In 2025 nam James Gunn het roer over van met Dark Comics Universe met een volledige herstart van het door Warner Bros. beheerde patrimonium. De Superman die dat opleverde bracht de filmversie terug dichter bij de comics, bevatte een paar knappe beelden en vond in Nicholas Hoult een geslaagde nieuwe Lex Luthor. Zeker geen (ahem) hoogvlieger, maar best wel een meevaller dus. De verwachtingen voor Supergirl, dat de nieuwe koers moest consolideren, mochten dus toch ietwat positief zijn, maar nu de film er uiteindelijk is, valt dat behoorlijk tegen (en blijkbaar niet alleen kwalitatief, want al na het eerste weekend kijkt de studio aan tegen een verlies dat wellicht rond de honderd miljoen dollar zal liggen).
Het basisidee achter Supergirl is dat de door David Corenswet gespeelde Man of Steel (die hier ook in een paar scènes mag opdraven) eigenlijk een brave jongen is, terwijl zijn nicht Kara Zor-El (Milly Alcock) een beetje een rebel is. Die insteek zet de makers er helaas toe aan het inzake design over een heel andere boeg te gooien, waardoor de film eruitziet als een tweedehands afdankertje van de Mad Max-saga. Niet dat we er zoveel van zien want de lelijke cinematografie vertoeft meestal in bijzonder onderbelichte modus, waardoor we vaak nauwelijks iets kunnen onderscheiden. Dat geldt ook voor de actie, die zo belabberd geënsceneerd is dat we meestal enkel wat lichamen en voorwerpen zien rondvliegen zonder dat we ook echt inzicht krijgen in alle chaos. Dat het niet van het verhaaltje moet komen, weten we uiteraard wel, al is dat dit keer zelfs naar die normen wel heel erg slap: Kara jaagt de hele film op een onder metaal en make-up bedolven Matthias Schoenarts die haar hond vergiftigd heeft, en passant babysittend op een meisje dat de dood van haar ouders wil wreken.
Supergirl is met dat alles een regelrechte ramp, en niet alleen aan de kassa. Eigenlijk gold dat statement even goed voor de versie van Jeannot Szwarc uit 1984, waardoor het er toch wel op lijkt dat het publiek het gewoon niet begrepen heeft op deze heldin en bij uitbreiding dat dat publiek het – nu de grote superheldenhype voorbij is – gewoon niet meer zo begrepen heeft op nevenfiguren die een eigen film krijgen. Het wil in ieder geval zeggen dat het nakende Clayface van WB het ook wel eens zeer moeilijk zou kunnen krijgen om aan te slaan.
Wat het meest de wenkbrauwen doet fronsen, is dat er wel heel weinig consistentie zit in de richting die men uitgaat met het DC Universe. Superman koos er radicaal voor om de cartooneske stripverhaalzijde te benadrukken, wat totaal tegengesteld is aan het grauwe dystopische allegaartje dat we hier voorgeschoteld krijgen. Het voelt soms wat aan alsof men gewoon opties aan het uitproberen is, maar als dat klopt, kunnen we in ieder geval blij zijn dat na deze dure flop verdere avonturen wellicht niet langer meer de hier ingeslagen weg verder zullen bewandelen.
