Een debuut van een meervoudig met zijn poëzie bekroonde jongeling, waarvoor niemand minder dan Erwin Mortier als vertaler wilde fungeren: voor de Vlaamse lezer reden genoeg om in gespannen afwachting te anticiperen op ‘In donker weids alom’. Dat blijkt inderdaad een virtuoos verteld persoonlijk relaas over homoseksualiteit en hoe impactvol die geaardheid is op de identitaire ontwikkeling en de existentiële conditie van een twintiger.
Het is een verhaal dat jammer genoeg de jeugd van vele homoseksuelen tekent: tijdens de adolescentenjaren het ervaren van homoseksualiteit, doch naar de buitenwereld toe de ontkenning ervan. En bijgevolg: het optrekken van een individuele maskerade, het ‘ik’ als schijnvertoning om een veilige plaats te kunnen innemen binnen de groep, ergens rondom het normatieve epicentrum. Zo vertelt Hewitt hoe hij als stiekeme jongensminnaar geruchten verspreidt over het willen kussen van tienermeisjes, het doelbewust betrapt worden tijdens het bekijken van heteroseksuele softporno en het in alle stilte en beslotenheid verlangen naar vermoedelijk voor eeuwig onbereikbare leeftijdsgenoten. Deze herinneringen en meditaties formuleert Hewitt in de nasleep van de eigenlijke kroniek, die inzoomt op zijn relatie met een Zweedse jongen. Diens verhaal vormt het spiegelbeeld van hoe het er voor Hewitt zelf aan toe had kunnen gaan: zijn geliefde belandt in de psychiatrie na een suïcidepoging en het duurt maanden van verstikkende angst en neurose vooraleer de verhoudingen zich weer enigszins normaliseren – al keert het oude normaal nooit helemaal terug. Bottom line: homoseksualiteit wegdrukken is onmogelijk, met de frictie tussen maatschappelijk heteronormatief axioma en de intrinsieke geaardheid leren omgaan bijzonder moeilijk.
Hewitt vertelt een meeslepend en aandoenlijk verhaal over de spiraal van onrust waar hij zelf in belandt na de zelfmoordpoging van zijn partner. Hij acht zichzelf verantwoordelijk en gaat, net als tijdens zijn leven voor hij uit de kast komt, een gordijn optrekken waarachter zijn ‘ik’ verdwijnt: alles staat in het teken van een verhaal dat koste wat het kost in stand moet gehouden worden, waardoor er geen authentiek bestaan meer mogelijk is. Uit dit verstikkende moeras vluchten, is gewoonweg geen optie meer. Pas wanneer Hewitt dit bodemloze nulpunt bereikt, wordt het boek echt interessant, omdat de auteur dan pas zijn eigen ervaringen loslaat en zodoende zijn eigen casus overstijgt. De universele thematiek laat vooral zien hoe eenzaam en complex de coming of age van een jonge homoseksueel is, wat meteen het centrale motief is waardoor ‘In donker weids alom’ ongetwijfeld een specifiek publiek zal weten aan te spreken.
De kracht van het boek is evenwel meteen ook de zwakte: verregaande abstractie maakt Hewitt nooit, en de meer dichterlijk geïnspireerde openings- en slotpagina’s doen eerder kunstmatig aan. Filosofie en psychologie dooraderen de biografisch vertelling weliswaar met veel naturel, maar dat betekent nog niet dat dit debuut werkelijk revelerend werkt. Allicht zal het vooral een incrowd zijn die ‘In Donker Weids Alom’ naar waarde weet te schatten, wat Erwin Mortier met zijn vloeiende en rijke vertaling overigens op fantastische wijze mogelijk heeft gemaakt. Geen instant klassieker dus, maar wel hoogst lezenswaardig. Vraag blijft echter of Hewitts naam en faam ook los van deze reflectie over wat het betekent om queer te zijn een lang leven beschoren zal zijn. De toekomst zal dat moeten uitwijzen.
