Een pianostemmer ontdekt dat zijn ‘perfect pitch’ hem de ideale kluizenkraker maakt. Wat start als een feel-good buddyfilm in het bruisende New York City, ontplooit tot een mix van genres waarin de kijker even de kluts kwijtraakt, maar dan weer netjes op de voeten terechtkomt in een ietwat melige slotscène. Met rijzende ster Leo Woodall, een bijzonder charismatische Dustin Hoffman en de elegante Havana Rose Liu belooft Tuner alvast een plezierige mix van humor, spanning en drama.
Na zijn rollen in series zoals The White Lotus en One Day lijkt Leo Woodall niet meer van de schermen weg te slaan en gaat hij recent ook meer uitdagende rollen aan. In Tuner speelt hij Niki, een pianowonder dat niet meer kan spelen door een gehooraandoening en daarom piano’s stemt in de drukke stad met zijn handlanger Harry Horowitz (Dustin Hoffman). In een ritmische, swingende montage opent de film zo als een lieflijke komedie, waarin de dynamiek tussen de twee even aanstekelijk als grappig is.
Ook al neemt het scenario een paar voorspelbare bochten, Tuner laat zich niet definiëren door een enkel genre. Nadat Niki zijn talent voor kluizen kraken ontdekt, raakt hij al snel verwikkeld in de operaties van een criminele bende. De toon van de film verschuift gaandeweg. Naarmate de opdrachten riskanter worden, maakt de luchtige komedie plaats voor een thriller. Dit staat dan weer in schril contrast met het liefdesverhaal dat zich doorheen de film ontplooit met de pianostudent Ruthie die Niki ontmoet tijdens het stemmen van een piano in het conservatorium.
Niki’s gehooraandoening zorgt ervoor dat hij extreem gevoelig is voor luide geluiden. Dit wordt niet enkel weerspiegeld door het constante dragen van oordopjes of een beschermende koptelefoon, regisseur Daniel Roher vertaalde dit ook in het sound design van de film. De ondraaglijkheid van de lawaaierige chaos van de stad en Niki’s verlangen om gewoon terug piano te kunnen spelen vormen een rode draad doorheen de film. Het is dan ook deze existentiële laag die het personage de diepgang geeft die Woodall behendig weet te vatten.
Voormalig Oscarwinnaar Daniel Roher tilt zo de typische romcom naar een ander niveau, met innemende personages, knap montagewerk en een tikkeltje maatschappijkritiek in hoe rijke klanten de pianostemmers behandelen en de afnemende appreciatie voor ambacht. Toch zorgt de voorspelbaarheid van enkele plotwendingen en het abrupte, dromerige einde ervoor dat Tuner niet boven zichzelf uitstijgt.
