The Gaslight Anthem :: American Slang

Side One Dummy, 2010.

Een review schrijven over dit viertal, geboren en getogen in New
Jersey, zonder te refereren aan the Boss is dezer dagen schier
onmogelijk geworden. De Garden State is immers haast synoniem
geworden voor z’n naam. Het zou ons zelfs niet verbazen mochten de
plaatselijke peuters ‘Born To Run’ door hun fruitpap gemengd
krijgen. Dat geldt dus ook voor Brian Fallon en co, beter bekend
als The Gaslight Anthem.

Zelf beweren de vier dat ze helemaal geen Bruce fanboys
zijn, maar dat het nu eenmaal onmogelijk is op te groeien in New
Jersey zonder (on)rechtstreeks door hem beïnvloed te worden. Sinds
ze tijdens de festivalzomer van 2009 elkaars podia bezochten voor
begeesterde samenzangen van ‘Never Surrender’ en ‘Great
Expectations’ en good old Bruce z’n bewondering voor ‘The
’59 Sound’ van de daken begon te schreeuwen, kreeg The Gaslight
Anthem een ‘klinkt als Springsteen’-stempel opgekleefd waar ze
ons inziens nooit meer van af raken.

Bij het overschouwen van hun oeuvre wordt ook meteen duidelijk dat
de vergelijking meer dan terecht is, waarmee we niet willen zeggen
dat deze hyperactieve jongens eenvoudige Springsteen-klonen zijn.
Debuutplaat ‘Sink and Swim’ was nog volgestouwd met rafelige
punkrock, maar met opvolger ‘The ’59 Sound’ trokken ze resoluut de
kaart van de Great American Rock: meisjes, auto’s, meisjes ín
auto’s, de blues en referenties naar serveersters in schimmige
diners ademen americana. Het resultaat was een
bloedeerlijke, gouden rockplaat met net genoeg weerhaakjes om hun
punkrockverleden niet te verloochenen.

Met hun derde worp lijkt The Gaslight Anthem vooralsnog niet van
plan een andere weg in te slaan. De thema’s zijn grotendeels
gelijklopend en de gitaarriffs even eenvoudig, doch aanstekelijk.
Fallons stem schuurt nog steeds stoer en krachtig langs catchy
refreinen en smachtende brugjes: ‘and when it was over, I woke
up alone
‘ in titelnummer ‘American Slang’ of ‘so I’m
waiting, so I’m waiting
/ and she’s waiting, and she’s
waiting for us to remember
‘ in ‘The Spirit of Jazz’.
Laatstgenoemd nummer bevat meteen ook de mooiste metafoor van het
hele album: ‘I’m a cannonball to a house on fire and you’re
slow like Motown soul
‘.

Er wordt gemijmerd over het verleden in ‘Stay Lucky’ en ‘Orphans’,
waar Fallon dé muziek in al haar facetten bewierookt als is ze zijn
enige familie. Met ‘The Queen of Lower Chelsea’ tekenen ze voor één
van de krachtigste nummers uit hun repertoire. Subtieler dan
meeschreeuwanthems als ‘Great Expectations’, met lyrics die op
pijnlijk rake wijze naar opgroeien en foute keuzes refereren:
when you’re working fulltime and spending all of your nights,
never dancing like you did/ when gravity hangs on all the selling
points you had you should’ve stayed, and been the Queen of Lower
Chelsea’
.

Afsluiter ‘We Did It When We Were Young’ deed ons bij vroege
luisterbeurten denken aan zwak werk van The Killers, maar het
nummer kruipt onder je huid als een hardnekkige teek en kan zonder
problemen naast ‘Here’s Looking At You Kid’ komen te staan in het
rijtje
onbekendere-nummers-die-het-tot-tijdloze-klassiekers-zouden-moeten-schoppen.

Dus ja, The Gaslight Anthem heeft duidelijk een meer dan
kwaliteitsvolle plaat afgeleverd met ‘American Slang’, maar ‘The
’59 Sound’ blies ons indertijd zo hard van onze sokken dat we niet
minder hadden verwacht van deze opvolger. Bevooroordeeld zijn, heet
dat dan. Ons eindejaarslijstje haalt ie vast niet, maar dat neemt
niet weg dat de straight forward rock van deze volwassen
punkers een plekje in ons hart heeft veroverd.

The Gaslight Anthem speelt op 14 november in de Ancienne
Belgique.

http://www.gaslightanthem.com/

www.myspace.com/thegaslightanthem

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twaalf − 9 =