Met vierde album Noonday Demon achter de gordel maakt High Hi zich op voor een goedgevulde festivalzomer. Frontvrouw Anne-Sophie Ooghe en drummer Dieter Beerten hebben er nog geen beetje zin in, zo blijkt. “Zon en alcohol is al een goeie combinatie, met muziek daar nog eens bij wordt het helemaal tof.”
enola: Wat betekent een festivalzomer voor High Hi?
Anne-Sophie Ooghe: “Dat is zowat de fijnste periode van het jaar. Ik kijk er heel erg naar uit, zeker omdat we vorige zomer erg weinig hebben opgetreden, en de zomer daarvoor al helemaal niet.”
Dieter Beerten: “We zijn in ons land verwend qua festivals, en het leuke is: vaak heb je daar al een flink opgewarmd publiek – ze hebben al een pintje op, zagen drie andere acts – dat al helemaal áán staat. Bij een zaaloptreden moet je er in het begin nog iets meer aan trekken.”
Ooghe: “Ook de zon doet wonderen op zo’n festival. Zon en alcohol is al een goeie combinatie, met muziek daar nog eens bij is het helemaal tof.”
enola: De liveband is sinds vorige zomer ook uitgebreid met Daan Schepers en Charline D’Hoore, niet?
Ooghe: “Charline heeft enkel vorige zomer meegespeeld. Voor deze tour hebben we gekozen voor een iets kleinere bezetting met enkel Daan, die ook producer is. We hebben intens samengewerkt voor onze laatste drie platen, dus het leek logisch om hem erbij te nemen om de songs juist neer te zetten. We zijn op Noonday Demon zo breed gegaan dat we eigenlijk met vier man meer op het podium zouden moeten staan om onze maximale sound te hebben.
enola: Noonday Demon, jullie meest recente plaat, is drie jaar in the making geweest. Het kwam niet vanzelf?
Ooghe: “Toch wel. Eigenlijk was ze al na een jaar werk af, maar daarna kregen we veel labelproblemen en werd alles op de lange baan geschoven.
Beerten: “Het schrijven zelf is in ongeveer een maand gebeurd, kort na het verschijnen van ons vorige album. We waren eigenlijk klaar om snel iets nieuws uit te brengen, maar externe factoren wierpen roet in het eten. Warner heeft zijn Belgische tak min of meer opgegeven, en dus werd ook ons contract verbroken. Uiteindelijk hebben we nieuw onderdak gevonden bij PIAS, en dat is eigenlijk alleen maar in ons voordeel geweest. We voelen ons nu veel beter omringd.”
Ooghe: “We gaan niet nog eens drie jaar wachten om opnieuw een plaat uit te brengen. Echt niet.
Beerten: “We zijn op dit moment thuis een studio aan het bouwen, zodat we ons volgende album daar kunnen opnemen. Daar hebben we nu al zin in.”
enola: Noonday Demon is ontstaan uit een hoop verdriet. Hoe zat dat?
Ooghe: “Het zit voor elk van ons wat anders in elkaar, maar ik denk dat het voor ons alle drie een uitloper was van intens leuke zomers in 2022 en 2023: we gingen van hoogtepunt naar hoogtepunt, maar daarna zakten we steeds dieper weg tot we in de put belandden. Het vroeg voor mij wel wat actie – waaronder nieuwe songs schrijven – om daar weer uit te raken.”
Beerten: “Ik worstelde ondertussen eigenlijk al lang met een depressie, maar dat werd pas benoemd en behandeld in die periode. Het speelde al veel langer, maar tot dan duwde ik dat eigenlijk weg. In die dip na die zomers kwam het uiteindelijk toch allemaal naar buiten. Ook Koen had ondertussen zijn problemen, maar dat is niet aan ons om uit te leggen nu hij hier niet bij zit.”
Ooghe: “Behalve Dieters depressie zagen we eigenlijk niet van elkaar wat er scheelde, maar door de plaat te schrijven, en vervolgens eerste opnames te maken in Girona, gingen we daar toch bij stilstaan. We werden ons ervan bewust dat we met al die dingen best voorzichtig moesten omgaan, en dat er een en ander moest worden aangepakt.”
Beerten: “Eigenlijk was de plaat in januari 2024 af. Nu is het 2026. We hebben heel erg veel geduld moeten hebben voor hij uitkwam.”
Ooghe: “We kregen vaak de opmerking dat we nogal ongeduldig waren, maar ja: je wil toch vooruitgaan? En we hebben na die drie jaar wel weer mooie festivalspots, maar het voelt toch alsof we te lang zijn weggeweest en ons opnieuw moeten bewijzen. Wat ik overigens begrijp.”
