Gil Scott-Heron & Jamie xx :: We’re New Here

XL, 2011

Vorig jaar was het een warm weerzien met de Tom Waits van de
souljazz: Gil Scott-Heron liet met zijn comebackalbum ‘I’m New
Here’ zien dat spoken word-albums niet noodzakelijk
synoniem moeten staan met op de zenuwen werkend gewauwel en
irritante navelstaarderij – eat that, Laurie Anderson! Met
grove korrel in de stem en rebelse seventies spirit
intact, ging de kloeke 60-jarige na 16 jaar radiostilte zomaar
eventjes onverkend elektronicagebied, ehm, welja, verkennen. Als
een poëtische hybridevorm van Johnny Cash en
Kanye West
werkte de man zich in meer dan één eindejaarslijstje en veroverde
hij en passant de harten van een nieuwe generatie.

Gil Scott-Heron zou echter Gil Scott-Heron niet zijn als hij
daarna zou zeggen “çava, ‘t is goed geweest, tot binnen twintig
jaar nog eens!” Nope: de krasse knar had weer merkbaar
goesting gekregen. Op café kreeg hij zijn voeten niet stil
en onder de douche betrapte een eenzame voorbijganger onder zijn
raam hem wel eens op simpel ouderwets gezang – al had dat
volgens die simpele ziel ook een verroeste schuurmachine kunnen
zijn, maar passons. Muziek, kortweg, gaf ouwe Gil weer
kriebels. Let wel: niet gewoon doordeweekse, even vluchtig binnen-
als buitenfladderende, veilige muziek (die hoort u al
genoeg op Studio Brussel), maar Muziek met een sierlijk gekrulde
hoofdletter M; het soort dat u eerst raakt in uw onderbuik en
vervolgens blijft plakken als Steph Goossens in de middelbare
school.

Slimme zet dus om meteen één van de hipste producers du
jour
onder de arm te nemen – een fan van het eerste uur nog
wel – om net die doorbraakplaat van een nog meer hedendaags gezicht
te voorzien. ‘I’m New Here’ luidde de titel van het eerste album
nog: dat was de Gil Scott-Heron die met wijd opengesperde ogen een
nieuwe wereld verkende. Nieuwe tijd, nieuwe mogelijkheden. Nu, en
samen met Jamie xx (knoppendraaier van The xx dus), wil hij
het onderste uit de kan van die mogelijkheden halen. Een nobel
initiatief, dat zeker, maar loont het ook de moeite? Wel, Muziek
met hoofdletter M is het alvast niet geworden, maar toch klinkt
‘We’re New Here’ fris en (niet slecht voor iemand van 62
ondertussen) barstensvol potentieel.

Je kan je natuurlijk wel vragen gaan stellen bij het nut van de
hele onderneming. ‘I’m New Here’ was een donkere, maar straf
geproducete plaat die Scott-Heron al genoeg street cred
had gegeven om gewoon op dat elan verder te gaan, in plaats van er
nog even bij te watertrappelen in een poging om nog nét dat stapje
verder te gaan, om nog nét dat beetje meer “nu” te worden. Alsof
Gil Scott-Heron overigens ooit zonder street cred kan
geraken. Ha! Hij was er eigenlijk al, ook al was ik
persoonlijk niet even wild van ‘I’m New Here’ als de verzamelde
internationale pers. Nu komen de pogingen van Jamie xx om
Scott-Herons grimmige woordstromen in een eigentijds kader te
plaatsen soms een tikkeltje krampachtig over. Openingstrack ‘I’m
New Here’ bijvoorbeeld, wordt eerder vertraagd door Scott-Herons
musings dan uitgediept, al is het productiewerk wel
top notch.

Zo gaat Jamie xx eigenlijk overal met de pluimen lopen. Want je
moet het de jonge snaak – 22 is-ie – nageven: hij is niet bang om
volop te experimenteren met de muziek van zijn idool. Gil
Scott-Heron is niet holier-than-holy en Jamie doet gewoon
waar hij zin in heeft. ‘My Cloud’ – Four Tet op z’n
chillwave – is een fenomenale elektronicatrack met Gil op zang (‘t
is een outtake van de originele sessies) die vooral
bewijst dat Jamie xx, althans qua talent, niet hoeft onder te doen
voor een Gold
Panda
. Maar dat wist u misschien ook al van ‘s mans sublieme
Adele-remix. Afijn: neem Gil Scott-Heron weg uit dat nummer en
vervang hem door iemand anders, en zo héél veel verschil zal dat
heus niet maken. Da’s voor een collaboratieplaat best spijtig.
Binnen het concept past ‘NY Is Killing Me’ dan veel beter: daarin
gaan Jamie’s exquise samplewerk en Scott-Herons krakende bariton
veel beter hand in hand.

Da’s in het algemeen zowat het grote struikelblok van het album:
sommige tracks werken (ook ‘The Crutch’ en afsluiter ‘I’ll Take
Care of U’ zijn outstanding), andere werken minder
(‘Home’, ‘Running’ en de meeste interludia zijn net iets te
vrijblijvend), maar je blijft hoe dan ook met een lichtjes
onbevredigd gevoel achter. Dit is een samenwerkingsverband waar
meer inzat, ook al is het eindresultaat verre van slecht. Je hoort
dat er weinig communicatie is geweest tussen Scott-Heron en Jamie
xx, die niet samen in de studio hebben gezeten. Jamie injecteert de
tracks van Scott-Heron met zoveel postdubstep (iemand nog enig idee
wat dat precies inhoudt, eigenlijk?) en instrumentale hiphop dat
het zijn nummers worden. Niet dat dat noodzakelijk slecht
is, maar dat neemt niet weg dat ‘We’re New Here’ eerder werkt als
een geslaagde verzameling remix 12″-en dan als een coherent
studioalbum.

Dat gezegd zijnde: Gil Scott-Heron is misschien new
here
, maar veel meer dan dat is hij anno 2011 ook helemaal
back. De Muziek – en wij met Haar – zal alvast een kaarsje
branden dat zijn hervonden vuur niet te snel uitdooft. Onze
prognose? He’ll be back.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + tien =