Ze krijgen al een decennium lang lof langs alle kanten, zoals dat zo mooi wordt gezegd. Maar staan ze hier op festivals? Worden hun albums gekoesterd als een eerstgeborene? Blitzen Trapper probeert het publiek nogmaals van zijn kwaliteiten te overtuigen met Destroyer Of The Void.
Tien jaar bestaat Blitzen Trapper ondertussen en klonk de band uit Portland, Oregon met zijn op 60s en 70s folkrock geschoeide, baardige muziek aanvankelijk nog als een muzikaal buitenbeentje, dan past de muziek van Blitzen Trapper vandaag helemaal in het muzikale referentiekader. Toch is het zestal er tot nog toe niet in geslaagd veel aandacht naar zich toe te trekken.
Dat is een beetje vreemd, gezien de constant hoge kwaliteit van het geleverde songmateriaal. Bovendien verschijnen de platen op Sub Pop — in de VS ook het label van Fleet Foxes — waarvan je toch zou verwachten dat ze daar onderhand weten hoe ze hun muziek aan de man moeten brengen.
Maar wat zou het. De platen — vijf ondertussen — zijn er voor wie ze horen wil. En wees maar zeker dat we Destroyer Of The Void nog veel willen horen. Blitzen Trapper pakt een dozijn nummers lang uit met een knappe mix van folk, sporadische seventiesgitaren en een perfect afgemeten dosis weemoed.
Veel van de kracht van het lichtjes geweldige eindresultaat is terug te brengen tot frontman Eric Earley, die niet alleen over een stem beschikt waarmee het geloofwaardig is verhalende songs te zingen, maar die net zo goed aanvoelt hoe de juiste verhouding Neil Young/Crazy Horse in elk nummer ligt. Zo doet "Evening Star", vooral met zijn stompende ritmesectie, denken aan de schuurmomenten van Youngs Harvest terwijl Lover Leave My Drowning klinkt als een update van After The Goldrush.
In openingstrack Destroyer Of The Void worden folkklanken gelardeerd met classic rockgitaren, wat geen slechte zet is: te lang hebben die gitaarklanken vertoefd op het terrein van nonkels in hun midlifecrisis. Blitzen Trapper ontdoet de jankende gitaren van hun stoflaag en blaast ze het leven in waar ze ooit, in andere tijden, voor stonden.
Daarbij is Blitzen Trapper niet vies van een rondje publiek plezieren: "Love And Hate" heeft het in zich een zomermeezinger te worden, gesteld dat Blitzen Trapper ergens onder een schroeiend hete avondzon een stoffige festivalweide mag toezingen. "Heaven And Earth" lijkt op zijn beurt veeleer geschikt voor intimistische zaaltjes die beschutting bieden tegen winterse vrieskou. Het knappe is: op Destroyer Of The Void staan beide songs schouder aan schouder en het werkt nog ook.
Tot nu toe kan bijna worden gezegd dat alles wat Blitzen Trapper aanraakt in goud veranderd is. Een overdrijving, uiteraard, maar in het enthousiasme van een week goedgezind met Destroyer Of The Void door het leven stappen, veroorloven we onszelf al eens iets. Punt is: dit is Kwaliteit met een grote K. Oké, de hoezen mogen een beetje onnozel zijn, de schijfjes die ze herbergen, zijn bij momenten puur goud en nooit minder dan zeer goed. Om te koesteren.
