Cloud Nothings :: Attack On Memory

Lichtjes opgewonden en als een haas met een angststoornis spitsten we de oren toen we hoorden dat de piepjonge en erg getalenteerde Dylan Baldi van Cloud Nothings zijn derde plaat in de Electrical Audiostudio van levende punklegende en geluidsgrootmeester Steve Albini zou opnemen.

Albini, die met Big Black en Shellac zelf een niet onverdienstelijk parcours aflegde als muzikant maar eigenlijk aan de kost komt als studiotechnicus, zat immers achter de knoppen van de mengtafel bij de opnames van een flink aantal van onze — en hoogstwaarschijnlijk ook uw — favoriete platen uit de jaren negentig. Surfer Rosa, In Utero en Rid Of Me om er — puur voor de lijsterij — maar een paar op te noemen.

Dat Cloud Nothingsfrontman Dylan Baldi hem aanzocht om Attack On Memory te registreren schiep dan ook hooggespannen verwachtingen. Een van de spannendste en meest beloftevolle hedendaagse rocktalenten die samenwerkt met misschien wel de meest uitgesproken en eigenzinnige geluidstechnicus — Albini wil geen producer genoemd worden — van zijn generatie. Dat kon alleen maar vonken geven. En het mag gezegd worden: Attack On Memory vonkt bij momenten als een hyperactieve lasser met een koffieverslaving. Bij momenten, want de plaat legt een wisselvallig traject af en kent, vooral in de tweede helft van het album, ook minder boeiende passages.

In de erg duister klinkende en slepend gespeelde opener “No Future/No Past” waart de geest van een ninetiesicoon met de initialen K.C. rond. De song schiet met een eenvoudige baslijn, een kinderlijk klinkend arpeggio op de piano en een onschuldig gitaarriedeltje bedeesd uit de startblokken om dan in crescendo op te bouwen naar een storm van feedback en distortion, lang geleden dat we nog iemand zo overtuigend hoorden schreeuwen en reutelen.

De beste song op de plaat is het acht minuten durende “Wasted Days”, een ode aan de zinloosheid en de verveling. Het nummer begint als een melodische en wervelende punkpopsong om na een minuut of drie een fikse wending te nemen richting de epische en psychedelische noise-uitspattingen van bands als Sonic Youth, Godspeed You Black Emperor! of Kyuss. “I thought I would be more than this” en “Getting tired of living till I die”, zo schreeuwt Baldi het uit in een poging zijn existentiële crisis te verwoorden. Als dat — het voorheen genoemde ninetiesicoon met de initialen K.C. in gedachten — maar niet fout afloopt…

Tijdens “”Fall In” moesten we denken aan enerzijds Fucked Up en anderzijds fIREHOSE, terwijl “Stay Useless” herinneringen oproept aan een nummer als “Hard To Explain” van The Strokes. Het instrumentale “Separation” is een kanjer van een joekel van een moker van een dreun van een muzikaal oplawaai met retestrakke powerdrums, gierende gitaren en aan het eind van de song een monumentaal basgeluid waar zelfs Lemmy U tegen zou zeggen. Het zijn drie songs die prima aantonen wat Baldi en co op hun best allemaal in hun mars hebben: catchy en opwindende, net smerig genoeg klinkende punkpopsongs.

In “No Sentiment” menen we een voorliefde voor Fugazi, The Jesus Lizard en Albini’s eigen band Shellac te mogen ontwaren. Ronkende vergelijkingen, maar toch is het de minst goede song op de plaat. Baldi schreeuwt de longen uit zijn lijf maar klinkt tegelijkertijd weinig geïnspireerd. Misschien is de meer melodische en harmonische aanpak hem gewoon meer op het lijf geschreven? Ook ”Our Plans”, in wezen een goede popsong die echter twee minuten te lang duurt, valt wat tegen. Vooral Baldi’s vocalen klinken al snel dreinerig en langdradig. Afsluiter ”Cut You” kan al evenmin helemaal overtuigen, misschien daarom dat de band besloot het helemaal achteraan op de plaat te zetten?

Attack On Memory kent dus pieken en dalen. Gelukkig is Baldi een behoorlijk bezig baasje: in nog geen anderhalf jaar tijd is Attack On Memory al het derde album dat hij op band gooide. Als hij zo verder doet, zullen we dus snel nieuw werk voorgeschoteld krijgen. Misschien moeten we de band dan ook nog even de tijd geven om tot volle wasdom te komen en ons definitieve oordeel nog even uitstellen: de plaat bevat immers ook genoeg lekkers om Baldi en de zijnen — verlies ook hun jeugdige leeftijd niet uit het oog — nog flink wat krediet te verstrekken.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 − 10 =