halverwege op Wrecking Ball. Ja, The Boss is boos, en geef hem eens ongelijk. Maar Springsteen zou zichzelf niet zijn als hij muzikaal de troostende arm niet zou verkiezen boven de gebalde vuist op de barricade. Het anti-Bushpamflet Magic mondde immers ook al uit in een popplaat met vooral tekstuele stekels. Het idealisme uit Bruce’ beginjaren is zo inherent aan hem als z’n achternaam en z’n band. De rauwheid van het onlangs uitvoerig herdachte Darkness On The Edge Of Town is ver zoek.

Tekstueel gaat het er anders wel rauw aan toe. In het op het eerste gehoor troostende “Jack Of All Trades” klinkt het plots “If I had a gun, I’d find the bastards and shoot ’em all down”. Explicieter klonk Springsteen zelden of nooit. Het toont dat Springsteen een plaat als Wrecking Ball wel moest schrijven: hoe vaak portretteerde hij z’n personages niet mede aan de hand van hun job. Neem die job weg, en het personage wordt een pak onbeduidender. En als diegene die het afneemt er nog mee wegkomt ook, is de maat vol. Verbittering is tekstueel dan ook het kernwoord in de eerste helft van de plaat, maar muzikaal is Wrecking Ball een wenkende of steunende arm die hoop doet glooien.

Als er best wel parallellen met The Rising te trekken zijn, dan vooral deze: als geen ander slaagt Springsteen erin zulke events te vertalen naar kleine verhalen. En net die maken de impact compleet. Dit is een plaat van wraakroepende machteloosheid, zoals in het pakkende “This Depression”. Pak een man zijn vrouw af, en hij is vernederd. Pak hem zijn werk af, en hij verliest al z’n waardigheid. “This Depression” maakt samen met het stampvoetende “Death To My Hometown” en “Wrecking Ball” het even bloedende als kloppende hart uit van deze plaat. Voel het kloppen in uw keel.

Daarvoor laten “Easy Money” en vooral “Schackled And Drawn” horen dat Springsteen olijk uit de folk put die hem tijdens de Seeger Sessions de grimmigheid om het Bushtijdperk even deed vergeten. Net als op Working On A Dream voegen samples en loops iets toe aan z’n oerherkenbare sound, maar het zijn niet meer dan motiefjes op onkreukbaar behang. De piano in “We Take Care Of Our Own” liet al horen dat ook deze plaat recht uit de Badlands komt. En het is goed zo. Springsteen schrijft zo stilaan een oeuvre bij elkaar zonder gratuite herhalingsoefeningen of miskleunen. Let op de ongemakkelijke stilte die volgt op de vraag wie hem dat nadoet.

Het grote eerbetoon dat van de eerstvolgende plaat na Clarence Clemons’ dood verwacht werd, is dit niet. Dat “Land Of Hope And Dreams” eindelijk op plaat verschijnt sinds Springsteen en de E Street Band het voor het eerst speelden tijdens hun reünietournee eind jaren negentig, is dat wel. Bij de haren gesleurd is het allerminst: na negen songs hoofdschuddend de uitwassen van hebzucht te hebben bezongen, doet het aan als een hoopvolle gospel, de saxofoon van Clemons nog één keer als een splijtende catharsis. Dat is Springsteens afscheidswoord in het booklet evenzeer.

Dat alles maakt van Wrecking Ball, net als de beste, grootste platen van Springsteen, een album van bezieling. Een waarop de takken van z’n roots, een gezin met een vaak werkloze vader, elke song doorpriemen. Het maakt de woede van Springsteen authentiek: het kernwoord voor ’s mans carrière, die door platen als Wrecking Ball nog een hooggebergte van creatieve pieken voor zich ziet opdoemen.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 9 =