Converge :: Axe to Fall

Epitaph / Deathwish Inc., 2009

Ik heb me vrij laat bekeerd tot de leer van Converge. ‘Jane Doe’
deed me aanvankelijk niet veel, ‘You Fail Me’ negeerde ik compleet,
net als de klassieke albums die ze in de nineties uitbrachten.
Gewoon uit jeugdige balorigheid, dat moet ik nu eerlijk bekennen.
Het is maar toen ik begin vorig jaar – uit volwassen
nieuwsgierigheid – ‘No Heroes‘ aanschafte
in een tweedehandswinkel dat ik een eerste keer onbevangen naar de
band luisterde. Djeezes fucking christ, wat was me dat een
overrompeling, zeg! Vooral de titeltrack en het epische ‘Grim
Heart/ Black Rose’ scheurden mijn scepsis aan stukken, en krasten
diepe littekens op mijn hart en ziel.

Dat tweede nummer wordt trouwens opgeluisterd door gastzanger Jonah
Jenkins, wiens eigen bands je allemaal zou moeten checken. Deze
keer hebben ze wat meer gasten uitgenodigd, zestien in totaal, met
schoon volk van o.a. Cave In, Neurosis en Genghis
Tron. Maar onder de strakke en ervaren leiding van gitarist en
producer Kurt Ballou is ‘Axe to Fall’ een gevarieerd, maar
allesbehalve een fragmentarisch album geworden. Bovenal is het
ver-schrik-ke-lijk intens. Het is zo intens dat het oorsmeer in je
gehoorgangen spontaan sublimeert. Het is zo intens dat met je
nagels op een krijtbord krassen een trommelvliesmassage wordt. Het
is zo intens dat je hart kokend bloed naar je hersens pompt, die
schreeuwend voor zuurstof al je spieren in spasmen trekken.

De volledige ervaring die deze 42 minuten expressieve en explosieve
muziek je biedt, is niet samen te vatten in begrijpelijke zinnen.
De plaat is een dolle slinger van Foucault, die heen en weer
beweegt tussen manische oprispingen en reflectieve buien, onderwijl
naargeestige patronen in het zand tekenend. Converge was nooit een
zuivere hardcore- of punkband, al koesteren ze duidelijk hun
wortels in die scene. Het is echter ongezien dat ze in een
hyperactieve periode het beste thrash nummer van het jaar
schrijven. Ik heb alleszins nog niets beters gehoord dan ‘Reap What
You Sow’.

Als dat maar een kleine verassing mag heten, dan is het afsluitende
duo verbazingwekkend in een kaakspierverslappende trap van
overtreffing. Op ‘Cruel Bloom’ komt Steve Von Till (Neurosis) zijn
verkillende croon toevoegen aan een verraderlijke ballad. Het kan
niet anders of er gaan cd’s van Nick Cave mee op tour. ‘Wretched
World’ is een lang, meanderend, episch, zelfs wat psychedelisch
nummer dat zingt van ondergang en mestvaalten, maar toch die ene
bloeiende roos in een aureooltje plaatst. Dat nummer telt maar
liefst vijf gasten, waaronder twee drummers en de zanger van
Genghis Tron, die erg veel diepgang geeft aan het nummer.

De langspeler telt in totaal 13 nummers en 9 ervan duren geen drie
minuten. Het zijn ziedende uitbarstingen van wanhoop,
teleurstelling en frustratie. Het lijkt wel of het leven van Jacob
Bannon een grote Sisyphus kwelling is, nog verergerd door gebroken
harten (‘Wishing Well), zelfmutilatie (‘Cutter’), gebroken
familiebanden (‘Losing Battle’) en valse vrienden (‘Worms Will Feed
/ Rats Will Feast’). Hij schreeuwt en tiert met zo’n oerkracht en
overtuiging dat ieder (nauwelijks verstaanbaar) woord steekt als
een splinter onder je vingernagels.

Dat vocale vuurwerk wordt ondersteund door de drie muzikanten, die
zichzelf bij momenten werkelijk tot het uiterste drijven. De drums
zijn krachtig en opzwepend, zonder dat typische, chaotische
‘hoofd-op-hol-net-niet-knock-out-zwalpend-in-de-ring’-gevoel
helemaal los te laten. Ben Koller hanteert een stijl met zware
roffels en cymbalen, maar doordat de organisch ronkende basgitaar
van Nate Newton erg luid staat, krijgen de nummers een ruige maar
betrouwbare ritmische basis mee.

Kurt Ballou weet wel hoe hij een riff moet spelen, maar hij laat
zijn instrument ook graag janken en huilen, blind vertrouwend op
zijn ritmesectie, scherp duellerend met zijn zanger. Nochtans is er
ook ruimte voor melodie, zoals op ‘Effigy’ en op de hyperkinetische
opener ‘Dark Horse’. In al die korte nummers is er niet
vanzelfsprekend plaats voor strofen en refreinen, maar toch zijn de
meesten van elkaar te onderscheiden. Als dat niet het geval is, dan
laat de intensiteit van de elkaar opvolgende nummers je ook geen
kans om erop te letten.

Na bijna twintig jaar in de ring komt Converge hier even zijn
hardste en raakste slagen uitdelen, bijna ongezien is dat. Als je
ook de producer/studiobaas en ontwerper/labelbaas werkschema’s van
de tandem Ballou/Bannon erbij neemt, dan wordt ‘Axe to Fall’ bijna
een Olympische prestatie. Dit is een hard en ruw album dat
compromisloze intensiteit weet te koppelen aan enkele momenten van
rust en ruimte, op een ongeforceerde manier die naar adem doet
happen.

http://www.youtube.com/watch?v=EwkpZh0mSYM
www.convergecult.com/
www.myspace.com/converge

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

elf − zes =