Valgeir Sigurðsson :: Draumalandið

Een soundtrack zonder film, dat is als een café zonder bier. Wat moet een mens daar immers mee aanvangen? Gelukkig heeft Draumalandið, soundtrack van de gelijknamige IJslandse documentaire, ook zonder beeld genoeg te bieden.

De documentaire Draumalandið, gebaseerd op het boek van Andri Snær Magnason, wil aantonen dat IJsland anno 2010 geen sprookjesland is. De ongerepte natuur van het land wordt bedreigd door de regering, die een gigantische dam wil bouwen om een aluminiumsmelterij van goedkope energie te voorzien. De regering beweert dat het project alleen maar positieve gevolgen zal hebben voor het land, maar daar zijn de makers van de film het dus niet mee eens.

Bij ons is deze film over de duistere kant van hernieuwbare energie niet te zien, de soundtrack is wel verkrijgbaar. Voor Draumalandið (de soundtrack dus, niet de film) trommelde muzikant en producer Valgeir Sigurðsson een schare artiesten van het Bedroom Community label op, waaronder Daníel Bjarnason en componist Nico Muhly. Deels daardoor ligt het eindresultaat maar voor een klein deel in het verlengde van Sigurðssons vorige werk.

Openingstrack "Grýlukvæði" is nog vintage Sigurðsson, al duikt er naast de typische elektronica en glitches ook een banjoriedeltje op. Sam Amidon zingt "Grýlukvæði", een oud IJslands volksliedje dat blijkbaar gaat over een heks die kinderen opeet. Wij verstaan er geen woord van, maar it sounds like fun.

"Dreamland" is duidelijk uit ander hout gesneden, met zijn dramatische combinatie van piano en viool. Het hypnotiserende leidmotief van de soundtrack duikt hier voor het eerst op. Door de constante herhaling die laag voor laag opgebouwd wordt, klinkt het nummer bijna dreigend. Datzelfde motief duikt later in een sobere pianoversie opnieuw op in "Draumaland". Die herhaling van een fragment vinden we ook terug in "Economic Hitman", waar de melodie uit "Grýlukvæði" opnieuw opgevist wordt, maar ook nu weer in een eerder kaal pianojasje.

Ook andere weinig optimistisch klinkende titels als "Past Tundra" of "Nowhere Land" bouwen op die dramatische en tegelijk vrij sobere sound. Aan het begin van "Past Tundra" heft een viool een treurzang aan, maar net als het nummer dreigt in te zakken door een gebrek aan spanning, wordt er met een tempowissel weer overgeschakeld naar een donkere, dreigende sfeer. Uitzondering is afsluiter "Helter Smelter", waarin Sigurðsson de dramatiek even helemaal los laat barsten. De strijkers zwellen steeds sterker aan om zich uiteindelijk over te geven aan de zachte, maar weinig hoopvol klinkende slotnoten.

Voor Draumalandið deed Sigurðsson beroep op een twintigkoppig orkest, maar dat hoor je niet, want ondanks het rijke instrumentarium klinkt de plaat nooit warm. Draumalandið wekt een soort onuitspreekbare melancholie op, maar dan van het soort dat voor een bittere nasmaak zorgt.

Met Draumalandið probeert Valgeir Sigurðsson de onbeschrijflijke schoonheid van de IJslandse natuur in muziek te vatten en hij slaagt daar wonderwel in. Maar telkens weer duikt er bij dat weidse muzikale panoramabeeld een onderliggende spanning op. Net daardoor is Draumalandið een hypnotiserend staaltje soundtrackvakwerk dat ook zonder beeld moeiteloos overeind blijft.

Op 19 april 2010 treedt Valgeir Sigurðsson in het kader van de Whale Watching Tour met drie collega-artiesten van het Bedroom Community label op in de Gentse Vooruit.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

15 + zeven =