Amy MacDonald :: A Curious Thing

Jaja, de popmeisjes van 2008 strike back. In het najaar staan nieuwe platen van Adele en Duffy op de planning, eind deze maand verschijnt de tweede van de hier toen (o zo onterecht!) volledig genegeerde Laura Marling. Wie eerst komt, eerst maalt: Amy MacDonald mag met A Curious Thing als eerste haar succes van toen bevestigen en bestendigen.

“I don’t care who does her hair or what clothes she wears” verzucht MacDonald in “This Pretty Face” wanneer ze voor de zoveelste keer de ranzige neveneffecten van de roem op de korrel neemt. Yeah right voegen we daar monkellachend aan toe, want MacDonald is van mollig eendje getransformeerd in een poppemieke dat vaders bijna tegen een verkeersbord doet rijden wanneer ze hun dochters (en vriendinnen) van die dorpsfuif gaan halen. Stevig vermagerd, genoeg verdiend om de sterkste stylistes mee aan te (laten) trekken. Met succes, want ze ziet er prachtig uit. Maar dit is goddeau, dus even over naar de muziek. Excuses daarvoor.

De roem heeft ook tot een hoger productiebudget geleid. Dat is aan A Curious Thing te horen. Want laten we even een kat een kat noemen: MacDonald is enorm gegroeid. Meer dan twee jaar constant touren (een vermageringskuur op zich) heeft gerendeerd. En op haar debuut had ze bovendien bewezen met haar sowieso al magere songmateriaal goed om te kunnen (laten) gaan in de studio: het tweestemmige refreintje van doorbraakhit “This Is The Life” is een van de meest ingenieuze trucjes uit 2007 — de plaat dateert eigenlijk al van toen. De rest van dat debuut verzandde voor het gros echter in kneuterigheid en chiromeisjes- en dagboekpoprock die we normaliter van ons afslaan als een mug op een avondlijk zomers terras.

Niet zo met A Curious Thing, dat trouwens opgenomen werd in de studio’s van Paul Weller, die ook een paar nummers mee inspeelde. Het is een aangename, rotmelodieuze plaat geworden waarvan MacDonalds blik op de cover lijkt te zeggen: ik weet dat ik uitstekende songs kan schrijven, maar… ik kan er ook niks aan doen. Ze staat trouwens nog met beide voeten op de grond, maar beklemtoont dat op deze plaat iets te nadrukkelijk. MacDonald wil gewoon mooie liedjes schrijven en heeft aan al de rest geen boodschap. Het lukt haar nog ook. Dat het allemaal net niet te glad klinkt, is te danken aan MacDonalds stemtimbre dat onbegrijpelijk genoeg wel eens wordt vergeleken met de in elke Cranberries-song zonder verdoving ritueel geslachte Dolores O’Riordan.

A Curious Thing raakt nooit maar stoort evenmin. Wel integendeel. Single “Don’t Tell Me That It’s Over” zet de toon uitstekend met een voller geluid en rijper musiceren en is een orgie van juiste zanglijnen, melodieën en productionele ingrepen (hoor die piano en strijkers maar eens invallen). Het is vakwerk dat zijn gelijke in dit segment niet kent. “Spark”, over de gruwelijke moord op peuter Jamie Bulger zeventien jaar geleden, “No Roots” en het pamflet tegen paparazzi “An Ordinary Life” gaan verder op dat elan. MacDonald kan als weinig anderen momenteel ongevaarlijke, rake popsongs met een melancholische ondertoon schrijven. Haar brood is voor enkele jaren belegd.

Nog mooi zijn “Give It All Up” en “Troubled Soul” die vooral bewijzen hoe efficiënt er met MacDonalds songmateriaal wordt omgegaan: alles staat ten dienste van de songs, die daardoor niet zelden boven hun stand lijken te leven, maar mede daardoor ook het niveau van de guilty pleasure overstijgen. Het klinkt allemaal uitstekend, op een paar uitzonderingen na. “Love Love” bevat meer bloemetjes dan noten op de partituur, “This Pretty Face” duwt te opzichtig en irritant het doosje lucifers in uw poten om het kampvuur aan te steken en “Your Time Will Come” wil te nadrukkelijk Snow Patrol naar de kroon steken — nooit een goed idee. Tenzij het wel lukt, zoals in de verzengende climax van afsluiter “What Happiness Means To Me”. Neem uw aansteker mee wanneer u haar gaat zien in Vorst of de Lotto Arena, want de AB is ondertussen te klein geworden.

Ach ja. In de excelsheet voor 2010 van de platenfirma zal MacDonald wel met een apart fel kleurtje aangeduid staan sinds ze de plaat daar voor het eerst hoorden. Ze nuanceert trouwens elke lofbetuiging in de afgelopen 690 woorden in een ruk met een flauwe cover van Springsteens “Dancing In The Dark” als ghost track. Maar kom, nu even niet. Dit is uitstekend gemaakt, pretentieloos vakwerk dat zo niet omschreven mag worden. Daarvoor heeft MacDonald het hart iets teveel op de tong en de snaar. Ze zou wel eens een blijvertje kunnen zijn. A Curious Thing is bovendien een plaat die u vlugger uit de kast trekt dan u denkt. Het kan immers niet elke dag Joanna Newsom zijn. Alhoewel.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

10 + 6 =