Bruce Springsteen :: The Promise

Het verhaal van de periode waarin Springsteen deze songs schreef, kon u woensdag al lezen in de prachtige feature van (mvs) over Darkness On The Edge Of Town. Tijd voor de muziek. Uit een overgangsfase die er, te horen aan deze 22 songs, nooit één geweest is.

Restmateriaal. Overblijvertjes. Demo’s die even interessant zijn als weten met welk product de studioramen toentertijd gekuist werden — fijn voor de freaks. Zo gaat dat wanneer voor een special ultimate limited deluxe box, of hoe heet zo’n ding tegenwoordig, rond een klassieke plaat, de schuiven worden leeggemaakt om extra schijven te vullen. Verborgen parels zijn zeldzaam, inferieur materiaal doorgaans de regel. Daar is in dit geval niks van aan

Dit zijn gewoon 22 songs die niet in het verhaal, het thema, de sfeer, de sound van Darkness On The Edge Of Town pasten, net als een veertigtal andere songs waarvan er al enkele verschenen op Tracks — "Iceman" en "So Young And In Love" gaven toen al aan welk niveau er nog gehaald werd in die drie jaar van technische werkloosheid door dat geschil met manager Mike Appel. Andere songs verschenen al op The River. Het verhaal van die plaat kent u ondertussen ook. Het is dan ook zonder meer duizelingwekkend hoe schijnbaar/hoorbaar achteloos Springsteen zo’n consistent hoog niveau haalde qua songschrijverij in die periode.

In die drie jaar tussen Born To Run en Darkness wilde Springsteen weg van het epische, meer naar een geluid (en thematiek) met beide voeten op de grond waarop hij was opgegroeid. Nergens in deze 22 songs leidt dat tot krampachtige vingeroefeningen of songs die tussen schip en wal vallen. Zonder één uitzondering klinkt elke song gefocust. Een klein mirakel, gezien de E Street Band vaak geen flauw benul had van waar hun Grote Leider naartoe wilde en gewoon aangemaand werd te spelen en te blijven spelen tot elke klank goed zat. Feit is dat door die veeleisendheid van Springsteen de band steeds hechter en beter op elkaar (in)speelde. Een speciale rol daarin is weggelegd voor gitarist Stevie Van Zandt, waarop Springsteen vooral leunde om weg te blijven van die grootse arrangementen.

Na amper één oppervlakkige beluistering, hoort de goede verstaander al waarom de meeste songs het niet haalden op het vaak rauwe en donkere Darkness. De romantische Springsteen haalt in vele gevallen de bovenhand ("Spanish Eyes", "The Little Things (My Baby Does)" en ghost track "The Way", om er een paar te noemen), en daar was op Darkness even geen plaats voor. In die periode stond hij ook bloot aan de invloeden van Elvis Presley ("Fire") en Roy Orbison. Vooral het bloedmooie "The Brokenhearted" en "Breakaway" hadden geschenken voor Orbison kunnen zijn zoals "Because The Night" dat was voor Patti Smith. De strik in de vorm van knappe arrangementen zat er al rond.

De songs op The Promise legden net als Darkness duidelijk de fundamenten voor de Springsteen van de komende tien à twintig jaar (tot nu toe zelfs), waardoor deze dubbelaar een ontzettend boeiend tijdsdocument is. Komende uit een periode waarin vingernagels evengoed afgebeten konden worden in plaats van eraf gespééld, verbaast deze verzameling soms door zijn speelsheid, zoals in het rotaanstekelijke, uit schools verlangen opgetrokken en met mariachitrompetten opgeleukte "Talk To Me", "Ain’t Good Enough For You" en "Outside Looking In".

De alternatieve, vollere versie van "Racing In The Streets", met een schreeuwende in plaats van ingetogen Springsteen en met andere zanglijnen, is evenzeer pakkend, maar biedt haast vanzelfsprekend geen meerwaarde tegenover de later tot onontkoombare ontroering geslepen versie van op Darkness. Het embryo "Candy’s Boy" is in verre tegenstelling tot "Candy’s Room" echter niet meer dan een aardigheidje.

Wat het voorts consistente niveau van The Promise bevestigt, is de onwaarschijnlijke luxe die Springsteen had om pakweg het bloedmooie "The Promise" niet op Darkness te zetten, hoewel het er als evenknie van "Racing" niet op had misstaan — "Johnny works in a factory and Billy Works downtown/Terry works in a rock and roll band/Lookin’ for that million-dollar sound/…/All my life, I fought this fight/The fight that no one can ever win/Every day it just gets harder to live this dream I’m believing in." Flanellen benen, krop in de keel, brandende ogen — wat overkomt u bij elke beluistering ervan? Al dertig jaar een essential in talloze liveversies, nu eindelijk te vinden in een studioversie. In 1978 niet gemist, sindsdien en nu meer dan ooit onmisbaar.

Veel van deze songs zijn een pak toegankelijker dan nummers die uiteindelijk wel op Darkness zijn beland. Springsteen had het zich veel gemakkelijker kunnen maken door na dat (in die tijd ellenlange) gat van drie jaar de opvolger van Born To Run vol te stoppen met geheide singles als "Fire" en "Because The Night", overgoten met oorwurmen als "Save My Love", maar koos voor pakweg "Adam Raised A Cain". Lookin’ for that million dollar sound. En of hij ze heeft gevonden. The Promise is de ongemeen boeiende neerslag van die zoektocht die er eigenlijk nooit een geweest is.

Door dat alles is The Promise bovenal twee uur muziekles: theorie — het verhaal van het hoe, waarom en waarom niet, van de keuzes voor de minst evidente weg — én praktijk — een band in een creatieve flow die je hoort doorstomen naar een carrièrelange aaneenschakeling van hoogtepunten. Nog één citaatje uit "The Promise": "When the promise is broken you go on living/But it steals something from down in your soul." Fijn dat Springsteen in die prille moeilijke fase de belofte aan zich zelf is nagekomen en dat ruim dertig jaar later nog steeds doet. Dat is vandaag geen zeldzaamheid, maar eerder een onwaarschijnlijkheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 1 =