Nadat de Britse Labour-regering besliste Ye (Kanye West) geen toelating te geven om op te treden op haar bodem, liet de organisatie achter het Wireless-festival weten dat het festival niet door zou gaan. Ye draagt (net als het Britse Labour ironisch genoeg) al langer het stigma van antisemiet. Zo liet hij zich in 2025 niet alleen meermaals betrappen op antisemitische uitspraken, maar bracht hij ook de single “Heil Hitler” uit, die al snel offline werd gehaald door alle streamingdiensten.
De single was het derde vooruitgeschoven nummer van het geplande album Cuck, dat op veel vlakken misschien wel het meest vreemde en controversiële werk van Ye is. Op de single “WW3” praat hij bijvoorbeeld over Trump, Epstein en nazisme, terwijl de single “Cousins” refereert aan een incestueuze relatie die hij met een neef gehad zou hebben als kind. Ye bracht “Heil Hitler” opnieuw uit als het instrumentale “Heil Symphony” en als “Hallelujah”, dat de gecontesteerde kreet verving, alvorens beide versies in november 2025 zelf offline te halen. En hoewel Cuck nooit een officiële release kreeg, vond het op 18 mei 2025 zijn weg naar piratensites waarbij de opbrengst ervan naar het United States Holocaust Museum ging en Ye er in de metadata bij de songs zwaar van langs gaf.
De leak vermeldde ook dat niet Ye de auteur achter de plaat is, maar wel Dave Blunts, die zich inspireerde op wat Ye hem vertelde en AI gebruikte om diens stem na te bootsen. Het auteurschap van Cuck vormt, net als het album zelf, dan ook een bizarre puzzel. Ye heeft er duidelijk een hand in gehad en moet ook achter het album gestaan hebben. Het legt bovendien de gespletenheid van de mens Kanye West bloot, alsook de manier waarop hij zijn eigen demonen te lijf gaat door wild om zich heen te slaan en ontoelaatbare uitspraken te doen. Intrigerend genoeg werkte Ye op hetzelfde moment ook aan Bully, waarvan in diezelfde periode (18 maart 2025) een versie online werd voorgesteld, vergezeld van een video waarin Wests zoon Saint in de ring tegenover Japanse worstelaars staat (Ye woonde een tijdlang in Tokio).
In totaal zou West die dag op drie verschillende online platformen een andere versie van het album zetten. De versies verschilden daarbij zowel in de tracklist en de nummers zelf. Hij bestempelde het als een `work in progress` en zou ze later weer offline halen. Hoewel er met andere woorden geen eerste definitieve versie van Bully is, wordt vaak gesproken over Bully V1 op basis een vinylrip van 24 maart, een door Ye zelf gecommuniceerde tracklist en twee ep’s die digitaal werden uitgebracht. Deze versie van Bully bevat nog verschillende sporen van AI, iets dat door Ye en collaborateurs verdedigd werd als niet meer dan een gereedschap dat de artistieke inbreng niet zou vervangen. Toch was de kritiek scherp genoeg om hem ervan te overtuigen de plaat (nog maar eens) te herwerken in wat voorlopig de definitieve versie van Bully heet te zijn.
Het onthaal van het album was en is op zijn minst gezegd uiteenlopend, al lijken zowat alle recensenten het over één ding eens te zijn: Bully is het type album waarop Ye zijn hele muzikale carrière aan bod laat komen en naargelang de song naar een ander element teruggrijpt dat zijn albums (vooral) tijdens zijn hoogdagen zo boeiend maakte. Neem bijvoorbeeld “Punch Drunk”, dat bol staat van de chipmunk pitch soul samples die zijn eerste albums zo kenmerkten. Geen vernieuwing of verrassing, maar wel een vakkundig gesmede song waarbij Ye, hoewel hij er vooral het zwijgen toe doet, toch laat horen dat hij nog steeds over de nodige flows beschikt. In het daaropvolgende “Whatever Works” maakt hij zich dit verleden evenwel pas echt eigen.
Wie daarentegen 808s And Heartbreak meer genegen is, kan alvast zijn hart ophalen bij “Mama’s Boy”, waar de oude drumbeats het mooie weer maken en Donda West vanuit het graf een gesprek met haar zoon voert. Het erop volgende MELROSE hint even naar My Beautiful Dark Twisted Fantasy, alvorens er in “Sisters And Brothers” opnieuw gericht uit 808s And Heartbreak wordt getapt. Het hoogtepunt is zonder twijfel evenwel het titelnummer, dat met Nelson “The Simpsons” Muntz’ “haha” start alvorens strijkers en Cee-Lo Green met elkaar in duel te laten gaan en geregeld plaats ruimen voor een Ye die zelden zo trefzeker en scherp geklonken heeft. “Highs And Lows” kan hier niet tegen opboksen, al hoeft het nummer samen met “Highs And Lows 2” (dat een heel andere teneur heeft) niet onder te doen voor het gros van het album.
Niet elke song weet evenwel hetzelfde niveau te halen. Hoe aangenaam “Beauty And The Beast” bijvoorbeeld in het gehoor mag liggen, het is niet meteen een uitschieter. Dat het, zoals verschillende andere nummers overigens, abrupt stopt om meteen over te gaan in een andere song helpt ook niet. Het vraagt dus even vooraleer “Damn” zich ten volle weet te ontplooien. Een tweede absoluut hoogtepunt naast “Bully” is uiteraard “All The Love”, dat oorspronkelijk onder de twijfelachtige titel “Gas Chambers” op Cuck stond. In de song beseft Ye hoe vasthouden aan de pijn uit het verleden onnodig is, een boodschap die hij zowel tot zichzelf als zijn critici richt. Het vermelde “Highs And Lows 2” voelt hier overigens als een logische opvolger. “Father”, dat de gospel uit de Donda-periode koppelt aan Yeezus electro, is een van de weinige echte miskleunen en vindt zelfs geen verbinding met het andere ‘electro’nummer “This Is A Must”.
Het is een van de weinige, maar ook opvallende euvels van Bully: door zoveel stijlen op eenzelfde album samen te gooien, mist het een samenhang en klinkt het vooral als een lukrake verzameling. Het zorgt er ook voor dat “Preacher Man” of “Last Breath” dreigen ondergesneeuwd te raken, terwijl toch ook hier van ijzersterke songs sprake is. In die optiek voelde Bully V.1 logischer aan, terwijl het gros van de nummers op die worp ook deze versie gehaald hebben (al dan niet in licht gewijzigde vorm). De grote afwezigen van dat album zijn “MINDFULL” en “You Losing Your Mind”, die respectievelijk The Supremes’ “You Can’t Hurry Love” en Cans “Vitamin C” bijna noot voor noot overnemen.
Wie de kritieken er op naleest, zal merken dat weinigen op zich bedenkingen hebben bij de muzikaliteit van Bully. Ye heeft tenslotte niet minder dan een “greatest hits”-aanpak voor zijn nieuwe plaat gehanteerd. Vernieuwing is ver te zoeken en ook de controverse ontbreekt – twee zaken waar Ye lang om bekend stond. Bully klinkt berekend en mist het soort spanning dat vroegere Ye-albums voorafging. Maar het is al bij al een kleine prijs om te betalen wanneer er eindelijk nog eens een Ye-album verschijnt dat niet overschaduwd wordt door controverses, maar louter op zijn muziek kan beoordeeld worden.
De recensie van Bully is gebaseerd op de digitale versie die beschikbaar was tijdens het schrijven. Naargelang de versie kunnen tracks verschillen.
