Wie hoopte op een clichématig postrockoffensief of meteen verbaasd werd door de beats van "Abused" verdient kletsen. Dragons is opnieuw een bewijs dat Motek blijft evolueren én verrassen. De term "postrock" verklaren we dan ook voortaan als achterhaald.
Uit de persmededelingen moest blijken dat de drie heren uit Erembodegem met Dragons een volwassen geluid zouden presenteren. Volgens ons bereikte Motek twee jaar geleden al die levensfase. Port Sunshine was een optimistische filmische rockplaat waarmee het drietal de regels van de klassieke postrockuitbarsting in vraag stelde. Motek verraste niet alleen met snijdende mathrock, maar schreef zelfs een oerdegelijk Afrekening-nummer ("Tryer"). Bovendien profileerde Motek zich al jaren voordien met de performance Do You Us Too als een multimediaal totaalproject dat het zuiver muzikale oversteeg. Kortom, Motek is een wereld op zich.
De onavontuurlijke postrockfan begon ongetwijfeld bij de luisterbeurt van het dansbare "Abused" (iets als Motek goes Depeche Mode) te hyperventileren. Onze raad: ontdek eerst Dragons van begin tot einde. Net als "Abused" is opener "Motives" een gelaagde, hitgevoelige song waarin de vocalen van Steven Biebaut een grote rol spelen. Met de ijle gitaren van Wout Roelants en brommende bas van Biebaut erbij moeten we wel meteen aan een rustige Muse denken. Maar er is meteen meer: met "Dragons Are Forever" en "Orbit" past Motek de tactiek van de verschroeide aarde toe. In het eerste nummer klinken alle instrumenten, vooral de scheurende gitaren, steeds nerveuzer. Het meer atmosferische "Orbit" herbergt dezelfde oerkracht en blijft dan ook uitermate boeien.
Met "Kobenhavn" en "Blister" kom je in kalmere oorden terecht. Beide nummers zijn in mysterie gehuld. "Blister" torent er bovenuit. Eerst drijf je op een wolkje van dromerige gitaren en timide stemmen, om vervolgens met de ogen dicht weg te zinken in een gloeiende soundscape. Fascinerend hoe Motek puur en intens blijft klinken, zonder in clichés te vervallen. De richting van de twee volgende instrumentale beukers is minder duidelijk. Motek combineert opnieuw verschillende melodieën en ritmes. Zo schipperen "Spender" en "Tenbagger" tussen rust (in de dromerige overgangen) en rusteloosheid (door de overspelige bas en de tempoversnelling). Hier kon de samenhang nog beter.
Over nervositeit gesproken: het getuigt van lef om met het uiterst dynamische "Abused" op de proppen te komen. Bovendien is er tussen en achter de opzwepende beats plaats voor instrumentale schoonheid en mysterie. Een stijlbreuk zoals Editors’ "Papillon" is het dus niet geworden. Motek toont zonder schroom dat het ook dansbare rock aankan, zonder daarbij emotieloos te worden of zijn roots te verloochenen.
Het repetitieve lawaai van drumcimbalen, gitaren en accordeon ten slotte maken van "9 2 5 jam (nine to five Jam)" de perfecte outro. Tijdens het zes minuten durende nummer kan je zelf beslissen of Dragons heel goed of uitmuntend is. Ons oordeel is dat Motek zijn dynamische evolutie met verve verderzet. Het experimentele rockcircuit in België heeft er meteen een grote naam bij.
