Hoe zet ik vandaag het hipste geluid neer? Ironisch genoeg is dat door zo ver mogelijk terug te gaan in de tijd. Niet naar de sixties, laat staan naar de jaren tachtig. Noch naar de jazz uit het begin van het vorige millennium, maar wel naar de klassieke componisten uit de zeventiende en achttiende eeuw.
Nils Frahm, Jóhann Jóhannsson, Ólafur Arnalds, Sylvain Chauveau, … De stoet artiesten met een voorliefde voor klassieke klanken wordt met de dag omvangrijker. Gegeerd door zowat elk zichzelf respecterend onafhankelijk platenlabel, door trendy magazines en arty farty feestjes, koppelen ze schijnbaar met het grootste gemak strijkerskwartetten en pianotoetsen aan eigentijdse indie en elektronica. De tijd dat de kids, puur om zich af te zetten, alles vervloekten wat pa- of malief onder de pick-up naald schoven, lijkt inmiddels ver vervlogen. The Times They Are a-Changin.
Een van de voortrekkers van deze beweging is de Duits-Britse componist Max Richter die, in navolging van pers en publiek, nu ook de verdiende erkenning krijgt uit andere kunsttakken. Zo bracht hij vorig jaar nog een soundtrack uit bij de Israëlische animatiefilm Waltz with Bashir en is zijn nieuwe plaat Infra opgevat als begeleiding bij een balletstuk van de hedendaagse choreograaf Wayne McGregor die in het verleden ook al met Ólafur Arnalds in zee ging. Naast acht korte ’balletcomposities’ bevat Infra nog vijf aanvullende nummers, die hetzelfde mistroostige, melancholische gevoel oproepen.
Infra verschilt in aanpak niet bijzonder veel van zijn voorgangers Memoryhouse en The Blue Notebooks. Met dezelfde bouwstenen — piano, strijkers, warme glitch en subtiele elektronica — wordt hier opnieuw een desolaat landschap van onaardse schoonheid geschetst. Opener "Infra 1" herenigt het beste van Philip Glass en van The Silver Mount Zion toen die nog The Silver Mt. Zion Memorial Orchestra & Tra-La-La Band & Choir heetten. Het ontredderde "Infra 6" vindt op zijn beurt aansluiting bij het minimalisme van de Est Arvo Pärt.
Wat opvalt is dat Richter de digitale opsmuk steeds vaker tot het minimum beperkt. De naakte strijkers van "Infra 8" behoeven ook geen elektronica om indruk te maken en het verstilde, pure pianospel van "Infra 3" roept zelfs referenties op aan Erik Satie. Wanneer Victor Hugo in de negentiende eeuw stelde dat ’muziek datgene uitdrukt wat niet kan gezegd worden en waarover zwijgen onmogelijk is’, dan had hij het over dit soort muziek. Beladen, hartroerend en vooral tijdloos.
Stilaan krijgt de postklassieke beweging eindelijk de aandacht die hij verdient. Voor degene die nog maar net op de kar is gesprongen, is Infra een perfecte instap; ongecompliceerd, hoogst ontroerend en verslavend mooi. Wedden dat u snel meer zal willen ontdekken?
