Daan :: Manhay

‘Met het zakken van de ballen, zakt ook de stem.’ Deze geijkte, van
boerenverstand doorspekte uitdrukking stemt toch wel even tot
nadenken. Is het zakken van de stem inderdaad evenredig met het
zakken van de ballen? Zo ja, dient Daan Stuyven dan speciale
voorzorgsmaatregelen te nemen teneinde niet te struikelen? Sommige
mysteries blijven misschien beter binnen de verbeelding van een
enkeling en in de broek van een ander, maar een dansende glimlach
rond de mondhoeken kan nooit kwaad.

Daan Stuyven zelf komt met hele andere dingen uit de kast
tegenwoordig: ‘Manhay’, zijn laatste en vooral als ‘anders
klinkend’ aangekondigde album. Daan botvierde zijn lusten de
afgelopen jaren in dansbare, goed beredeneerde deuntjes die menig
oud besje binnen 40 jaar – zij het met iets stijvere knookjes – nog
steeds de dansvloer op zullen krijgen. Tegelijk stonden zijn
laatste platen ook stijf van de goedbedoelde kitsch en leek het
alsof hij met plezier het maken van een goede popsongs op de korrel
nam.

Maar nu is er dus ‘Manhay’. Ook deze cd zit weer in het overbekende
kartonnen hoesje dat al meegaat sinds het ‘Dead Man Ray’-tijdperk,
in vier delen kan worden uitgeklapt en altijd een paar portretten
van de man zelf bevatten. Deze keer laat hij zelfs de ogen uit de
kassen rollen bij de aanblik van de imposante collectie
instrumenten en discobollen in zijn studio.

Op dit album keert hij terug naar de roots, maar niet de roots van
zijn eerste soloplaat ‘Profools’ (waarop het knutselen met Protools
al aanwezig was). Daan gaat nog verder terug in de tijd,
meerbepaald naar de periode van Running Cow, Volt en zelfs
Supermarx. Met ‘Manhay’ geeft hij niet alleen een
overzicht van zijn eigen verleden, maar ook het verleden (of het
vermeende verleden) van anderen.

Zo klinkt ‘Crawling From the Wreck’ niet alleen alsof het jaren in
de kast heeft gelegen naast ‘Cars Can Be Cruel’ (Volt), maar waant
Daan zich ook even de Regi van de jaren ’80. In deze duistere
Daanse jaren ’80 zou Linda ongetwijfeld Lilliane
Saint-Pierre hebben geheten. Daan zelf zou z’n synthesizers amper
hebben aangeraakt, maar wel het bezwerende toontje van ‘Crawling
From the Wreck’ door menig feesttent laten schallen. En met een
zinsnede als ‘I can walk on the water‘ maakt hij de
vergelijking er natuurlijk nog makkelijker op.

Van Lilliane Saint-Pierre naar Raymond van het Groenwoud: voor het
goed en wel is doorgedrongen, staat een mens eerst stilletjes en
met de moed der wanhoop ‘ik heb gezongen in Aalst,
Peutie…
‘ te prevelen, om dan bij het uitbarsten van deze
song ‘Je veux de l’amour‘ te roepen. Bij Daan heet dit
nummer echter niet ‘Je Veux de l’Amour’, maar ‘Beauty Calls
Collect’.

Gelukkig doet deze plaat niet alleen denken aan uit Vlaamse
kneuterigheid grootgetrokken bekende kopjes, maar ook aan de echte
groten der aarde zoals Johnny
Cash
en Roy Orbison. De tekst van ‘Icon’ gaat niet alleen over
Johnny Cash, maar over iconen in het algemeen. Toch kan een nummer
niet Cashier klinken dan dit, want Daans stem lijkt in dit
countryriedeltje zo hard op die van de man in black dat
het haast beangstigend wordt. Maar niet alleen Cash, ook Roy
Orbison zou met plezier claimen dat Daan met ‘Decisions’ een
schijnbaar simpele, maar wondermooie ballade heeft geschreven om
even stil van te worden.

Als de wonderbaarlijke jaren ’70 aan bod komen, dan mag Radio
Minerva natuurlijk niet ontbreken. ‘Your Eyes’, voorzien van een
fraaie mondharmonica, lijkt wel geschreven om oma en opa op een
zondagmiddag een snelle trage te laten dansen in hun van
bloemenbehang voorziene huiskamer, en dat terwijl de zon zich langs
de stoffige gordijntjes een weg baant.

‘The Stealing Kind’ is dan weer het muzikale equivalent van na een
kleine ruzie bedeesd naast elkaar zitten in de met kanten kleedjes
beklede zetel, en begrijpend de handen langzaam naar elkaar toe
laten kruipen. “I am the stealing kind but I won’t steal
you,”
klinkt het dan.

Veruit de beste nummers op deze plaat zijn ‘Brand New Truth’, dat
met volle geweld losbarst en de weemoed en melancholie er laat
uitgutsen, en ‘Radio Silence’, dat een light versie is van
Girls Agains Boys en bewijst dat Daan ook onversneden kan
rocken.

Oh ja, deze plaat bevat natuurlijk ook nog een single, die door het
leven gaat onder de naam ‘Exes’. Maar wanneer u als muziektoerist
onderweg bent naar het plaatsje Manhay, om zelf te aanschouwen wat
Daan nu precies inspireerde tot het maken van deze muziek, zal u
‘Exes’ waarschijnlijk een stuk of tien keer op de radio horen
voorbijkomen. Als u het tenminste al niet zelf – zonder het goed en
wel te beseffen, en inclusief de pianoriedel en veel gevoel voor
bombast – ten berde heeft gebracht.

Meer Daan (en een uitgebreide concertagenda) vindt u terug
op:

www.daanmusic.com
www.myspace.com/daanofficial

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

achttien + 5 =