Bracht Bob Dylan in 2009, zoals in de gouden jaren, opnieuw twee studioplaten uit op een goed half jaar, dan moeten Leonard Cohen-adepten het stellen met twee live-albums. Niet getreurd echter: net zoals Live In London is deze opname van het Isle Of Wight-festival van 1970 een parel.
Het Isle Of Wight is een eiland net ten zuiden van Engeland, met een honderdduizendtal inwoners. In 1968 was het eiland voor het eerst het decor voor het gelijknamige festival. Zo’n tienduizend bezoekers daagden op om bands als Tyrannosaurus Rex en Jefferson Airplane te zien. Een jaar later was het publiek al aangegroeid tot 150.000 bezoekers, maar het was in 1970 dat de bom barstte.
De welgestelde eilandbewoners wisten niet wat hen overkwam toen ruim een half miljoen bezoekers- – de schattingen lopen uiteen van 600.000 tot 800.000 aanwezigen – – de laatste vijf dagen van augustus bezit namen van het Isle Of Wight. Door publiek protest was het festival genoodzaakt uit te wijken naar een nieuwe locatie, die amper geschikt bleek voor het houden van een massa-evenement.
Met een grote aanwezigheid van militante festivalgangers, die zich in die dagen focusten op het afdwingen van gratis toegang tot rockfestivals, stond het in de sterren geschreven dat de derde editie van het festival geen vlekkeloos verloop zou kennen. Veel van de verhalen die 39 jaar later de ronde doen, maken deel uit van de mythe, maar dat het publiek onrustig was, blijkt maar al te zeer uit de documentaire die Murray Lerner (bekend van Message To Love en Festival) draaide over de passage van Leonard Cohen, om vier uur ’s ochtends in de nacht ná de eigenlijke laatste festivaldag. Een dvd-registratie van ’s mans concert vergezelt het live-album.
Nog voor Cohen het podium betrad, had organisator Ron Foulk het publiek van op het podium toegeschreeuwd dat ze naar de hel konden lopen. We zien het Herman Schueremans nog niet onmiddellijk doen, maar het podium van Rock Werchter is dan ook nooit in brand gestoken door het publiek. Eén man leek echter niet onder de indruk van de chaos waarin hij terecht gekomen was.
Het was ook die man die er als eerste in slaagde om het publiek tot rust te brengen. En het enige dat hij daarvoor nodig had, waren een handvol ijzersterke songs. Geruggensteund door zijn band, die heel subtiel als “the Army” door het leven gaat, laat Leonard Cohen zich, zelfs zo vroeg in zijn carrière, gelden als een artiest om rekening mee te houden, iemand die in alle omstandigheden een indrukwekkend concert kan neerzetten en zelfs met – – voor ons – – bekend materiaal verrassend uit de hoek kan komen.
Over de muziek valt op dit album dus niet te klagen. De nachtelijke achtergrond lijkt de songs zelfs net dat tikje meer te geven, zoals blijkt uit het beeldmateriaal. Het enige dat wat vreemd is, is de releasedatum: amper een half jaar na het vorig jaar opgenomen Live In Londen. Daarmee lijkt overkill in zicht, al heeft de beslissing ook een positief gevolg: door beide concertregistraties zo dicht op elkaar te laten volgen, ontstaat een mooi beeld van Cohens carrière. In 1970 had Leonard Cohen nog maar twee platen uitgebracht en behoorden songs als “Suzanne” en “So Long, Marianne” nog niet tot het muzikaal erfgoed, maar waren ze levende materie. Dat doet geen afbreuk aan de concerten die Cohen de laatste jaren geeft, maar het is fascinerend om de nummers te zien en te horen zoals ze klonken in hun natuurlijke biotoop, in de woelige periode toen oude waarden wankelden en in de folk- en popmuziek de hoop op een andere wereld leek door te schemeren.
Onmisbaar is deze release daarmee misschien nog niet, maar Live At Isle Of Wight kan gerust als de registratie van een cruciaal concert van Cohen gezien worden. Een jaar later al belandde de live-versie van “Sing Another Song, Boys” op Cohens volgende studio-album, Songs Of Love And Hate. Nog eens twee jaar later vond ook “Tonight Will Be Fine” zijn weg naar het publiek, via Live Songs. Dat het ganse concert nu beschikbaar is, is dan eigenlijk ook niet meer dan logisch, al is het album intussen misschien eerder een fraai tijdsdocument dan een levensnoodzakelijke liveplaat.