Beerten: “Sommige mensen spreken van een comeback. Wow, dat vind ik na drie jaar toch wat snel. Zo kunnen we nog veel comebacks maken in ons leven.”
enola: Het is in elk geval alweer jullie vierde langspeler. Dat is een mooi rijtje om in de kast te hebben staan.
Ooghe: (lacht) “We hebben thuis net een nieuwe boekenkast geïnstalleerd, waarboven we die vier albums hebben gehangen. Vroeger vonden we dat een beetje not done, …”
Beerten: “… maar dan zagen we bij Jan Lemmens van Glints zijn platen zo mooi staan. En toen zag ik het wel.”
Ooghe: “Maar dan moet je er wel vier hebben, vind ik. Je moet trouwens goed kijken om ze te zien boven die kast, want het is heel hoog en niet zo opvallend. We blijven bescheiden.”
enola: Wie of wat is die noonday demon?
Beerten: “Het is een begrip dat de kerk in de middeleeuwen gebruikte om sluimerend nietsdoen in de namiddag mee te benoemen. Je kent het wel: je zit op je werk, het is half vier, en je begint te dromen in plaats van je job te doen. Voor die oude geestelijken was dat de duivel die je deed inzakken, maar eigenlijk kun je er ook een vorm van melancholie, depressie in zien. Zelfs al gaat alles goed, toch voel je je slecht. Dat is die demon die op je schouder zit.
enola: Je linkt dat begrip met je depressie?
Beerten: “Ja. Ik herken dat heel hard. Ik begrijp waarom gelovigen daar eeuwen geleden een demon in zagen. Dat doe ik zelf wel niet, maar ik snap het wel.”
Ooghe: “De uitdrukking slaat echter niet alleen op depressie. Het gaat net zo goed over angst, over het feit dat je je niet in staat voelt iets te doen, ook al zit je vol ideeën. Het is echt een breed begrip, die middagduivel.”
enola: Ondanks alle introspectie is Noonday Demon ook een plaat die nadrukkelijk ook naar de wereld kijkt.
Beerten: “Ik moet echt stoppen met het nieuws te volgen.”
Ooghe: “Je kunt niet niet kijken. Dat gaat niet meer. Ik hoorde mijn oma afgelopen weekend zeggen dat ze al vijf dagen de krant niet meer had gelezen. ‘Zou Trump nog leven?’, vroeg ze zich af. Vijf dagen, oké, maar eigenlijk kun je dat niet langer wegkijken. Noonday Demon is geschreven toen de oorlog in Oekraïne uitbrak, Gaza in puin werd geschoten, en nu al de rest er nog bij …”
Beerten: “Het is ook raar dat als je daar tijdens optredens iets van zegt – ‘Free Palestine’, of zo – dat het al controversieel wordt bevonden. Soms komen mensen ons dat na afloop zeggen dat dat toch jammer is, en dan vind ik het toch treurig dat dat het enige commentaar is die ze op onze show hebben. En ik weet dat er mensen zijn die vinden dat artiesten hun bek moeten houden. Je kunt er cynisch naar kijken dat het effectief niets verandert als wij zoiets roepen, maar als iedereen zijn mond houdt, gebeurt er al zeker niets. We kunnen maar proberen een kiezelsteen te verleggen. En ook: ik vind ‘Free Palestine’ niet eens zo’n overtrokken politiek statement. Dat staat bijna gelijk aan ‘vrede op aarde’. Het klinkt veeleer naïef, maar dat is toch wat iedereen wil? Ik denk dat we minder cynisch moeten zijn, en meer praten over de dingen.”
Ooghe: “Eigenlijk vind ik dat wij nog vrij subtiel zijn in onze boodschappen. Al op onze eerste plaat schreven we over Trump, maar het is pas de laatste tijd dat het mensen begint op te vallen dat we daarover zingen, zonder dat we echt een expliciet politieke band zijn. ‘Wees lief voor elkaar’ is ook een boodschap die ik graag meegeef, zeker op de festivals. Wees verdraagzaam, want dat is de laatste jaren precies een moeilijke opdracht geworden.”
enola: Wat wilde je met het nummer “Odessa” vertellen?
Ooghe: “Dat gaat uiteraard over Oekraïne. We hebben een hondje uit Oekraïne geadopteerd, Stevie, en daardoor trekken we het ons wel hard aan wat daar aan het gebeuren is. Dat nummer schrijven was dan onze manier om in al onze hulpeloosheid toch iets te doen. Ik vertel er over de reis van de mensen die in Odessa zijn, en niet meer weg kunnen. Hun huis, hun hebben en houden, hun omgeving: alles ligt in puin.”
