King Creosote & Jon Hopkins :: Diamond Mine

In Schotland, waar het weer vaak mensen binnenhoudt en bij elkaar brengt en er een verteller opstaat, waar er ruimte is voor een woord en een verhaal, maakte King Creosote, zo’n typische verteller, samen met Jon Hopkins een plaat over zijn streek Fife. En dat is een diamantje geworden.

Londenaar Jon Hopkins, electronica-artist, producer en geschoold pianist zal bij de meesten onder ons wel een belletje doen rinkelen. De man werkte al samen met Four Tet, speelde de toetsenpartijen op de laatste van Coldplay en stond Brian Eno bij op diens recente Small Craft On A Milk Sea. Zijn naam op de hoes is dan ook een zegen voor King Creosote, bij de burgerlijke stand bekend als Kenny Anderson: een Schotse singer-songwriter en local hero, die sinds half de jaren ’90 al ettelijke tientallen platen de wereld instuurde, maar desondanks nog altijd aan de weg timmert.

Op zich is dit misschien een merkwaardige samenwerking, maar het plaatje klopt. Het gaat hier over sfeer, melancholie, herinneringen. King Creosote heeft de gave om het dagdagelijkse te bezingen en het memorabel te laten klinken. Hij bezit die typisch Keltische knik in z’n stem en dat Schotse kuststreekdialect zorgt ervoor dat je het zeezout bijna in je oorschelp voelt plakken. Hopkins daarentegen draagt op een andere manier aan die sfeerschepping bij. Zijn arrangementen maken van deze Diamond Mine een ambient folkplaatje, klassiek maar toch verfrissend. Hij zorgt voor de balans en is de man die het geluidsrecordertje in de aanslag hield.

Zo mag je "First Watch" volledig op Hopkins conto schrijven. Als buitenstaander krijgt hij de ruimte om zich te verbazen over dat wat King Creosote zo graag bezingt en voor dit openingsnummer deed hij niet meer dan enkele dromerige pianoakkoorden te spelen over een opname van achtergrondgeluiden en dialogen in een plaatselijk kustcafeetje. Eenvoudig, maar ideaal als binnentrekker: met de ogen toe ben je erbij. In "John Taylor’s Month Away" vertelt King Creosote het verhaal van een visser die op het punt staat te vertrekken, maar liever thuis zou blijven. Twee verschillende aanpakken, één doel.

Het prachtige "Bats In The Attic", een nummer waarvan we zeker zijn dat Joost Zweegers er minstens één nier voor over heeft, is een soort van coming of age, het besef dat de tijd snel gaat — "the hours go by like sips of water". Is dit het nu, het leven? Halen we er wel alles uit, zo tussen het langzame maar onafwendbare aftakelen door? U kent dat wel. Antwoorden mag middels een gele briefkaart. Vermeld er ook ineens bij waarom we dan zo veel tijd steken in gekibbel ("Running On Fumes"). Wie een plaat maakt over het dagelijkse leven kan niet heen om de kleine kantjes van de mens, iets wat eerder confronterend dan moraliserend overkomt op Diamond Mine.

Hoewel Hopkins constant in de weer is met samples — soms heel onopvallend maar wel nuttig — klinkt Diamond Mine heel natuurlijk en is het allesbehalve een elektronisch lappendeken. Een uitzondering is "Bubble", dat klinkt zoals we deze samenwerking verwacht hadden te klinken. Een goede zaak, want het nummer krijgt de kans om afwisseling te bieden, zonder uit de toon te vallen. Het is een minimalistisch inditronicanummer waarin bleepjes en banjo het goed met elkaar kunnen vinden. Het daarop volgende "Your Own Spell", is dan weer klassieker, maar het is met z’n strijkers en tristesse in staat om de stoerste zeebonk te laten bleiten. Eén van de hoogtepunten.

Afsluiten doen we met "Your Young Voice", een nummer dat King Creosote schreef over zijn dochter, dat teert op een steeds herhaalde zin en melodie. Een eenvoud die niet meer vraagt. Het is al een ouder nummer, zoals de meeste op deze plaat, dat Hopkins perfect gerust kan laten als dat gepast is. Wat vooraf een vreemd huwelijk leek, klikt wonderwel. Diamond Mine heeft hierbij geen haast om je te overtuigen, het is een plaat die als een sterke herinnering of een gevoel van heimwee soms opwakkert en je hiernaar doet teruggrijpen. Ondanks dat het maar een dik half uur duurt, herbergt het album evenveel verhalen als de twee oude zeemannen op de cover te vertellen hebben. Aan jou het plezier om er naar te luisteren.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

4 × twee =