Jan Swerts :: Weg

Eigen beheer, 2010

Het ouderlijke huis, de lagere school, het studentenkot en het
stamcafé… Het lijstje van soortgelijke locaties kan eindeloos
aangevuld worden, want één kenmerk hebben ze allen gemeen: voor
veel mensen zijn dit de ruimtes die met een rijke verzameling van
leuke (of treurige) herinneringen verbonden zijn. Ons geheugen is
volgestouwd met lieux de memoire, plaatsen die bij ieder
weerzien een berg aan emoties en mijmeringen opwerpen.

Jan Swerts onderneemt op zijn debuutalbum ‘Weg’ een tocht
doorheen het verleden. Zijn eigen plaatsen van herinnering en
beleving dienen als leidraad voor een minimaal maar innemend
verhaal, een zwart-witte film met een rijk spectrum aan
grijstinten. ‘Weg’ herbergt hier een dubbele betekenis: het
verleden ligt achter ons, voorgoed verdwenen, maar de ijkpunten (in
dit geval straatnamen) zijn nog steeds in het geheugen
aanwezig.

Jan Swerts zingt op fluweelzachte wijze de welgekozen woorden
van zijn raadselachtige teksten. Ingetogen expressies, zonder de
stem bruusk te verheffen, in een impressionistische treurzang. Bij
‘Singelstraat 11’ voel je de onderhuidse tragiek, die tot uiting
komt in herhaaldelijke emotionele impulsen. ‘Driekruisenstraat 107’
lijkt door de subtiele arrangementen en het rustgevende karakter
dan weer eerder naar een troostend wiegeliedje te neigen. Op
melodisch vlak zijn de referenties niettemin talrijk: het werk van
Max Richter, Wim Mertens en Mark Hollis heeft duidelijk zijn sporen
nagelaten in dat van Swerts.

Wat vooral opvalt bij ‘Weg’ zijn de momenten van stilte en
bezinning. De muzikale kluizenaar in Jan Swerts laat zijn noten
losstaand doorheen de kamer zweven tijdens ‘Bayostraat 42/44’.
Flinterdunne barrières zijn opgetrokken en geven de muziek een
contemplatief karakter.

Er wordt ook bijzonder spaarzaam omgegaan met instrumenten. De
belangrijkste rol is weggelegd voor de piano (naast de zang
welteverstaan), al wordt er op enkele momenten een blaasinstrument
of strijker ingeschakeld om de muziek een meerwaarde te geven
(‘Aalsterweg 10’). De stem van Swerts is niet altijd even
distinctief om het instrumentarium te overstijgen, waardoor het
soms moeilijk is om de inhoudelijke boodschap volledig te bevatten.
Het subtiele en enigmatische karakter van de tekst maakt ontleding
zo goed als onmogelijk, maar die beperkte invulling is misschien
ook een bewonderenswaardig kenmerk van ‘Weg’.

Al deze muzikale kenmerken hebben ook hun weg gevonden in een
bijzonder fraai artwork. Gestileerde monochrome
tekeningen, getekend door Rob Bossens, waarbij de locaties
achtereenvolgens aan elkaar geschakeld worden. Huizen en straten
tot cryptische symbolen herleid.

‘Weg’ schetst verhalen die onherroepelijk tot de geschiedenis
zijn verworden. Door deze muzikale uitvoering geeft Jan Swerts zijn
herinneringen echter een nieuw bestaan buiten het eigen geheugen.
De achterliggende verhalen mogen dan wel ontbreken, maar ze krijgen
bij iedere luisteraar een eigen invulling.

www.myspace.com/janswerts

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een + 10 =