Stone Temple Pilots :: High Rise

Is er iemand die dit niet zag aankomen? Na jaren aanmodderen en een vermoeiend welles-nietesspelletje, werd Scott Weiland, de ooit veelbelovende en charismatische zanger van Stone Temple Pilots, de band uitgetrapt. Chester Bennington, de frontman van Linkin Park, werd op High Rise ingeluid als een logische vervanger.

Hoe ga je als band om met een frontman die zich tijdens belangrijke promotours steeds van de wereld snuift? Je zet die loser zo snel mogelijk uit de band en je redt wat er te redden valt. Het heeft even geduurd maar de broers DeLeo hebben dan toch eindelijk het licht gezien. In samenspraak met drummer Robert Kretz werd Weiland definitief geschrapt uit de bezetting van de band. Met Bennington, een megafan die zijn droom om frontman van de band te worden nooit onder stoelen of banken heeft gestoken, lijkt Stone Temple Pilots weer een toekomst te hebben. High Rise is dan ook meer dan alleen maar een experiment; de EP die de band afgelopen zomer opnam, zou het eerste deel van een langdurige en productieve samenwerking moeten zijn. Ondertussen zijn de bandleden allemaal weer dikke vriendjes, met Bennington op de voorgrond die zowat te pas en te onpas verkondigt de gelukkigste man van de wereld te zijn; maar hoe zit het met de muziek? Smaakt High Rise naar meer?

Potentieel, dat hoor je vooral op High Rise. De EP probeert je vijf keer een klap voor je kop te geven; drie slagen komen mooi aan, de andere twee schampen rakelings af op je kaak en slaan alleen maar gaten in de lucht. “Out Of Time” en “Black Heart” maken daarbij het meeste indruk. Twee strakke nummers die meteen de vocale kracht van Bennington ten toon spreiden zonder dat de zanger daarbij vervalt in het geschreeuw dat Linkin Park — vreemd genoeg — zo populair maakte. Twee nummers, twee erg strakke solo’s, catchy lyrics en krachtige akkoorden die je meteen doen aanvoelen welke richting de band uit wil. Nu ja, op dat vlak lijkt er niet zo veel te zijn veranderd. Als geheel presenteert Stone Temple Pilots nog steeds rocknummers waarbij je duidelijk hoort hoe ver er buiten de lijntjes mag gekleurd worden.

Vernieuwend kan je High Rise dan ook amper noemen; een euvel dat vooral pijnlijk wordt wanneer de band de emotionele tour op gaat in “Same On The Inside”. Weiland was dan misschien allesbehalve consequent en betrouwbaar, de man wist wel hoe hij muziek als medium moest gebruiken om de kommer en kwel van het bestaan over te brengen. Bennington probeert, maar blijft steken op een verdienstelijke poging; wanneer je als luisteraar effectief overtuigd moet worden van de inherente boodschap van het nummer, lijkt hij voorlopig de bal nog mis te slaan. Het strekt tot aanbevelen dat Bennington helemaal niet probeert om Weiland te kopiëren. Beide zangers hebben een eigen zangstijl en een uniek stemgeluid; maar wanneer het tempo daalt, merk je toch al snel het aandeel dat Weiland had in het geluid van de band.

High Rise klokt af op een klein kwartiertje; vijftien minuten waarin je duidelijk hoort wat Bennington voor Stone Temple Pilots kan betekenen, maar tegelijkertijd word je ook geconfronteerd met de leegte die Weiland heeft achtergelaten. Op dit moment is het dan ook vrij correct om Bennington te omschrijven als pacemaker; een gekunstelde manier om een eindig leven toch nog wat te kunnen rekken. De groep geeft aan dat er aan nieuw materiaal wordt gewerkt, laten we dan ook maar uitgebreid testen hoe het zit met de levensvatbaarheid.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

8 + 20 =