Jesu :: Opiate Sun EP

Ook op de opvallend korte EP Opiate Sun is Justin Broadrick weer zijn depressieve zelve. Al klinkt hij wel extroverter dan ooit tevoren.

Probeer u eerst een doordeweekse dag van Justin Broadrick voor te stellen. De brave man is weer een onuitputtelijk vat van zwartgallige inspiratie, zet zijn versterkers open, jaagt vervolgens een paar verscheurende dreunen door zijn studio en zingt "We try to find you/but we’ll never see your face again". Laat deze voorstelling geen karikatuur zijn. Met de vingers in de neus laat Broadrick al zeven jaar lang zijn composities meesterlijk zweven tussen shoegaze, ambient en drone rock.

Opener "Losing Streak" klinkt opvallend lichtvoetig — zeker het ontzettend poppy refrein — als je beseft dat Broadrick al heel zijn muzikaal leven de ondraaglijke zwaarte van het bestaan meesleurt: eerst als (piepjonge) programmeur van Final (zijn dark ambient project sinds 1982), daarna enkele hysterische jaren bij Napalm Death, maar vooral als bezieler van loodzware industrial bij Godflesh. Welgeteld een jaar na de split van Godflesh in 2002, kwam Broadrick op de proppen met Jesu, dat hij vooral met deze EP tot het randje van het toegankelijke brengt.

Het titelnummer neigt met zijn meeslepende zeven minuten en etherische vocalen meer naar experimentele ambient rock. Broadrick neemt de rustige dromer mee in een diepe roes, zwevend over slepende repetitieve gitaardrones. Het verscheurende "Deflated" daarentegen is een stevige doomtrack en blijft vooral emotioneel aangrijpend dankzij Broadricks mooie etherische zang. Na tweeënhalve minuut weerklinkt een radiovriendelijke shoegazetune, uiteraard met de vertrouwelijke, dikke metalgaze op de achtergrond. In dit knetterende vuur zou de plastieken shoegaze van M83 ongenadig opbranden. Ook in "Morning Light" weerklinkt o zo zware postrock, terwijl drones diepe wonden verder openscheuren. De etherische vocalen en lichte ambient maken Jesu dan weer toegankelijker voor een breder, doch experimentgezind publiek. Niemand staat hier nog stil bij de ingetogen industriële dreunen van weleer.

Opiate Sun klokt af op amper vijfentwintig minuten maar zit boordevol variatie. Broadrick bengelt weer tussen shoegazelagen, ambient rock en zware dreunen, maar is meer dan ooit de homo emoticus. Een muzikaal beeld om stil van te worden.

http://www.avalancheinc.co.uk/jesu.html
http://www.myspace.com/jesu
http://www.avalancheinc.co.uk/jesu.html

verwant

Le Guess Who? 2019 :: Vergeet wat je weet over festivals

Ja, dat is Björk op de foto. Haar onverwachte...

Jesu / Sun Kil Moon :: 30 Seconds To The Decline Of Planet Earth

Dat het een dikke boterham was, die laatste dubbelaar...

Sun Kil Moon/Jesu :: Sun Kil Moon/Jesu

“Er zit meer in een liedje dan je denkt”,...

Oathbreaker, Dirk Serries’ Microphonics & Jesu :: 15 september 2013, De Kreun

Amper een week nadat we ons nog in tropische...

Het einde van Hydra Head records

Vandaag kondigde Aaron Turner aan dat de beslissing gevallen...

aanraders

Michael Kiwanuka :: FUDGE

Het lot van FUDGE smaakt bitterzoet. Het droeve nieuws...

Fontaines D.C. :: Dopamine Chamber

Ten tijde van Skinty Fia oreerden Grian Chatten en...

J.Bernardt :: Wild Swim

Go big, or go home, gaat het adagium. Bij...

Ex:Re :: Save As

En daar is plots een nieuw album van Ex:Re,...

recent

Vergaarbak #8 :: zestien en ziek

Nu millennials en Gen X’ers eindelijk aan het opgroeien...

Heysel 85

Teodora Ana Mihai is een Belgisch-Roemeense die eind de...

J.Bernardt :: Wild Swim

Go big, or go home, gaat het adagium. Bij...

Camembert

Zet een bont allegaartje van personages tegenover elkaar in...

Soudain

Soudain, de nieuwe film van Ryûsuke Hamaguchi, klinkt als...

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in