Terwijl Helmut Lotti in Australië furore maakt en tot de nieuwe Elvis wordt uitgeroepen maken wij graag op onze beurt reclame voor een exportproduct van down under: The Bowery ofte de tien nummers die samen Firekites’ eerstgeborene vormen.
Tot leven gebracht in 2005 heeft het Australische muziekcollectief Firekites zijn tijd genomen om met The Bowery (genoemd naar de verlaten danszaal waar de plaat werd opgenomen) te debuteren. De gitaristen Tim McPhee en Rod Smith vormen nog steeds de kern van de groep. Door een aantal ervaren muzikanten — die reeds eerder naam maakten in andere Australische groepen als The Herd en Pivot — mee aan boord te hijsen, kregen de beide gitaristen echter de mogelijkheid om rijkere songs te schrijven, wat nu tot uiting komt in warme folk-popsongs en verstilde melancholische instrumentals.
In de vier jaar die sinds hun ontstaan verstreken zijn, heeft Firekites, zoals blijkt uit The Bowery, niet stilgezeten. Geen beginnersfoutjes op deze eerste plaat: wat je te horen krijgt is een mature groep met een eigen identificeerbare sound, want die is er, ook al zijn de invloeden van bepaalde idolen duidelijk hoorbaar. “Last Ships” bijvoorbeeld ademt uit al zijn poriën een lightversie van Elliot Smith.Daarnaast komen ook zuchtjes José Gonzales, Arcade Fire en Kings of Convenience langs.
Openen doet de plaat met kampvuurgitaarsongs “Last Ships” en “Autumn Story”. Ook “By Night” en het instrumentale “Paris” laten zich in dezelfde categorie indelen: toegankelijke, dromerige folkpop. In zowat alle songs op The Bowery nemen de akoestische gitaar en de viool het voortouw, verder aangevuld met ritmische percussie en handgeklap en hier en daar een toets elektronica. Hierdoor krijgen alle nummers ruwweg dezelfde opbouw, waardoor de plaat bij een eerste luisterbeurt erg eenzijdig lijkt.
Maar net wanneer de “één gehoord, allemaal gehoord”-gedachte opduikt, komt er een nieuwe dynamiek in The Bowery. In “Another State” neemt zangeres Jane Tyrell de zanglijn voor haar rekening en draait ze met haar lage, halffluisterende stem de sfeer meteen 180 graden om. “Mirror Miracle” onderscheidt zich door een onheilspellende, aan film-noirsoundtracks herinnerende toon en “Worn Weary” experimenteert dan weer met verschillende ritmes. Zo zorgen minieme sfeerverschuivingen of muzikale accenten ervoor dat de songs zich steeds als dusdanig manifesteren en niet versmelten tot een identiteitsloos kluwen.
Toegegeven: erg origineel of verrassend is het concept van Firekites niet meer. Songcontouren van akoestische gitaarfolk ingekleurd met een spaarzame toets elektronica: wie zich aan een dergelijk beproefd recept waagt moet sterk uit de hoek komen, wil hij sowieso nog opgemerkt worden in de hedendaagse uit zijn voegen barstende muziekindustrie. En net dat is een beetje het probleem van Firekites. Met The Bowery haal je een mooie plaat in huis maar geen essentieel meesterwerk. Voer voor fijnproevers is het niet, maar wel degelijk materiaal voor liefhebbers van het genre.
