Warbringer :: Waking Into Nightmares

Century Media, 2009

Ik kan me maar moeilijk inbeelden dat het legioen jonge
thrashaanbidders nog hard zal groeien. Hypes volgen doorgaans
dezelfde groeicurve als een bacteriekolonie en bereiken dus vroeg
of laat een plateau. Het verzadigingspunt voor enthousiaste nieuwe
bands met een oude sound is bereikt, net als voor oude bands met
een nieuwe vitaliteit en generatieloze opportunisten die nog gauw
een graantje willen meepikken. Warbringer valt vermoedelijk in de
eerste categorie, maar dat wil niet zeggen dat ze daarom beter of
slechter zijn dan de tientallen andere bands die de voorbije twee
jaar een metalalbum opnamen dat net zo goed 20 jaar ouder had
kunnen zijn.

‘Waking Into Nightmares’ is het tweede album van deze jonge gasten
en het volgt nauwelijks een jaar na het eerste. Ze zijn het
voorbije jaar onafgebroken op tournee geweest (straks spelen ze ook
op Graspop), dus kan men hen zeker niet zomaar het etiket van
meelopers opplakken. De nummers zelf en de opname zijn ook met
behoorlijk wat zorg omgeven. De band kreeg de zegen van Gary Holt,
toch niet de minste naam, die de productie op zich nam. Voor wie
Holt niet zou kennen: hij is gitarist (en het laatste originele
lid) van de legendarische Bay Area-thrashmetal band Exodus. Hun
album ‘Bonded by Blood’ uit ’85 is een mijlpaal in het genre, en
mag zonder blozen naast ‘Reign in
Blood
‘ van Slayer en ‘Ride the
Lightning
‘ van Metallica staan.

Dat Holt wilde meewerken aan deze cd is dus zonder meer straf. Ik
kan dat best begrijpen, want ‘Warbringer’ speelt strak en mengt
weinig frivoliteiten in de muziek. Aan de andere kant maakt deze
starheid het natuurlijk ook extra moeilijk om boven al die andere
goede thrashplaten uit te steken. Een producer met veel ervaring
had daarbij kunnen helpen, maar dat heeft hij in dit geval niet
gedaan. ‘Waking Into Nightmares’ is echt niet slecht, maar het
voegt niets waardevols toe aan het archief van de thrash. Ze
schuwen de clichés niet, maar dat is geen reden om Warbringer af te
kraken. Het genre hangt immers al 25 jaar aan elkaar met
gemeenplaatsen en doorslagjes.

Maar goed, terzake nu. De eerste tracks, ‘Jackal’ en ‘Living in a
Whirlwind’, zijn alvast een schot in de roos. Ze klinken
superagressief en bevatten sterke riffs en voldoende dynamiek om te
boeien van begin tot einde. ‘Living in a Whirlwind’ kent met een
ferm blaststuk zelfs een kleine toegeving aan de
moderniteit. Niet enkel de gitaristen, ook de zanger en de bassist
leveren tijdens dit openingsduo een verguld visitekaartje af. De
zanger heeft een snerpende maar redelijk verstaanbare strot, en
haalt soms lekker ouderwets hoog uit. De basgitaar staat gedurende
de hele plaat luid en zorgt voor de binding tussen de verschillende
elementen, want de drummer is niet altijd mee. Niet dat hij geen
ritme kan houden, maar Slagmans houdt er zo zijn eigen ideeën op na
over hoe je een nummer van ritme voorziet. Zijn stijl is gewoon te
hyperkinetisch voor dit soort metal zonder franjes.

Amper twee nummers verder al beginnen de nummers heel hard op
elkaar te lijken: schreeuwerige teksten over niks, vingervlugge
solo’s en riffs, voorspelbare tempowisselingen, … Het klinkt
allemaal bruut, heftig en perfect, misschien wel té perfect. Zo is
‘Nightmare Anatomy’ een instrumentaal zijsprongetje dat helemaal
niets om het lijf heeft. Gelukkig wordt het gevolgd door ‘Shadow
From the Tomb’ om de lont van het kruitvat weer aan te steken. Het
is een heavy nummer met flink wat death metal invloed en, als enige
op de cd, ook nogal wat sfeer.

Hier komen we bij het grootste pijnpunt van dit album. De nummers
klinken te klinisch en boekhoudkundig perfect becijferd, wat dan
ook de reden is waarom mijn enthousiasme snel verwaterde tijdens
het luisteren naar dit album. Wat aanvankelijk fantastisch klinkt,
lijkt al snel op een uitgeperst standaardkunstje. Dat is
doodjammer, want de muzikanten weten echt wel hoe ze hun
instrumenten moeten aanpakken. Ze weten alleen nog niet goed hoe ze
van een stapeltje riffs en solo’s een pakkende metalplaat maken.
Warbringer kent zijn klassiekers wel, hopelijk hebben ze die tegen
volgende keer ook vaak genoeg beluisterd om te weten dat je met
negen degelijke nummers nog geen goed album maakt.

Warbringer speelt op 28 juni op Graspop Metal Meeting in
Dessel.

www.myspace.com/warbringer

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

een × 2 =