Daar zitten we dan, gewrongen tussen het offline nihilisme van grunge en de nieuwe digitale protestgeneratie. Wij de millenials die feestend de eeuw inzetten, ironie omarmden, baarden en beanies ontdekten. Maar wie waren wij, muzikaal? Een melancholische terugblik.
So here we are. Hier zijn we dan, zoveel jaar later. Vele doorgefeeste zaterdagen, veel verloren zondagen in het park later. Kijkend naar ouders met kinderen, naar toevallige passanten. Naar andere medestanders van de nacht, twijfel verscholen achter hoofdpijn en vermoeidheid. Overlevend op koffie en platenwinkels die een weekend lang openblijven, met bier in de frigo en slaapgebrek op het gezicht. “Heavy night, it was a heavy night” zong Kele van Bloc Party ons toe.
Hoe ouder ik word, hoe meer “Sunday” nostalgie wordt en hoe minder spannend de weekends in the city nog zijn. Want wie schiet er nog over om je naar huis te dragen? Om samen een kleine oorlog te voeren, strijders tegen de wereld, naast elkaar aan de toog. “Where are your friends tonight?” Goed, dat was een nummer van LCD Soundsystem. Maar weinig bands konden zo goed het plezier én de melancholie van het feest vatten als Bloc Party. Drie platen lang was Bloc Party de beste band van hun generatie en ik ga met veel plezier op de zonnebril van Alex Turner – afstandelijkheid in donker duur plastic gegoten, een harnas voor cokedoorlopen ogen – staan om mijn punt te maken. Neen, dan liever die prachtige gitaarlijn van “So Here We Are”, de zacht troostende stem van Kele. Maar evengoed de urgentie van “The Pioneers” en “Like Eating Glass”: “I can’t eat/ I can’t sleep/ I can’t sleep/ I can’t dream”. Silent Alarm, het zachte alarm van het twintigersbestaan.
En plots is het voorbij. “I caught a glimpse, but it’s been forgotten.” So here we are. Twee decennia later. “This Modern Love” met zijn Nokia’s en zijn Messenger is al zolang uit de mode dat het weer vintage wordt. Een nieuwe generatie feest haar voorgangers van tafel, maar dan met nostalgie naar een tijd die het nooit heeft meegemaakt. En met een zwart klevertje op de camera van de IPhone om onzichtbaarheid te garanderen – ooit zo vanzelfsprekend. Toch voor één nacht. Hoe weinig je eigenlijk kon met zo’n Nokia, hoe veel meer je kon doen in het hier en nu. A Weekend In The City was één van mijn eerste cd’s, want die “Hunting For Witches ” klonk zo opwindend in de Afrekening en in de oren van een veertienjarige. Meer dan tien jaar later begreep ik die plaat pas echt. Toen ik net in de hoofdstad woonde en mijn eerste job had. Toen we allemaal net in de hoofdstad woonden en onze eerste job hadden. So here we are: een bende mid-twintigers die hun werkweek, hun liefdesverdriet en hun angsten wegfeesten van vrijdagavond tot zondag. De kater van “Sunday”, maar ook de macheteloosheid van “Uniform”. De teleurstelling van de post-jaren ’90 generatie die probeerde grip te krijgen op alweer een culturele revolutie die was gecommercialiseerd door het systeem. Tweedehands werd plots vintage en iedereen zag er felgekleurd hetzelfde uit, een dansvloer gevuld met paarse Adidasjasjes en op de draaitafels maxisingles uit die ene winkel in de Marollen waar iedereen zijn platen kocht.
So here we are, in Berlijn. In de straten klinkt Duits, Turks en toeristenengels. “Kreuzberg” begreep ik toen pas, alweer zoveel jaren later. Jong zijn was alweer een covidcrisis geleden. Bloc Party had al anderhalf decennium geen goeie plaat meer gemaakt. Geen cd’s meer bij op vakantie maar wel The Soft Moon op mijn smartphone. Ook al dood op dat moment. Nog steeds lagen er in het parkje in Kreuzberg brakke jongeren te genieten in de zon, hoofd op hun ravejasje. De tweedehandskraampjes borgen toekomstige feestjasjes zorgvuldig terug op. Ik was een passant, geen deelnemer meer. Te laat op het feestje. Verschillende lagen nostalgie raken verweven met elkaar, als een groot tapijt van dromen, angsten en verlangens dat langzaam uit elkaar rafelt. Gelukkig is er Intimacy, een rauwe trip van schuld, spijt en verdriet – luister naar het verwoestende ”Signs”, het nummer waarmee Bloc Party een volwassen band werd. En vervolgens implodeerde. De beste band van een generatie was niet meer. Cruciale drummer Matt Tong verkaste later naar Algiers, Bloc Party werd meer en meer een egotrip van Kele. Het nostalgiecircuit lonkte en werd vervolgens uitgespeeld met vergeetbare albums en eindeloze tours rond hun debuut.
So here we are. Ik loop door het leeg, vertoeristisch standscentrum van Brussel. De feestdagen zijn net voorbij. Ik ben weer een jaar verder verwijderd van mijn weekend in the city, mijn kleine oorlog. Ooit ging ik hier uit, nu kom ik hier op mijn laatste vakantiedag een geurkaars kopen. “And I didn’t think it would catch up/ As fast as I could have run”. Maar stiekem denk ik dat die tekst gelogen is. Stiekem denk ik dat Kele dat altijd al wist. De snik in zijn stem verraadt het. Bloc Party, hun fans, mijn vrienden, ik: we wisten het allemaal. Ook de tofste geschiedenis herhaalt zich, eerst als nostalgie en daarna als reclame. Al die emoties zaten al tegelijkertijd in de eerste platen van Bloc Party, die gelaagdheid maakte ze net zo goed. En het feestje? Dat is nu wel echt definitief afgelopen. “I really tried to be what you wanted/ It all went wrong/ again”. De laatste doet het TL-licht aan en dweilt de kleverige vloer.
Op 18 november speelt Bloc Party samen met Interpol in Vorst Nationaal. Er zijn nog kaarten beschikbaar voor het concert.
