Stone Temple Pilots :: Stone Temple Pilots

Geeuw. Volgens niet nader genoemde roddelvodden zijn Bart en Luc als koppel uit de kast gekomen. Jill beweert dat Pieter achter haar rug met Goedele heeft gevogeld. Franske heeft losse handjes en Wendy zal het geweten hebben. Jean-Jacques is weer op vrijersvoeten en tussen Véronique en Phaedra zit er een heuse catfight aan te komen. En o ja, Betty is een botoxteefje. Ander wereldschokkend nieuws? Stone Temple Pilots is na een radiostilte van bijna een decennium weer bij elkaar.

Andermaal gegeeuw dus want scepsis is gerechtvaardigd, rekening gehouden met de muzikale evolutie van Stone Temple Pilots. Indertijd was het bon ton om lacherig te doen over de band: zanger en farmaceutisch experiment Scott Weiland — na rehab en bajes is de man ondertussen al vaker herrezen dan die geëxalteerde zonderling uit Nazareth — deed wel heel erg zijn best om de Cobainrasp te imiteren en de boys uit San Diego werden van prefab grunge en Pearl Jam-epigonendom beschuldigd. Allemaal gezwatel, want ze hebben toch maar mooi een onverwoestbare grungeklassieker (Core) en een schitterende tweede (Purple) op hun conto staan. Daarna werd het geluid poppier met uitstapjes naar classic rock, glam en psychedelica: de band grossierde na haar twee succesplaten in steengoede nummers op wisselvallige albums. Over de solopogingen van Weiland wordt om redenen van welvoeglijkheid het best gezwegen.

Diezelfde Weiland nam in 2003 plaats in de voortdenderende Velvet Revolverexpress, waar zijn veelzijdig zangtalent en wufte maniertjes prima tot hun recht kwamen. De twee kloeke rockschijven Contraband en Libertad stonden garant voor pretentieloze fun, opwinding en een bovenlip in Billy Idolmodus. Maar een ongeleid projectiel als Weiland werd wegens te weinig toewijding door Slash en zijn kornuiten uit de Guns ’n’ Rosesspin-off gebonjourd.

Wat opvalt: dit mag dan na Alice In Chains en Hole (bon, Courtney met een samenraapsel van diverse muzikanten) een nieuwe reünie van een band uit de grungejaren zijn, grungeheads kunnen hun geruite houthakkershemden, afgedragen en gescheurde jeans en wollen mutsen terug in de kleerkast opbergen. Dit album heeft nog weinig met de sound uit de gloriedagen te maken.

Het dichtst wordt het begin van de nineties benaderd met "Between The Lines": onder de drieminutengrens blijvende pittigheid zonder tierelantijntjes incluis een lekker pompende baspartij. Eventjes lijkt — het brugje is wel van Nirvana’s "Stay Away" gepikt — de vorm van weleer terug. De mooiste track is "Peacoat": lui op gang getrokken en met gedoseerde pathos getoonzet hartzeer ("You were my favorite show / As long as buses are rolling on / The destination’s unknown"). En inderdaad: Weiland is al een poosje weg bij zijn missus.

Het Beatleske "Hickory Dichotomy" kan nog boeien maar "Bagman", het Beatlesnummer "Taxman" na een nandrolonkuur, is te repetitief. "Take A Load Off" mikt naar de hoogdagen van "Vasoline" maar faalt wegens niet avontuurlijk genoeg. "Dare If You Dare" zet koers richting "All The Young Dudes"-anthem maar lijdt jammerlijk schipbreuk op de Klippen der Oninteressantheid. Op "First Kiss On Mars" klinken de songtitel, Weilands stem en de melodie krek Bowie: helaas, het blijft een futloos glamrockafkooksel. Met het bluesy "Huckleberry Crumble" had Aerosmith zich ongetwijfeld nuttig bezig gehouden toen de Tyler/Perrytandem nog relevant was, maar Stone Temple Pilots had hier een sleazier geluid moeten neerpoten. Er heerst een stuitend gebrek aan oerdegelijke nummers en de DeLeobroertjes Dean en Robert zijn gladweg vergeten aan de ribben klevende riffs te vervaardigen. Op Stone Temple Pilots staat spijtig genoeg meer vulsel dan u in een middelgrote vol-au-ventvidé kan aantreffen.

Niet dat de Pilots met hun titelloze zesde de Emmer der Vernedering moeten leegdrinken: de band heeft enkel een risicoloos en bijwijlen lethargisch plaatje afgeleverd dat baadt in radiovriendelijkheid en een ongeïnspireerd teruggrijpen naar de sixties en seventies. Met de heropstanding van Stone Temple Pilots kon voor een scheet in een fles gevreesd worden. Het is een loeiharde veest geworden.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

19 − negentien =