Venus In Flames :: Intimacy

Safe
Haven Records, 2009.

Het moet het 2004 geweest zijn. Zomerweer, matige pita, pubers in
het playstationhok – ondergetekende werd als toen al verzuurde
knaak in de achtste finales van het ter plaatse ineengeflanste
toernooitje tennis uitgeschakeld – en vóór de toen nog ietwat
relevante Simple Minds, Krezip en Venus In Flames op het podium,
daar op de Lokerse Feesten. Het hoongelach is onze zaak niet – ook
Krezip was degelijk – maar de beste band die avond was Jan De
Campenaeres Venus In Flames. Het jaar ervoor was goeie plaat ‘Notes
Of Tenderness’ (met naar Belgische normen wereldsong ‘Better Man’)
uitgebracht, en ook live stonden de jongens er.

Tussendoor verscheen nog ‘Shadowlands’, vandaag is er ‘Intimacy’.
Om meteen te verklappen waar dit schrijven heengaat: evengoed als
‘Notes Of Tenderness’ is deze plaat, geworteld in Vlaamse klei en
op geen enkel moment bedoeld om de wereld te veroveren (ook een
talent) niét geworden. Dat ligt aan het aantal matige songs dat de
plaat siert, maar versta ons niet verkeerd, niettemin valt
‘Intimacy’ minstens onder de noemer ‘aardig’ te plaatsen. Kan niet
anders als je Annelies Verbeke elf op elkaar aansluitende
beschouwingen laat schrijven.

Kan eveneens niet anders als je nummers als ‘Hanging On’ of ‘God
Knows Why’ op plaat hebt staan. Dat laatste sluit het album af,
doet ons wat aan Milow denken – de hele cd doet dat wel een
beetje, wij hebben geen voorkeur, noch qua stem, noch qua melodieën
– en is gewoon erg leuk. ‘Hanging On’ bracht opnieuw herinneringen
aan onze favoriete IJslandse brokkenpiloot naar boven (zou het een
gemeenschappelijke voorliefde zijn voor Neil Young, waarnaar weinig
subtiel wordt verwezen?), maar gaat een paar beats per minuut
sneller dan eerder genoemde vaak werkt. Stevig nummer.

Onze oerfavoriet op Intimacy is evenwel ‘Elegy’. De titel voorspelt
dan al niet veel goeds; Jan De Campenaere heeft een getormenteerde
ziel, het ontbreekt hem niet aan de ballen om er in zijn muziek
keihard tegen te vechten. ‘Elegy’staat recht in zijn schoenen, en
is het enige nummer op Intimacy dat echt een sense of
urgency
oproept.

En voor de rest? Net iets te veel middelmaat, als u ‘t ons vraagt.
‘Dreamers’ schreef De Campenaere voor en over zijn zoontje, is
melig maar tegelijk tekstueel intens lief (moet kunnen!), maar
melodieus een beetje eentonig. Eenzelfde euvel bij ‘Right Here’,
dat excentriek gezongen is, maar niet doorlopend blijft boeien, en
het op een John Lennonintro steunende maar vrij (cliché)matige ‘You
Could Be The One’.

Betere middelmaat is dan weer te vinden op ‘Let You Go’ (die
percussie! Dat Neekawijf!), ‘You & Me’ (dat timbre!) en ‘Coming
Home’ (dat stokbrood, die wijn, James!). Bij ‘Letter From A Girl’
noteerden we behalve (opnieuw) ‘uitstekend stembereik’ eveneens dat
‘Intimacy’ onze tijd een beetje aan het verdoen was. Daar is niks
op tegen. Het wereldkampioenschap snooker is alle erotiek toch al
lang verloren en hier thuis supporteren we voor Club Brugge, maar
het is er niet minder waar om.

Kortom: Venus In Flames maakt muziek voor Groen!stemmers en
huismoeders. Desalniettemin: leuke muziekjes, leuke woordjes, leuk
plaatje, de mijne is er zot van.

www.venusinflames.com

www.myspace.com/venusinflamestheband

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

twee × vier =