Een derde Los Campesinos! Album, en dat op een kleine twee jaar tijd? We halen onze rode pen boven om zulke overdaad te bestrijden, maar wat blijkt: het Welshe collectief scoort met Romance Is Boring een hattrick en levert meteen zijn meest ambitieuze langspeler af.
Het moet vooruit gaan bij Los Campesinos!. Afstuderen aan de universiteit van Cardiff, intrekken bij Wichita, een debuut en vervolg in 2008, toeren en, onlangs nog, een bezettingswissel: Aleksandra werd aan de toetsen vervangen door Gareth’s zus Kim. Voor uw en ons gemak vernoemen we hen met de voornaam, aangezien elk bandlid als achternaam Campesinos! op het paspoort heeft staan. Door de komst van Kim bedraagt het aantal leden opnieuw zeven, en dat is bijna een kwart van de Welshe bevolking.
De vooropgestuurde single “There Are Listed Buidling” is een vrolijke boemel die nog aansluit bij het debuut Hold On Now, Youngsters… maar opvolger “The Sea Is A Good Place To Think About The Future” verraadt toch een zekere evolutie. Hoewel de band nog altijd een moussaka van wanorde en drukte serveert, nemen wij akte van een zekere muzikale volwassenheid. Los Campesinos! is niet meer louter die partyband. Zowel tekstueel als qua samenspel wordt de lat een handvol centimeters hoger gelegd.
Het is opener “In Medias Res” die de intenties eigenlijk al duidelijk maakt. Een spookachtig middenstuk, blazers en bellen in de finale; het is even aanpassen, hoewel de vergelijkingen met Broken Social Scene en het onvermijdelijke Arcade Fire nooit ver weg zijn. In zijn jacht naar de perfecte popsong komt titeltrack “Romance Is Boring” het dichtst in de buurt. Vanaf dan is deze plaat zoals uw vriendin die tegen een voetbal trapt: het kan alle kanten uit.
“Plan A” — kortste songtitel ooit van deze band — klinkt met zijn overstuurde zangdialogen en gitaren als een hitsige vluchtpoging na een bankoverval. “Straight In At 101” is opnieuw als eerder werk en trakteert ons op gevatte zinsneden als “I think we need more post-coital and less post-rock / Feels like the build-up takes forever but you never touch my cock”. Diep in de buik van dit plaatje zijn “‘I Just Signed, I Just Sighed, Just So You Know” en “A Heat Rash In The Shape Of The Show Me State; Or, Letters From Me To Charlotte” heerlijk gelaagde popnummers.
U heeft het al geraden, een voorliefde voor imposante vijfmasters van songtitels is nog steeds één van de handelsmerken van Los Campesinos!. Ook afsluiter “Coda: A Burn In The Shape Of The Sooner State” past in dat rijtje. Het nummer onderscheidt zich op muzikaal vlak door een zeldzame kalme opbouw die eindigt in drones, terwijl Gareth in hete-aardappel-engels keelt: “I can’t believe I chose the mountains every time you chose the sea…”. Een gepaste afsluiter na een intensief uitstapje.
Met “Romance Is Boring” levert Los Campesinos! een album af dat weer wat beter is dan het vorige. Door een kleine dip rond “Who Fell Asleep In” laat het album nog wat marge voor verbetering. Gelukkig maar, we kunnen ons immers niet voorstellen dat deze band nu al aan het toppunt van zijn kunnen zit.
