Leonard Cohen :: Live In London

Stel: je bent 73 lentes jong, hebt in geen 15 jaar een podium
gezien, leefde vijf jaar in een boeddhistisch klooster en
uitgerekend dán gaat je manager er stiekem vandoor met je
pensioenfonds. Het overkwam Leonard Cohen een paar jaar geleden,
zodat er voor de arme man niet veel anders op zat dan opnieuw de
hort op te gaan met zijn – laat ons wel wezen, indrukwekkende –
oeuvre. Deze carrièrezet stuitte aanvankelijk op nogal wat scepsis.
Ging de levende legende, de pensioengerechtigde leeftijd allang
voorbij, dan toch nog aan uitverkoop doen? De critici werden echter
al vlug de mond gesnoerd, want de grijze bard bleek nog steeds een
uiterst begenadigd performer te zijn die zijn publiek moeiteloos
inpalmde.

Mensen die er vorig jaar bij waren tijdens één van de Belgische
concerten – in Brugge of in Vorst – spreken daar vandaag nog van,
en ook wijzelf konden aan den lijve ondervinden waarom deze man één
van de grootste levende singer-songwriters wordt genoemd. Van deze
concertenreeks werd nu ook een cd uitgebracht, opgenomen in de
Londense O2-Arena, waar ook Michael Jackson binnenkort aan zijn
comeback begint. Volgens Cohen zelf is de zaal ‘the other side
of intimacy’
, maar uit deze opname blijkt dat het hem is
gelukt er ook voor 20 000 toeschouwers een gezellig onderonsje van
te maken, mét een succulente bloemlezing uit zijn rijke
carrière.

Net zoals op sommige albums leunt hij muzikaal echter ook hier soms
een tikkeltje te dicht aan bij kitsch. Denk maar aan de
achtergrondzangeressen en keyboards op ‘Tower of Song’, om maar één
ding te noemen. Maar goed, dat is de Cohen zoals we hem kennen en
beminnen, en zelfs in de platste muzakversies zijn z’n tijdloze
nummers niet kapot te krijgen.

Vaak is er ook kritiek te horen op het ‘beperkte stembereik’ van
Cohen. De man is natuurlijk altijd al meer poëet geweest dan
zanger, maar toch hoorden we hem zelden zo doorleefd en warm zingen
als op deze plaat. Sommige nummers zijn ondertussen meer dan 40
jaar oud, maar de overtuigingskracht waarmee ze hier gezongen
worden, dwingt alleen maar ontzag af.

Cohen wou blijkbaar écht bewijzen dat hij er op die bewuste avond
niet was to take the money and run, want hij
trakteerde zijn publiek op een drie uur durend en 26 nummers
tellend concert. En ook al ontbreken ‘Famous Blue Raincoat’ en
‘Chelsea Hotel#2’ hier, u hoort ons echt niet klagen over de
setlist. Diezelfde torenhoge kwaliteit volhouden in een set van
drie uur, dat is alleen weggelegd voor artiesten van dit
kaliber.

Onze hoogtepunten zijn alvast ‘Hallelujah’ – het magistrale bewijs
dat dit nog altijd, alle Jeff Buckleys ten spijt, nog steeds ZIJN
nummer is -, ‘Everybody Knows’ (Grote Songschrijvers zijn Grote
Vertellers) en ‘Sisters Of Mercy’, een verstild pareltje dat bulkt
van het pure vakmanschap. En dan vergeten we nog ‘Bird On The
Wire’. En ‘Suzanne’. En ‘So Long, Marianne’. En een twintigtal
andere nummers. U begrijpt wel wat we bedoelen…

Cohen is een Grote Meneer, deze cd is het zoveelste bewijs van zijn
Grote Klasse. Van dit concert werd ook een dvd uitgebracht, waarop
te zien is hoe deze geroutineerde troubadour na jaren van optreden
zich nog steeds nerveus vastklemt aan de microfoon en zijn publiek
met schroom toespreekt. Prachtig gewoon, want behalve een geniaal
artiest is Cohen ook een heel gewoon en bescheiden man; een
onzekere, kwetsbare poëet in zijn songteksten, een innemend en
charmante man in de bindteksten.

Zijn beste songs schreef hij natuurlijk al jaren geleden, maar
zolang hij ze op deze manier blijft brengen, is hij een van die
zeldzame artiesten die iedereen zou gezien moeten hebben. U weet
dus meteen wat u te doen staat op 4 juli.

Leonard Cohen speelt op 4 juli in het Sportpaleis te
Antwerpen.

www.leonardcohen.com

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Schrijf uw reactie
Vul hier uw naam in

vijf × 2 =