Pearl Jam :: Live On Ten Legs

Biedt een live-album van Pearl Jam vandaag nog een meerwaarde of enige relevantie? Het is dit jaar blijkbaar niet de enige vraag die een ‘ja, maar’ of ‘nee, tenzij’ uitlokt.

Eerst even kaderen. Live On Ten Legs wordt uitgebracht ter ere van het twintigjarige bestaan van de band. Ten was al heruitgebracht in 2009, dus moest er iets anders bedacht worden. Het is een vervolg op het uitstekende Live On Two Legs uit 1998, nog steeds een hoog gelegde lat qua liveplaten. Live On Ten Legs bundelt achttien songs van tournees tussen 2003 en 2010, maar dan gepimpt/geremixt door oudgediende geluidstechnicus Brett Eliason. Vooral de drums van Cameron komen hierdoor steviger op de voorgrond tegenover de bootlegs.

Op die twaalf jaar tussen beide live-albums is er wel wat gebeurd, althans voldoende om de relevantie van deze live verzamelplaat in vraag te stellen. Voornamelijk omdat er geen enkele band ter wereld is die zo kwistig met liveplaten en -registraties heeft gestrooid als Pearl Jam. Begin jaren 2000 konden de platenwinkels extra personeel aanwerven om alle bootlegs in de winkelrekken te steken. Bovendien kan elk concert gedownload worden van op de site of, zo u wilt, proper op een paar cd’tjes bezorgd worden bij u thuis.

Dan was er ook nog de hele box van hun concerten in de Gorge uit 2005 en 2006 én Live At Benaroya Hall, een verfrissende, akoestische dubbelaar die een mooi overzicht bood Van PJ’s eerste twaalf jaar. Maar — en laat die boze mails nog maar eens komen (philippe@goddeau.com) — afgelopen decennium was ook niet het sterkste van de band met een zwakke (Binaural), een kut- (Riot Act), een goede (Pearl Jam) en één sterke (Backspacer) plaat. Maar drukt u toch nog niet op de Send-knop. Want eerlijk gezegd: misschien was Live On Two Legs beter gebaat en dus relevanter geweest met een tracklist die louter uit die vier albums puurde door wat peper in het gat van hun makste platen te strooien in plaats van de -tigste versie van “Alive” en “Yellow Ledbetter”.

Laat het immers duidelijk zijn: Live On Two Legs laat smeulende bandensporen na op uw cd-speler. Veel songs worden een versnelling hoger gespeeld (de studioversie van “World Wide Suicide” hebben we niet meer nodig) waardoor de vaart van de beste Pearl Jam-concerten er in zit. Fijn ook om te merken dat het materiaal van Backspacer — met vier songs zelfs de meest bedeelde plaat — wel degelijk ook tussen de klassiekertjes overeind blijft: “The Fixer” krijgt de allures van een anthem en “Just Breathe” maakt “Nothingman” en zelfs “Better Man” al een pak minder onmisbaar op een setlist — bloedmooi. Van de andere drie platen van vorig decennium worden enkel de singletjes opgelijst (waaronder een steviger en daardoor beter “I Am Mine”).

De uitvoeringen van de songs zijn zonder uitzondering feilloos en fel. Maar de beste of definitieve uitvoeringen zijn het geenszins. De covers “Arms Aloft” en “Public Image” bieden een meerwaarde, maar zijn zeker evenwaardig aan de (downloadbare) versies van Werchter 2010. “Jeremy” is op automatische piloot, “Animal”, ondertussen 337 keer live gespeeld door de band en in pakweg 250 versies al download- en verkrijgbaar, is evenmin memorabel — de uitvoering in het Sportpaleis in 2006 is bijvoorbeeld al veel sterker. En wie “Porch” en “Rearviewmirror” al live op harde schijf of in de cd-kast heeft (Live In Atlanta blijft zeventien jaar later nog steeds een must), moet Live On Ten Legs ook zeker niet hijgend aanschaffen.

Live On Ten Legs is globaal gezien vooral een collectie livesongs van een band die in het reine is met zichzelf. Dat was ten tijde van voorganger On Two Legs wel even anders: toen leek de band met Yield de focus hervonden te hebben na enkele jaren op de dool door een niet te winnen gevecht met hun grotere status (het leverde weliswaar twee echt fantastische platen, Vitalogy en No Code, op), waarna enkele jaren door de creatieve woestijn volgden. Pearl Jam is nu Live On Ten Legs verschijnt eindelijk weer een groep met een nog niet gauw verstrijkende houdbaarheidsdatum. De vitaliteit die van deze livecompilatie spat, bewijst dat. Weinige generatiegenoten doen het hun na.

Even verduidelijken voor wie de plaat wil verkennen: ja, het is een sterke liveplaat (van Pearl Jam mogen we niks minder gewend zijn), maar een echte meerwaarde biedt On Ten Legs niet. Nee, ze is dus geen must, tenzij u voor de rest geen liveplaten of registraties van Pearl Jam hebt. Op dit niveau mag Pearl Jam van ons alvast voortwerken, maar graag eerst nog een even sterke plaat als Backspacer voor ze weer de hort op gaan en een liveplaat uitbrengen. Trouwens, hoe noemen ze een groep van vijf mannen eigenlijk? Een pentaviraat?

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

zes − 1 =