Ook op de opvallend korte EP Opiate Sun is Justin Broadrick weer zijn depressieve zelve. Al klinkt hij wel extroverter dan ooit tevoren.
Probeer u eerst een doordeweekse dag van Justin Broadrick voor te stellen. De brave man is weer een onuitputtelijk vat van zwartgallige inspiratie, zet zijn versterkers open, jaagt vervolgens een paar verscheurende dreunen door zijn studio en zingt "We try to find you/but we’ll never see your face again". Laat deze voorstelling geen karikatuur zijn. Met de vingers in de neus laat Broadrick al zeven jaar lang zijn composities meesterlijk zweven tussen shoegaze, ambient en drone rock.
Opener "Losing Streak" klinkt opvallend lichtvoetig — zeker het ontzettend poppy refrein — als je beseft dat Broadrick al heel zijn muzikaal leven de ondraaglijke zwaarte van het bestaan meesleurt: eerst als (piepjonge) programmeur van Final (zijn dark ambient project sinds 1982), daarna enkele hysterische jaren bij Napalm Death, maar vooral als bezieler van loodzware industrial bij Godflesh. Welgeteld een jaar na de split van Godflesh in 2002, kwam Broadrick op de proppen met Jesu, dat hij vooral met deze EP tot het randje van het toegankelijke brengt.
Het titelnummer neigt met zijn meeslepende zeven minuten en etherische vocalen meer naar experimentele ambient rock. Broadrick neemt de rustige dromer mee in een diepe roes, zwevend over slepende repetitieve gitaardrones. Het verscheurende "Deflated" daarentegen is een stevige doomtrack en blijft vooral emotioneel aangrijpend dankzij Broadricks mooie etherische zang. Na tweeënhalve minuut weerklinkt een radiovriendelijke shoegazetune, uiteraard met de vertrouwelijke, dikke metalgaze op de achtergrond. In dit knetterende vuur zou de plastieken shoegaze van M83 ongenadig opbranden. Ook in "Morning Light" weerklinkt o zo zware postrock, terwijl drones diepe wonden verder openscheuren. De etherische vocalen en lichte ambient maken Jesu dan weer toegankelijker voor een breder, doch experimentgezind publiek. Niemand staat hier nog stil bij de ingetogen industriële dreunen van weleer.
Opiate Sun klokt af op amper vijfentwintig minuten maar zit boordevol variatie. Broadrick bengelt weer tussen shoegazelagen, ambient rock en zware dreunen, maar is meer dan ooit de homo emoticus. Een muzikaal beeld om stil van te worden.
