Goose :: Synrise

Studio !K7, 2010
PIAS

Toen de gasten van Goose in september 2006 hun debuutalbum
Bring It On
afvuurden op de wereld, wisten heel wat oren (ook de onze) niet
waar ze het hadden. Kortrijk werd in no time opnieuw op de
wereldkaart gezet, aangezien de vier vrij snel het belangrijkste
nieuwe exportproduct van de West-Vlaamse stad waren geworden. Het
viertal leverde een debuutplaat af waarbij we voelden dat onze
ademhaling een eigen leven begon te leiden en we de toerenteller
van ons hart amper nog konden bijhouden. ‘Bring It On’ was een ware
aanslag op ons lichaam. Quite an entrance, dachten wij
dan.
De opvolger van hun eerstgeborene, ‘Synrise’, ademt een volledig
andere sfeer uit. De heren zijn met dit album een weg ingeslagen
waarvan nog zal moeten blijken of het de juiste is. Het lijkt alsof
ze hun allereerste synths van onder het stof hebben gehaald, de
cassettes van New Order hebben teruggevonden en vervolgens aan de
nieuwe plaat zijn begonnen. Geen zware beats, geen rock & roll,
geen anno 2010, maar veel synthesizers, veel nostalgie en veel
eighties.

De openings- én titeltrack ‘Synrise’ is dan ook meteen een
duidelijk signaal dat dit tweede album volledig haaks staat op wat
we van de jongens gewoon zijn. Het nummer is opgebouwd uit een
zorgvuldige, zweverige intro die uiteindelijk ontaardt in een sterk
nummer dat veel weg heeft van een tv-theme uit hun
kinderjaren. Ohja, we vergeten bijna om de inbreng van Peaches (de
aanstekelijke ‘ooh oohs’ gehoord?) te vermelden. Bij deze dus.

Met ‘Can’t Stop Me Now’ schuiven we van de zetel opnieuw naar de
dansvloer, waar we onze ledematen maar al te graag opnieuw van een
deftige workout voorzien. Samen met ‘Words’ heeft dit
pompende nummer zonder twijfel het grootste hitpotentieel van de
plaat. ‘Words’ is er, als eerste single en trigger van de nieuwe
plaat, deze zomer al wonderwel in geslaagd om musicminded
Vlaanderen overstag te doen gaan. Dat het ietwat donkere, door
Front 242 geïnspireerde nummer bovenaan verschillende hitlijsten
stond is volgens ons geen ondermaatse prestatie en een duidelijk
teken aan de wand dat het publiek de nieuwe Goose best weet te
smaken. Of dat ook zal gelden voor de rest van de plaat, durven we
niet beweren.

Bij ‘After’ kunnen we weinig tot niets aanmerken op de muzikale
onderbouw van het nummer. Ook de vocals van Mickael
Karkousse zijn op zich niet slecht, maar de combinatie tussen beide
elementen creëert een geheel dat ons niet volledig afgaat. Ook bij
‘Like You’ en ‘Hunt’ hebben we moeite om op de repeat-knop
te drukken. Een stijl die ons niet op het lijf is geschreven of één
die we nog gewoon moeten worden, we zijn er nog niet uit.

‘As Good As It Gets’ is het eerste nummer na ‘Can’t Stop Me Now’
dat ons opnieuw enigszins doet meebewegen op onze stoel. Geen
vooruitstrevend nummer vol nieuwe invloeden, maar een simpel,
catchy nummer dat waarschijnlijk nog het dichtst aanleunt
bij hun vroegere werk. Ook het muzikale ‘Bend’, dat perfect zou
passen op één van de eerste platen van The Chemical Brothers, is
een meerwaarde aan het album.

Synrise is een plaat waarmee de jongens duidelijk hun
veelzijdigheid willen aantonen. Vernieuwing juichen we zeker toe,
al moeten we bij deze plaat eerlijkheidshalve durven vragen aan de
schoenmakers om misschien gewoon bij hun leest te blijven. Een
interessant gekozen pad, maar laat ons hopen dat ze de witte
steentjes terugvinden als ze alsnog rechtsomkeer willen maken.

Goose speelde op 11 en 12 februari telkens voor een
uitverkochte AB. Op 1 juli 2011 spelen ze op Rock
Werchter.

http://www.goosemusic.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien − tien =