Team William :: Team William

Het debuut van Team William, daar zaten we bij goddeau al een tijdje op te wachten. Waar Team William ons aanvankelijk enigszins vreemd deed opkijken, door het ongegeneerd uitspelen van de popkaart, zijn we na een draaibeurt of tien ronduit verslingerd aan dit debuut. James, de sterren graag!

Een echte popplaat, zo noemt frontman Floris De Decker de titelloze debuutplaat van Team William. En geef hem maar eens ongelijk. Al doet Team William in eerste instantie een beetje vreemd aan. Op basis van de live-reputatie die het viertal sinds hun podiumplaats in de Rock Rally van vorig jaar heeft weten op te bouwen, hadden we een iets meer uit de kluiten gewassen plaat verwacht. Hoewel bij de eerste luisterbeurt van een kleine ontgoocheling sprake is, ontpopt dit debuut zich gaandeweg tot een ronduit schitterende popplaat waarbij het onvoorstelbaar lijkt dat we het in eerste instantie niét hoorden.

Want laten we daar geen doekjes om winden: de twaalf songs op Team William staan er. En wat initieel een vreemde naïeve benadering van het begrip rockmuziek lijkt, is uiteindelijk de grote kracht van dit debuut. Het geeft aan Team William het soort onschuld mee dat doorgaans voorbehouden is voor nostalgici die hun eigen verleden rooskleuriger inschatten dan het geweest is.

Neem wat dat betreft het semi-akoestische "Judo Kid" dat het midden houdt tussen ongeremd dromen en rock’n roll-wishfulthinking, een snijpunt waar zelden een halve goede song uit te puren valt, maar Team William haalt er zowaar even twee vandaan. Ook het met zijn koormoment aan Arcade Fire refererende "Wonderyear III" baadt in dezelfde alles-is-mogelijk-geen-berg-is-te-hoog-sfeer.

Door dat euforische sfeertje is Team William bijna een ongeremd vrolijke plaat geworden. Ware het niet dat songs als "Last Man of the Moon" van een ingetogenheid getuigen die de onbezorgdheid en heerlijke flow van "Me + My Hobo" eens te meer in de verf zetten. Dat de nonsens daarbij ongeremd in het rond spat, moet voor lief genomen worden, maar — en laat dat duidelijk zijn — geen afbreuk doet aan de kwaliteit van de nummers. Integendeel: "You Look Familiar" is net zo’n sterke song doordat de bezigheden van een, hopelijk fictieve, familie kurkdroog bezongen worden.

Ook de intro van het ondertussen tot radiohit uitgegroeide "Lord of the Dogs" doet vermoeden dat dit gezelschap het niet altijd voor honderd procent meent. Al wordt de muziek meer dan ernstig genomen — zoals het hoort. Anders was laatstgenoemd nummer vast niet zo’n tot heupwiegen aanzettende deun geworden die wat ons betreft nog een hele zomer lang elk uur uit de radio mag schallen. Alle lof die Team William momenteel te beurt valt, is dan ook volkomen terecht. Zij het wel met de bedenking dat Team William het idee nalaat dat deze band zich nog niet ten volle gegeven heeft. En dat is uiteraard alleen maar goed nieuws voor de toekomst.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × drie =