Seeking Justice

In de categorie “films die er werkelijk alleen maar gekomen zijn
doordat Nicolas Cage op een luie zondagmiddag even een scenario ter
hand nam, drie pagina’s las en besloot met de woorden, ‘allez dan,
die belastingen gaan zichzelf niet betalen'” is er deze week
‘Seeking Justice’: een megafletse, suspens- en humorloze variant op
‘The Fugitive’ en ‘The Box’ waarin Nonkel Toupet zich verwikkeld
ziet in een schimmige vigilantebeweging. Hollywoodhuurling Roger
Donaldson draait per ongeluk al eens een gedenkwaardige film (‘The
World’s Fastest Indian’), maar hier slaat hij de bal grondig mis:
‘Seeking Justice’ ziet eruit als een lichtjes opgepoetste
aflevering van ‘NCIS’, toont Cage op extra tamme automatische
piloot en weet ongeveer even veel zinnige dingen te zeggen als
Peter Van Asbroeck in een voice over.

Will (The Cage) is een leerkracht op een school in de
achterbuurten van New Orleans, zo één waar ze metaaldetectoren
moeten installeren om te voorkomen dat de leerlingen hun
schietijzers mee naar het klaslokaal nemen. Hij torst een
verontrustende goatee – een welgekomen change of pace ten
opzichte van Cages gebruikelijke verontrustende haartooi – en is
gelukkig getrouwd met de jonge Laura (January Jones). Het noodlot
slaat toe wanneer zij op een dag naar huis terugkeert van haar
orkestrepetitie: ze wordt verkracht en vertimmerd. In het
ziekenhuis wordt Will meteen benaderd door een burgerwacht onder
leiding van de sinistere Simon (Guy Pearce): zij zullen Laura’s
aanvaller aanpakken, als Will dat wil, in ruil voor een kleine, in
de toekomst te verzilveren wederdienst. Kapot van verdriet stemt
Will toe.

Wie zijn “schimmige organisatie”-thrillers een beetje kent, weet
dat het zelden goedkomt met zulk een quid pro quopolitiek. Het
zaakje stinkt en dat beseft gaandeweg ook Will, wanneer hij – na
enkele kleine boodschappen te hebben volbracht – gevraagd wordt een
pedofiel om het hoekje te helpen. Vanaf dan gaat alles steil
bergaf, ook met het verhaal: Wills wereld ontaardt in een
aflevering van ‘Alias’ waarin plots iederéén lid blijkt te zijn van
een ondergrondse beweging. (Er hangen kennelijk rekruteringsposters
in de plaatselijke Aldi.) Alleen wordt het werkelijk nergens
spannend, krijgen we bitter weinig actie te zien en ramt Donaldson
de flinterdunne plot in het keelgat van de kijker alsof zijn
publiek louter uit zesjarigen bestaat. ‘t Is zo’n film die gelige
flashbacks laat zien van dingen die nog geen vijf minuten geleden
gebeurd zijn. Bweuk.

De nogal misplaatste titel doet een reactionaire wraakthriller
vermoeden à la de ‘Death Wish’-reeks met Charles Bronson of de
halve back catalogue van Mel Gibson (met ‘Payback’ en ‘Edge of
Darkness’ als uitschieters). Zo’n film is ‘Seeking
Justice’ echter helemaal niet. Al vrij vroeg wordt onthuld dat de
nobele vigilantes het stiekem ook gemunt hebben op journalisten en
andere mensen die hun terroristisch aandoende organisatie (ze
werken met een celstructuur) naar het leven willen staan. Het
grootste deel van het verhaal toont dan ook hoe Will wanhopig op
zoek gaat naar bewijs om Simon en co aan het kruis te nagelen.
Alleen: als procedurethriller is ‘Seeking Justice’ zo mogelijk nog
saaier dan als achtervolgingsfilm. Het verhaal gaat wat naar hier
en een beetje naar daar, maar raakt uiteindelijk kant noch wal. Zie
het een beetje als 105 minuten aan een stuk “booooring” herhalen in
je hoofd.

Je voelt dat Donaldson een paar scherpe observaties probeert te
maken. De vraag “wat is terrorisme nu eigenlijk?” is impliciet
aanwezig en ook door het verhaal te situeren in het New Orleans van
na Katrina probeert hij krampachtig maatschappelijk relevant te
wezen. Big whoop. ‘t Is moeilijk om serieus na te denken
over zo’n dingen als ze verpakt zitten in een bloedeloos
bandproduct dat faalt over de hele lijn. ‘Seeking Justice’ is,
kortaf, een irritant luie productie die eigenlijk nooit gemaakt had
mogen worden. Het goede nieuws: Nics laatste goeie prent
(‘Kick-Ass’) is alweer zo’n vijf films geleden, dus als we kijken
naar zijn vorige dry spell (dertien films, zo ongeveer),
moeten er nog maar een achttal draken de revue passeren voor we hem
nog eens in een goeie rol zien. Dat duurt dus, zijn huidige
acteertempo in acht nemend, nog een jaar of twee! Tot in 2014,
Nic!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

9 − 1 =