Beerten: “Het is een heel symbolische stad. Ze ligt aan het water, net op de rand van de ontsnapping, de vrijheid, maar ze kunnen niet weg.”
enola: Eén iemand die jullie bij het maken van het album raad heeft gegeven, is Anthony Gonzalez van M83. Hoe zijn jullie bevriend geraakt?
Beerten: “Zijn plaat Saturdays = Youth heeft ons getoond wat moderne shoegazepop kan zijn. Ik heb die echt grijsgedraaid. Ik heb hem dat ooit eens via een berichtje op Instagram laten weten, en hij reageerde, vroeg me eens onze muziek te laten horen. We hebben hem toen onze vorige plaat gestuurd, die net uit was, waarop hij ons heeft uitgenodigd bij hem thuis. We hebben nadien nummers gemaakt met hem in gedachten. Ze waren echt gekleurd door de lens van zijn platen. We hebben hem die songs laten horen, en er heel veel berichten over heen en weer gestuurd. Uiteindelijk hebben we hem alleen afgewerkt, maar zeker in het begin hebben we zijn suggesties wel gevolgd.”
“Natuurlijk hebben we hem gevraagd de plaat te producen, maar hij wil dat niet. Hij producet alleen zijn eigen muziek, en samenwerkingen waar hij bij betrokken is. Maar hij is een zotgoeie coach geweest. Op een bepaald moment waren we bij hem thuis petanque aan het spelen; heel onwerkelijk en tegelijk heel normaal. Die samenwerking is een bijzonder jaar uit ons leven. Ondertussen is het contact wat verwaterd, want hij is zelf opnieuw muziek aan het maken en diep in de studio gedoken. Ik heb hem al lang niet meer gehoord.”
enola: Jullie zijn ondertussen prille dertigers. Ik kan me voorstellen dat de druk er is dat het nu wel mag gaan gebeuren.
Beerten: “Toch niet. Ik denk dat ook artiesten die het al gemaakt hebben dat soort druk blijven voelen. Uiteindelijk geldt voor iedereen dat je je beste werk doorgaans maakt tussen je twintigste en je veertigste.”
Ooghe: “Ik heb ook niet het gevoel dat ik nog een perfect album moet maken. Van elke plaat denk ik op dat moment dat ie goed genoeg is. Waar ik me wel dagelijks van bewust ben, is van elk jaar dat er bij komt. Dan realiseer ik me dat als ik volgend jaar een bepaald iets nog wil doen, ik alweer zo veel ouder ben. En ik vergelijk mij ook vaak met mijn idolen. Dan zoek ik op hoe oud ze zijn. Soms is dat heel aanmoedigend en soms niet.”
Beerten: “Uiteindelijk hebben we ook al best veel wél gedaan. We staan dit jaar voor de tweede keer op Werchter, speelden al enkele keren Pukkelpop, een volle AB, … Daar zijn we allemaal echt trots op.”
Ooghe: “En toch vergeet je dat snel.”
enola: Anne-Sophie, je sprak recent nog over hoe je wat vervreemdt van je leeftijdsgenoten die het klassieke huisje-tuintje-kindje-leven zijn beginnen leiden. Dat deed je echter ook al op je 28ste. Het houdt je al langer bezig?
Ooghe: “Absoluut. Elke dag, dus. Ik kan niet zo goed om met veranderingen, nieuwe levensfases. Ik blijf liever nog wat hangen in de vorige, al voel ik me best goed waar ik nu sta. Ik heb eindelijk mijn leven in eigen handen, kan doen wat ik wil doen. Toch zie ik hoe iedereen vooruitgaat met de stroom mee, en ik vraag me dan af: doe je dat voor jezelf, of omdat die stroom je daarnaartoe duwt? Het is misschien wat obsessief hoe dat me bezighoudt …”
Beerten: “Dat Koen en Daan de afgelopen maanden allebei ook vader zijn geworden, draagt daar ook aan bij. We hebben nu in de band twee kleine bewijsjes van wat een normaal levenstraject zou moeten zijn. Dat komt binnen. Ik praat daar ook veel over met vrienden van me die ook artiest zijn en nog geen kinderen hebben.”
enola: Ondertussen is Noonday Demon een half jaar uit. Kijken jullie al vooruit? Is er al een idee van wat de volgende plaat moet worden?
Beerten: “In mijn hoofd klinkt het nu heel sec; ik heb veel ideeën op het vlak van geluid, maar die moeten zich de komende maanden nog wat vormen. Eigenlijk is het moeilijk te zeggen welke richting het kan uitgaan. Het kan zijn dat we aan nieuwe nummers werken, en alles plots heel wild klinkt, en we zeggen ‘dit is het’, en daarop verder gaan. Alles flink in de reverb, bijvoorbeeld. Ik wil wel eens proberen om het creatief proces zo te begrenzen.”
