Wéér een nieuwe Blitzen Trapper? Samen met The Black Keys moet dit een van de meest productieve bands van de laatste tien jaar zijn. Daar valt wat voor te zeggen, ware het niet dat metaalmoeheid begint op te treden.
De voorbije jaren kwam dit gezelschap uit Portland, Oregon jaarlijks met nieuw materiaal op de proppen. Dat was nooit wereldschokkende muziek. Levens heeft Blitzen Trapper vooralsnog niet veranderd. Maar wat verscheen, was nooit minder dan goed. Een oerdegelijke band, met dito songmateriaal, met andere woorden. En dat wordt vroeg of laat een beetje saai, zeker als dat oerdegelijk materiaal zich op het snijpunt van rock, folk, americana en classic rock bevindt.
Dan hangt immers de term nonkelrock als een loodzwaar zwaard van Damocles boven de band. Blitzen Trapper is op deze American Godwing —wordt er subtiel gehint naar een aankomende midlifecrisis in de titel?— nog steeds zeer beluisterbaar, maar het is allemaal al eens eerder gedaan, niet in het minst door dit gezelschap.
Daardoor beginnen de kleine kantjes, waar Blitzen Trapper tot nog toe ongemerkt mee weg kwam, in de weg te staan van de muziek. Als je jezelf betrapt op een zijn ze daar nu weer met hun harmonica? tijdens de titelsong, dan weet je dat er iets schort.
Nochtans kan uitgerekend dat nummer op heel wat van onze bijval rekenen, gewoon door de catchy melodie waarmee het zijn opwachting maakt. Mogelijk schuilt daar net een flink deel van het probleem: Blitzen Trapper daagt niet meer uit. Het publiek niet en zichzelf niet. De band is een formule geworden.
En die staat garant voor nooit minder dan onderhoudende muziek. Maar laat net dat zijn waar Blitzen Trapper het verschil maakte: dit was een band die de middelmaat achter zich liet en met zijn samensmelting van stijlen zorgde voor een verrassende muzikale aanpak. Ook American Goldwing is zeer beluisterenswaardig: dit album brengt de prairie dichter dan je voor mogelijk had gehouden.
Zij het dat het daar stopt. Vanaf de eerste beluistering doen "Love The Way You Walk Away" en "Fletcher" aan alsof je ze al jaren kent, een gevoel dat tijdens nagenoeg heel de plaat overheerst. In de tijden van muzikale overvloed waarin we vandaag leven, voelt het bijna als tijdverspilling aan om naar een, alles welbeschouwd, gemakzuchtige plaat als deze te luisteren. Volgende keer terug wat avontuurlijker, jongens?
