Forest Swords :: Dagger Paths

Electro en aanverwanten zijn al ruim twee jaar niet langer het exclusieve domein van bebrilde nerds en bleke geeks. Sterk uiteenlopende bands en artiesten als James Blake, The XX, Burial en zoveel anderen laten horen dat achter koude klanken en gebroken geluiden net zo goed een warm hart kloppen kan.

In dit groeiende lijstje van (underground) artiesten die weten te stoeien met deze schijnbare paradox, heeft eind vorig jaar ook de Britse producer Matthew Barnes een plekje weten op te eisen. Met Dagger Paths, uitgebracht onder de bandnaam Forest Swords, verbaasde Barnes vriend en vijand door een uitgekiende mix van stijlen en invloeden samen te brengen tot een moeilijk definieerbaar geheel. Verwijzingen naar nieuwe en oude genres als chillwave en dubstep maar ook electro, ambient en drones zijn niet meer dan zinloze pogingen om Dagger Paths te definiëren.

Met de vinger aan de pols van de spookgrootstad creëert Barnes immers het soort soundtrack dat uitstekend gedijt in het type clubs dat bouwvallige en verlaten fabrieksgebouwen als uitvalsbasis kiest. De Unheimliche sfeer ontstaat in de eerste plaats door een hol klinkend totaalgeluid dat een gevoel van desolaatheid oproept terwijl de songs zelf een melodieuzere ondertoon kennen die tot een introvert en ingetogen dansen aanzet. Dat de oorspronkelijke EP opnieuw uitgebracht en opgewaardeerd werd tot een volwaardig album (dankzij twee extra tracks) spreekt dan ook boekdelen.

Niet onder de indruk zijn van eerste song "Miarches" is hoe dan ook geen optie. Barnes weet treffend de onderhuidse dreiging van Burial op te pikken maar baseert zijn kille klaterende geluiden op electro- en drum ’n’ bass-samples eerder dan op soul. Het vraagt weinig verbeelding om de track met een flinke 185 bpm om te toveren tot een stomende track. In eenzelfde lijn ligt "Hoylake Mist", al klinkt het nummer terzelfdertijd heel anders. Hier is een tribale wereld aangesloten op sjamanistische gitaren waarna het geheel op halve snelheid opnieuw afgespeeld wordt. De invulling is anders maar het gevoel blijft hetzelfde.

Met "Visits" wordt eenzelfde trip herbeleefd en wordt duidelijk hoe ook flarden gothic en new wave (de ijle gitaren en dwingende bas) deel uitmaken van het geheel. Doch vooraleer de luisteraar zich te gemakkelijk nestelen kan in die analyse dwingt "Glory Gongs" hem opnieuw een andere richting uit. Klinkt het nummer aanvankelijk nog als een update van PILs postpunk dan betreedt het nummer onverwacht snel opnieuw het dubstepterritorium. De Aaliyah-cover "If Your Girl" rekent grotendeels op sferen voor zijn structuur waardoor het aanvankelijk de kracht van de andere songs mist en zichzelf pas na enkele luisterbeurten werkelijk openbaart.

Het is een ’euvel’ dat het stotterende "The Light" netjes omzeilt . De dub van de eerdere nummers loert hier nog steeds om de hoek maar krijgt af te rekenen met een grilliger humeur. Ook de twee ’nieuwe’ nummers "Rattling Cage" en "Hjurt" varen een eigen(zinnige) koers. Zo kiest "Rattling Cage" zonder schroom voor lome dubklanken terwijl "Hjurt"verrassend oriëntaals aanvoelt maar dit wel weet te combineren met een duidelijke Burialaanpak (zij het opvallend lichtvoetig in vergelijking met de dubsensatie).

Met Dagger Paths heeft Matthew "Forest Swords" Barnes zichzelf als producer meteen op de kaart gezet. Als een volleerd alchemist weet hij de juiste elementen uit de toonaangevende underground-stromingen te distilleren om daarna een geheel eigen brouwsel te creëren dat al even desoriënterend werkt als het verslavend is. Dagger Paths is de steen der wijzen waarnaar veel producers verlangen maar door een gebrek aan talent nooit zullen weten te vinden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

dertien + achttien =