Velvet Revolver :: Contraband

Met Velvet Revolver is het rocklandschap een aardige groep rijker, zoveel is zeker. De geruchten tijdens de laatste maanden deden heel wat vermoeden onder de liefhebbers, en nu hun debuut, Contraband in de rekken ligt knikken we druk mee: jawel, jawel, let there be rock! Want dat is wat deze herboren veteranen ons onversneden leveren.

Wie het daarvoor nog niet wist, weet het sinds Michael Moores Bowling For Columbine: de States is een natie van guns en gunners. Muzikaal is dat niet anders, en eind jaren tachtig en begin jaren negentig van vorige eeuw zaten er een paar van die gunners met rozen te spelen in glam-hard-bluesrock-succesband Guns n’ Roses die in het vooruitzicht van het nieuwe millennium als een pudding met wat criminele brokjes in elkaar zakte.

Anno 2004 hebben we behalve een handvol teleurstellende optredens en wat soapontwikkelingen nog steeds geen vers materiaal van Guns n’ Roses (lees: frontman Axl Rose en zijn nieuwe nozems). Wél hebben we sinds kort een verse regen kogels van Velvet Revolver, de nieuwe groep van oud-Gunners Slash, Duff en Matt, die samen met Dave Kushner op tweede gitaar het strottenhoofd van niemand minder dan Scott Weiland (Stone Temple Pilots) heropvisten uit de poel van de verloren gelopen superrockzangers.

Net zoals Weilands stem ondanks een waslijst verslavingen nog prima klasse is, knallen de Gunners nog altijd bijzonder lekker: Matt heeft geen slagkracht verloren en heeft blijkbaar zelfs een tikje aan dynamiek gewonnen, Duff pompt zijn lijnen nog steeds vol rook, en Slash… Slash zal altijd Slash blijven. De sologitaar blijft in vergelijking met vroeger wel iets vaker op de achtergrond, maar de riffs van de Slasher en Kushner halen een tempo waarop Axl Rose vandaag de dag nooit meer gepresteerd zou hebben dan wat onverstaanbaar gebrabbel en een acuut tekort aan zuurstof. Weiland haalt het allemaal op z’n sloffen.

Op de fenomenale opener "Sucker Train Blues" bijvoorbeeld, al direct goed om samen met uw nieuwe oude idolen vreselijk hard mee door de bocht te scheuren, laat uw huisgenoten het geweten hebben. "Do It For The Kids" en "Big Machine" gaan op hetzelfde elan verder: harde rock, lekkere fuzzgitaren, dikke bas, solide drum, en een stem die Weilands frustraties bitsig uitkrast, alles van opperste kwaliteit. Daarmee heeft u al wat uitschieters gehad, maar slecht wordt Contraband nooit.

Variatie komt er met de power ballad "Fall To Pieces" (met aartstypische Slash-lijn) of de ballad tout court "You Got No Right". Meeslepend als deze nummers zijn, halen ze toch net niet het niveau van de hardere songs op het album, en dat is spijtig. Ook zachte afsluiter "Loving The Alien" is een tikje minder (hoewel niet slecht), maar we vergeven het Velvet Revolver met graagte aangezien de smakelijke eerste single "Slither" en het wat naar "Sex Type Thing" (Core) ruikende "Dirty Little Thing" eraan voorafgaan.

Een beetje zoals met Audioslave in 2002 brengt Velvet Revolver als een vereniging van leden van twee supergroepen uit de jaren negentig geen instant klassieker voort, maar wel een vreselijk fris en lekker rockalbum zoals er eigenlijk te weinig zijn. Contraband is geen Appetite For Destruction noch een Core, maar simpelweg Contraband en rolt zodoende soepel een uurtje voorbij. Velvet Revolver zou live trouwens best wel eens leuk kunnen zijn. Nu maar hopen dat Scotty zichzelf niet voor de zoveelste keer de doos of de drugskliniek in beamt.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

20 − 15 =