Schwarzeneggerland. Daar bevindt zich het zonnige thuisfront van Cold War Kids. En dat terwijl de groepsleden klinken alsof ze hun wortels in het New York van eind jaren zeventig hebben, toen Patti Smith, Lou Reed, Television en Talking Heads daar hoge ogen gooiden. Behalve die postpunkklanken mixt de band op de Behave Yourself EP ook een stevige scheut blues, gospel en americana door elkaar.
Bijna alles is goed om je in deze spekgladde en donkere crisisdagen aan op te trekken: het baarmoedergevoel van een lekker warm bad, de geneugten van een éclairke met gele pudding en aan elk uiteinde een toefje hagelslag, de ontwapenende glimlach van een mooie jonge deerne… Welja, het einde van de winter schijnt ons elk jaar opnieuw een beetje soft en weemoedig te maken. Blij dat we de Behave Yourself EP op onze deurmat vonden, een troostende soundtrack bij die hardnekkige einde-van-de-winter-blues.
Maar dat is zeker niet de belangrijkste reden waarom we de melancholie die Cold War Kids op overtuigende wijze vertolkt, prima kunnen waarderen. Hun eigenzinnige en weerbarstige geluid, de originele drumpartijen en vooral de oerkracht en tederheid die de songs tegelijkertijd uitwasemen, spelen daarbij een nog veel grotere rol. Zo heeft zanger en frontman Nathan Willett de uitstraling en podiumprésence van een Ian Curtis. In tegenstelling tot die laatste beschikt hij echter niet alleen over een erg krachtige, maar ook over een erg mooie stem. Denk daarbij aan het breekbare keelgeluid van Tom Verlaine, Jeff Buckley of Thom Yorke. Het soort strot waar je geheid kippenvel van krijgt, dus.
In "Audience" hoor je een postmoderne en gecastreerde John Lennon die zich liet producen door Gnarls Barkley en Radiohead als begeleidingsband koos. Tijdens "Coffee Spoon" en "Santa Ana Winds" moesten we dan weer terugdenken aan Flaming Lips, de eerste van Pinback en — weer die winterblues? — Rumours van Fleetwood Mac. Maar het is toch vooral de warme gospelachtige sfeer in het slepende "Sermons" die erg inwerkte op ons gemoed. "Lord, have mercy on me", smeekt Willett op indringende wijze. Dat zal wel geen probleem vormen als hij pareltjes als deze blijft produceren. Of zou God niet van de betere rock-’n-roll houden?
"They didn’t belong there, but they kept hanging around, starting trouble, made friends, and insisted that their story be heard", verklaarde Nathan Willett over de Behave Yourself EP. Het kwartet songs dat na de opnames van Loyalty To Loyalty in de schuif belandde, blijft moeiteloos overeind én doet vooral reikhalzend uitkijken naar het derde album dat het Californische combo op dit eigenste moment aan het opnemen is.
