DefJam, 2010
Rihanna heeft ondertussen al meermaals bewezen dat ze
allesbehalve een ééndagsvlieg is. De 22-jarige zangeres valt
vandaag de dag niet meer te reduceren tot het meisje van ‘Pon de
Replay’ of, jawel, ‘Umbrella’. In vijf jaar tijd werkte ze zich op
tot aan de top van de showbizz, toerde de wereld rond, scoorde de
ene hit na de andere, werkte vier platen af en voegt daar nu een
vijfde aan toe: ‘Loud’.
Daar waar voorganger ‘Rated R’ duidelijk een product was dat
voortkwam uit de nasleep van haar chaotische privé-leven, heeft ze
met ‘Loud’ een nieuwe adem gevonden. Geen darkness, maar seks,
drugs en rock-n’-roll spannen opnieuw de kroon en vormen
ongetwijfeld de rode draad door haar nieuwe album.
Als je kijkt naar de albums vóór ‘Rated R’, dan heeft Rihanna
met ‘Loud’ geen radicale nieuwe richting ingeslagen. We zouden
zelfs enigszins kunnen stellen dat Ri Ri voor veilig kiest door pop
en r&b op de voorgrond te plaatsen. Door beide genres aan te
passen aan het Gaga-tijdperk, is ze
er echter in geslaagd om alsnog verrassend uit de hoek te komen. Of
het nu echt háár eigenheid is valt nog te betwisten, aangezien
Rihanna zich voor elk nummer heeft laten bijstaan door een team van
producers dat de nummers (én het album) in elkaar geflanst
heeft.
Positief is wel dat Rihanna toont dat ze op muzikaal vlak van alle
markten thuis is. Ze flaneert in verschillende gedaantes tussen
haar nummers door. Als zangeres transformeert ze moeiteloos van
pure elektropop over dancehall tot
ballads en ze tast op ‘Skin’ zelfs even de
dubstep-grenzen af. Een drang naar creatieve vrijheid (om
het woord ‘eclectisch’ maar niet te gebruiken) die haar verdomd
goed afgaat.
De keerzijde van de medaille is hierbij wel dat haar té grote
ambitie tot differentiatie een vrij onsamenhangend geheel met zich
meebrengt, inclusief heel wat overbodige en typische
albumfillers zoals ‘California King Bed’, ‘Fading’ en
‘Complicated’. Deze laatste heeft na een goeie minuut trouwens meer
weg van een kermislied dan van een volwaardige r&b-hit.
Ook bij ‘Cheers (Drink to That)’ hebben we onze bedenkingen. Op
zich geen slecht nummer, alleen jammer dat het gekrijs van Avril Lavigne het
nummer opent, afsluit en doorheen de track dan ook nog eens
meermaals terugkomt. Een vreemd gekozen sample die niet
bepaald een meerwaarde biedt aan het geheel. (Dit geldt trouwens
ook voor ‘Fading’, waarbij we ons afvragen wat Enya daar plots komt
doen.)
Deze overbodige slippertjes nemen niet weg dat Rihanna er wel in
slaagt om met dit album ook enkele ab-so-lu-te
floorfillers de wereld in te sturen. Zo is ‘S&M’ een
ongelooflijk vette openingstrack, gedomineerd door afgemeten beats,
en waar zinsneden à la “Sex in the air I don’t care I love the
smell of it” weinig aan de verbeelding overlaten. Ook haar eerste
single ‘Only Girl (in the world)’ is een kanjer van formaat en werd
– volledig terecht -gekwalificeerd onder Best new tracks
op het gerenommeerde Amerikaanse webzine Pitchfork.
Het is niet enkel met deze twee klasbakken dat Rihanna weet te
overtuigen. Ook de nummers waar de van Barbados afkomstige zangeres
een oversteek maakt naar raga en dancehall worden door ons
gesmaakt. Tijdens haar intens sensuele verleidingsdans met Drake in
‘What’s My Name’ wordt al een eerste glimp van haar Caribische
roots getoond, als voorsmaakje op ‘Man Down’, waarin Ri Ri zichzelf
ontpopt als een ware bountykiller en haar vriendje
koelbloedig afmaakt.
Het album sluit af met ‘Love the Way You Lie( part II)’, een
remake van de hit met Eminem, waarbij de
rapper nog slechts een minimale rol wordt toegekend. Of
gelijkenissen met de soloversie van ‘Empire State Of Mind’ door
Alicia Keys
berusten op toeval weten we niet, maar dat ook Rihanna’s b-kantje
meer pit heeft dan het origineel weten we wél.
Rihanna leverde met ‘Loud’ een veilige plaat af die braafjes in
het rijtje loopt achter haar vorige albums, maar af en toe toch ver
buiten de lijnen van de traditionele r&b kleurt. Ondanks het
onsamenhangende geheel bevat het album enorm veel originaliteit en
spanning, wat van ‘Loud’ een volwaardige popplaat maakt. Rihanna
heeft misschien niet het onderste uit de kan gehaald, maar dat zien
wij alleen als meer voer voor de toekomst.
Rihanna speelt op 22 oktober 2011 in het Antwerpse
Sportpaleis.
