Wanneer is een oeuvre compleet? Voor de eerste ondermaatse albums verschijnen? Maar wat als nadien platen verschijnen die op een nieuwe creatieve piek duiden? Bob Dylan zit, sinds Time Out Of Mind in ’97 verscheen, opnieuw in een opwaartse creatieve spiraal. Het uitermate vitale Together Through Life doet hopen dat het oeuvre van de bijna-zeventiger verre van volledig is.
In 1992 — ja, het jaar waarin de zeventienjarigen van vandaag geboren werden — vond in Madison Square Garden in New York de 30th Anniversary Concert Celebration plaats. Met dat evenement, door Neil Young ’Bobfest’ genoemd, werd gevierd dat Bob Dylan dertig jaar op de planken stond. Wat toen de allures van een carrière-afsluiter leek te hebben, blijkt ondertussen niet meer dan een episode uit een ondertussen bijna een halve eeuw durende muzikale ontdekkingsreis die vandaag opnieuw in de schijnwerpers komt te staan met de release van Together Through Life, de eerste studioplaat sinds Modern Times.
Die laatste plaat, die aan het einde van de hete zomer van 2006 verscheen, werd in die dagen, net zoals zijn voorgangers Time Out Of Mind en "Love And Theft" met enorm veel lof onthaald. Terecht, want de drie platen in kwestie laten een Bob Dylan horen die kwalitatief hoge toppen scheert. Maar, en daar zit de angel, soms lijkt al die lof ietwat vreemd. Hoe sterk die platen ook zijn, ze zijn niet magisch. Wat maakt dat ze gekocht werden, enkele keren beluisterd en dan in de kast belandden. Om aldaar het slachtoffer van de menselijke aard te worden. Steekt de zin in Dylan op, en glijden de vingers langs de ruggen van platen, dan is er altijd weer die neiging om af te zakken naar Blonde On Blonde, Blood On The Tracks, of een van die andere parels die, hoe lang geleden ze ook gemaakt mogen zijn, een gevoel van gelukzaligheid weten op te wekken, iets waar die recente albums toch niet in slaagden, ondanks al hun kwaliteiten.
Een nieuwe Bob Dylan is dan ook een plaat om met gemengde gevoelens te ontvangen. Tenzij je op voorhand warm gemaakt wordt. En daar is Dylan deze keer verrassend genoeg absoluut in geslaagd. Eind maart was met "Beyond Here Lies Nothin’" gedurende één dag één nummer uit de nieuwe plaat te downloaden op de website van Bob Dylan. En tot de eigen grote verbazing hing die avond magie in de lucht ten huize goddeau. Wanneer via de website van The Times enkele dagen later een even indrukwekkend "I Feel A Change Comin’ On" gelost werd, kon de rode stift bovengehaald worden om een kruisje op de kalender te zetten.
Want, eerlijk is eerlijk, bij de vorige releases werd niet urenlang op YouTube naar dezelfde twee nummers geluisterd. Evenmin stonden we toen tijdens een concert reikhalzend uit te kijken naar nieuwe nummers. Nieuwe nummers die ditmaal, tijdens de passage in Vorst twee dagen voor de release van de plaat, helaas niet gespeeld werden. Lag dat aan het feit dat Los Lobos-lid David Hidalgo, die met zijn accordeon een enorme stempel op Together Through Life gedrukt heeft, niet mee op het podium stond? Of had Dylan simpelweg geen zin in de blues van "My Wife’s Home Tome", dat overigens zo hard op "I Just Wanna Make Love To You" lijkt dat Willie Dixon credits krijgt? Of ligt het aan het feit dat Dylan ditmaal niet alleen de pen vasthield en de lyrics, op "This Dream Of You" na, samen met Grateful Dead-overlever Robert Hunter schreef?
Een verklaring waarom Dylan dit materiaal tot nu toe live links laat liggen, is er niet. En begrijpelijk is het evenmin, want wat begon als één enkele song (het pakkende liefdesnummer "Life Is Hard") voor de prent My Own Love Song, eindigde in een knappe verzameling songs die overlopen van vakmanschap en, jawel, een pakkend gevoel van levensvreugde en spontaniteit. Luister naar het van bitterzoete melancholie bol staande "Forgetful Heart" of het up-tempo "If You Ever Go To Houston" en je waant je in een romantische versie van de werkelijkheid. Dezelfde romantische werkelijkheid zoals die tot leven gewekt wordt door de foto’s van Bruce Davidson, uit wiens serie "Brooklyn Gang" de vijftig jaar oude hoesfoto afkomstig is. Was er overigens een beter beeld denkbaar bij "Oh well I love you pretty baby", de zin waarmee Dylan deze plaat vastberaden in gang trapt?
Muzikaal mag Together Through Life, op de accordeon na, niet zo heel verrassend klinken, het album is niet de makkelijke nieuwe worp waar hij her en der voor versleten wordt. Meer nog dan zijn voorganger is Together Through Life een plaat waarmee Bob Dylan het leven zelve bezingt. De oude man die Dylan ondertussen is, legt daarbij een spontaniteit en drive aan de dag die verdacht aanstekelijk is en doet besluiten dat Together Through Life wel eens de beste Dylan zou kunnen zijn sinds de man met Time Out Of Mind zijn muzikale identiteit hervond.
