Deze extravagante documentaire van Iain Forsyth en Jane Pollard maakt duidelijk dat Marianne Faithfull veel meer was dan enkel Mick Jaggers ex-liefje. Wat de documentairemakers voordien deden voor Nick Cave in 20,000 Days on Earth, doen ze nu voor hét symbool van de swinging sixties. Met Tilda Swinton in de fictieve regiestoel en George MacKay als doordachte gesprekspartner brengen ze met Broken English een laatste ode aan Faithfull.
Een film over Marianne Faithfull kan niet bestaan zonder een politiek en anarchistisch kantje. Tilda Swinton, als het hoofd van de Ministry of Not Forgetting, zegt letterlijk “fuck that” tegen de misogyne krantenkoppen en mannelijke interviewers die het imago van de zangeres en actrice doorheen haar zes decennia lange carrière probeerden te bekladden. Broken English gaat samen met Marianne doorheen de momenten in haar leven die voor haar het meest betekenisvol waren en geeft haar zo het laatste woord over haar eigen verhaal.
Haar liefde voor rebellie kenmerkt meteen het begin van haar muzikale carrière waarbij ze, opgepikt door de toenmalige manager van The Rolling Stones, zowel een pop- als een folkalbum uitbracht op dezelfde dag. Zo maakte ze meteen duidelijk dat ze nooit enkel zou doen wat er van haar verwacht werd, maar vooral wat ze zelf wilde. De film trekt de seksistische opmerkingen, constante focus op haar verslaving en relaties met mannen zoals Mick Jagger en Bob Dylan in het belachelijke en prijst haar drang om als jonge vrouw openlijk haar mening te verkondigen. Broken English verwijst tevens naar haar comebackplaat, na een periode van verslaving en dakloosheid, en muzikale verschuiving naar new wave, een genre dat haar meer vrijheid gaf.
De originele, theatrale vorm van de documentaire lijkt op het eerste gezicht een vervelend opzet, maar het blijkt verrassend goed te werken. Hoewel de film af en toe fragmentarisch aanvoelt, wordt het narratief bij elkaar gehouden door de prestatie van George MacKay (bekend uit 1917) die de kunst van de dialoog nieuw leven inblaast. Pollard en Forsyth geven het gebruik van archiefmateriaal een creatieve invulling en kiezen ervoor het archiefwerk an sich in haar esthetiek te waarderen. De camera beweegt doorheen het gebouw waarin elke ruimte nieuwe feiten, gebeurtenissen en emoties uit Mariannes leven onthult, totdat alles samenvalt in een ietwat warrige puzzel die haar leven wel lijkt te reflecteren.
Het feit dat Faithfull zelf meewerkte aan de film en hoe ze ondanks haar broze voorkomen haar kenmerkende scherpte en humor behoudt, geeft de film een zeldzame authenticiteit. De documentaire wordt daarbij nog aangelengd door covers van onder andere Courtney Love, Suki Waterhouse en Beth Orton om uiteindelijk af te sluiten met een performance van Marianne Faithfull zelf begeleid door Nick Cave en multi-instrumentalist Warren Ellis. Een performance die bovendien haar laatste zou blijken, aangezien Faithfull overleed voordat de documentaire werd voltooid.
Door Faithfulls karakter in ere te herstellen en ruimte te bieden voor haar gevarieerde carrière en geprezen oeuvre, bewijst Broken English dat ze meer is dan haar originele status als popicoon, maar werkelijk een belangrijke stem binnen de culturele verschuivingen die de tweede feministische golf mee vorm gaven. Haar openheid, rauwe blik op de wereld en gevatte opmerkingen klinken daarom ook als muziek in de oren voor een jongere generatie. Zo slaagt de film meteen in het opzet dat Swintons personage aan het begin van de film verkondigt: “What we’re after are memories. What we’re hoping for is resonance.”
